#buikkramp

Je hebt mamadagen. Maar je hebt ook mamanachten. Eigenlijk is dat laatste helemaal geen goede term. Ik zou het eerder onder familienachten moeten scharen. Vannacht was er zo een. Om een uur of tien begon zoonlief te kermen. Niet de kleine, maar de grootste. En dat was het begin van een lange, lange nacht.

Een tochtje naar boven dus. Aai. Kus. Troostje. En weer naar beneden. Tien minuten later hetzelfde verhaal. Aai. Kus. Slokje water. Beneden begint de kleinste zoon te kermen. Honger. Maar die moet nog even wachten tot ie wat mag hebben. Dus krijgt hij last van zijn buik, wat doorgaans gepaard gaat met een flinke bak herrie. Boven weer gejengel, want grote zoon vindt dat lawaai van kleine zoon 's nachts toch wat minder draaglijk dan overdag. 

Melk en kletspraat Goed, voedertijd gehaald. Melk! De kleinste haakt als een professioneel zuigmarmotje aan zijn fles vast en neemt rustig de tijd voor zijn avondmaal. Boven lijkt peuter ook weer tevreden in slaap gevallen. Totdat we naar bed gaan. Isin wil met een onsamenhangend verhaal iets duidelijk maken over snot en zielig, maar dat is - zelfs voor een inmiddels gevorderde mama - maar half te volgen. Aai. Kus. In bed stop.

Buik Een verdieping hoger begint de jongste telg te brullen. Die heeft, zoals zo vaak na een voeding, last van zijn buik. Hij is daarom niet van plan om in zijn bed in slaap te vallen. Neen, in zo'n geval lig je veel beter bij paps of mams op de arm (of buik, in Neas' geval) en val je daar uiteindelijk in slaap. Dat vaders en moeders van zo'n houding na een kwartier al compleet gesloopt zijn, daar heeft beeb natuurlijk geen weet van (wacht maar, als je zelf papa wordt...!). De kleine schreeuwerd mag op mijn buik in slaap vallen. Dat gaat meestal goed, maar vannacht had Neas om de tien minuten een snik of een spastisch aanvalletje, waardoor ik geen oog dicht deed. Tot kwart voor drie. Voedertijd.

Slaapdeprivatie Na die voeding moest meneer toch zijn wieg in. Tenminste, dat vonden vaderlief en ik. Maar Neas niet. Na een poging of tien om hem in slaap te sussen, te zingen, te aaien, te kriebelen en wat nog niet meer, besloot ik hem uit bed te halen en wederom op mijn buik te parkeren. Missie geslaagd, tenminste, voor mijn vriend, want die kon daardoor nog redelijk slapen, maar door die spastjes sliep ik niet... Om half zes 's ochtends was ik het beu en rolde ik meneertje tussen ons in in bed. Daar was hij het ook niet mee eens. Weer wakker. Weer kermen. Dus deed mams sussend, troostend en met een vinger in zijn mond een verwoede poging om hem stil te houden. Om half zeven ging het niet meer en schreed ik naar beneden om 'm een voeding te geven. Dat beloofde wat voor de rest van de dag.