Mamadagen zijn leuk. LOEIdruk. En leuk. Ze zitten vol verrassingen. Je weet nooit hoe dingen zullen lopen. Ik vind het altijd fijn om te weten waar ik aan toe ben, dingen te plannen en dingen netjes te laten verlopen, en dat kun je op een mamadag dus mooi vergeten. Heel goed voor mij. Elke dag is een leermoment.

Vandaag begon zoals elke donderdag met het klaarstomen voor de PSZ. Isin gaat op donderdag- en vrijdagochtend even uitpeuteren bij juf Esther en Els en vindt dat doorgaans erg leuk. Maar om alleen Isin naar school te brengen, moeten ook Nim en Neas worden aangekleed en in de fiets worden gehesen. En er moet een tas mee met toeters en bellen voor drie kids:

- onderbroek + fruit voor Isin - pakje drinken, Bobjes (pampers up'n go ofzo) en fruit voor Nim - melk in een bekertje, fles met warm water in thermo-unit in luiertas, luiers en complete outfit voor áls het misgaat voor Neas en tegenwoordig ook een fruithapje

Dat zijn wel zo'n beetje de basics. Dan hebben we nog wat additionele, maar noodzakelijke rommel: Robijnknuffel en meestal een auto (?)voor Isin, Paap (schaapknuffel) en koeknuffel voor Nim. En als het even kan een zutje bling waar de prinses des huizes net die ochtend compleet verslingerd aan is geraakt en wat de hele dag meegezeuld moet worden. Dan voor alledrie een vestje, mocht het koud worden, een muts, voor zon of regen, hydrofielluiers (toepasbaar op zo'n beetje de hele wereld: natte zadels, glijbanen, plasjes kots, geklieder met drinken, smeerkaas in kinderpruikjes, ondergespuugde melkmoeders... moet ik nog even doorgaan?) en dan zijn we er wel zo'n beetje. Het inpakken van kinderen en tas duurt dus wel een uurtje.

Fiets Tijd om op de fiets te stappen. Eerst Nim erop, dan de fiets van de standaard, anders valt ie om, Isin achterop, vervolgens wringen we ons met z'n vieren en een te volle luiertas door het veel te krappe steegje achter het klushuis heen. Daarna kan ook mams met Neas in de draagzak op haar buik op de fiets stappen (adem in, past net, centimetertje over tussen Neas' rug en Nims fietsstoel) en zo peddelen we naar de stad. Dat fietsen vinden Isin en Nim altijd prima en dan zijn ze erg lief. Gelukkig.

PSZ Aangekomen op de PSZ trek ik eerst Isin drie keer van een andere peuter af (iets afpakken, ik wil wat jij hebt, dat soort taferelen). Nim speelt ondertussen lief met alle nieuwe speeltjes en Neas hangt er wat verloren (of slapend) bij in al die drukte. Als de boel gesusd is en de rust wedergekeerd, probeer ik (nog steeds met Neas op mijn buik) Nim ervan te overtuigen dat het tijd is om weer naar buiten te gaan. Na een half uur vertrekken we richting ons oude bakkertje. Het voelt als thuiskomen. We rebbelen even met Els, die Nim een snoepje en een aai geeft, vol 'AAaaaaah's en 'OOoooOOh's Neas over zijn bolletje kriebelt en het vreselijk vindt dat we niet meer in ons huisje wonen.  Omdat opa bij ons voormalige buurvrouwtje was, wandelen Nim, Neas en ik ons straatje in. 'Thuis hé, mama?' zegt Nim tegen me. Ik veeg een paar tranen van mijn wangen. 'Ja Nim, thuis,' zeg ik. We lopen tegen buurman Nick aan en maken een praatje. We missen hem. En hij ons ook. Vooral het gekwetter van Isin. Dat begrijp ik dan nooit zo goed, maar dat komt misschien omdat ik een dagelijkse overdosis krijg :-)

Buurvrouw en speeltuin We doen een kopje koffie bij Buuf Janneke en daarna lopen we met z'n drietjes naar speeltuin Lepelenburgpark. Heerlijk. Over de heuvel, stukje Zocherpark, langs het water, langs de kabouterstoeltjes en de elfenbankjes. Nim glijdt tien keer van de glijbaan, klimt op de schommel en waaghalst zich onverschrokken over het touwklimrek naar boven tot ze op een veel te hoog en veel te smal speelplateautje staat te glunderen. Ik kijk trots naar haar terwijl Neas in mijn arm wat soezelig een flesje melk naar binnen tikt. De zon schijnt. De wilg zwaait zijn takken over de speeltuin. Ik voel weer een bui opkomen.  

Isin halen Dan pakken we weer in en wandelen terug naar de fiets. Nim blijft voor ons oude huis staan. 'Mama, deze deur,' zegt ze, terwijl ze aan de brievenbus flappert zoals ze altijd doet. Ik slik. 'Lievert, hier woont nu een andere meneer'. Nim kijkt me aan. 'Mama, deze deur hé? Thuis hé?'

Ik zucht. Ik slik. Het helpt niets. Ik kan wel twee maandverbanden onder mijn ogen plakken om de boel droog te houden. Ik neem Nim mee. Vrolijk kwettert ze de namen van de mensen die in de huisjes wonen waar we langs lopen. Dit is niet goed :-( Na de langste vijftig meter van mijn leven zijn we eindelijk bij die kutfiets. Ik til Nim in het zitje, plemp de tas in die van Isin (handig!) en hijs mezelf en Neas achter Nim. We gaan Isin halen. Isin wilt wel mee naar huis. Die vindt het leuk om te fietsen. We rijden door de stad, die we zoals elke week met pijn in het hart achter ons laten.

Eén voor allen, allen voor één. Dat is een mooie slogan. In de praktijk komt het er hier op neer dat vooral het 'één voor allen' gedeelte van toepassing is. Want mams doet alles voor de drie musketiers. En de drie musketiers doen heel veel, maar dan niet voor mama.

Heerlijk. De daagjes met z'n vieren gaan goed! We fietsen ons er al een dikke maand makkelijk doorheen! Natuurlijk gaat er wel eens wat mis: bekers drinken over de vloer, Nims broek waar de poep uit puilt, Isin die iets afpakt van zijn zus, Neas die net iets te lang op een aai over z'n bol of een fles melk moet wachten, mama die net 6 uur slaaptekort heeft, maar dat mag de pret over het algemeen niet drukken.

Gezellig Ik zag, voordat Neas er was, best wel op tegen de dagen dat ik in mijn eentje voor deze drie onderdeurtjes moest zorgen. Ze zijn allemaal nog zo klein! Met kindjes van drie, bijna twee en nul jaar ben je als mams de hele dag aan het rennen, vliegen en agentje aan het spelen. En dat is dan op de momenten dat alles op rolletjes loopt, want als ze alledrie in huilen uitbarsten zou je wensen dat je jezelf in tienen kon splitsen. Gelukkig komt dat laatste weinig voor. En als er één huilt is het meestal redelijk snel weer over. Het is stiekum zelfs erg gezellig in huis met drie van die mini-spruiten! Isin is lief voor Neas (en iets minder voor zus Nim, maar die is in zijn ogen ook al een stuk groter en kan dus ook wat meer hebben aan stoeipartijen, klappen op d'r kop en vingers tussen de deur), Nim is lief voor Neas (en ook wel voor broer Isin, al kan ze heel soms kittig uit de hoek komen), en Neas is ook erg lief. Hij kan rustig op zijn kleedje liggen en een beetje naar buiten kijken, lekker tegen me aankroelen, slaapt veel en heeft af en toe last van krampjes, maar dat mag overdag geen naam hebben.

Druk Gezellig is geen synoniem voor vakantie. Want hoe leuk we het ook hebben met z'n vieren, het is nog steeds loeidruk. Ik kan het moeilijk uitleggen, het zou leuk zijn als ik de ervaring kon delen met mensen die het willen begrijpen. Soms hoor ik iemand zeggen dat ie het zo druk heeft. Want hij heeft wel twee afspraken op één dag. Of hij moet het huis nog stofzuigen. Of tanken. Of het is zo erg dat er iemand in de trein wat hard praat, een iPod aan heeft staan of een telefoongesprek zit te voeren. Dat soort dingen behoren hier tot de categorie ultieme rust. Soms lijkt het me zalig, om op die manier een dagje te mogen doorbrengen. Na twee maanden fulltime kinders om me heen, willen in de eerste plaats mijn oren wel een keer rust. Isin is nogal een praatgraag en kan 24/7 praten. Over alles. En zegt alles ook graag tien keer achter elkaar. En hard. Nim begint nu ook aardig te ratelen en houdt ervan om de boel op stelten te zetten, wat met een hoop gegil gepaard gaat. Herriefactor kwadraat. En Neas kan, als hij niet snel genoeg een knuffel of melk krijgt, ook een mooi geluid produceren en is overtuigd van het motto 'de aanhouder wint'. Herriefactor tot de derde macht. Dat valt in de categorie gemiddelde rust.  Dan hebben we de momenten dat alles mis gaat. Er moeten er twee plassen, er gaan bekers over de grond, er krijgen er een paar ruzie, er gaat 'r een op zijn snavel, er valt een pot met poep om, er liggen er drie te krijsen, er zit een hoofd tussen de deur en de post en peuterpuber roept standaard op alles 'nee' en als ik 'ja' zeg valt ie op de grond en begint te spartelen of gaat lukraak het hele huis afbreken. En dat is een kleine greep uit de voorvallen van een mamadag. Dat valt onder de noemer druk. En dat is dan ook écht druk.

De drie musketiers... en mama Goed, als mams doe ik het denk ik redelijk. Tenminste, dat hoop ik. Ik verdeel mijn 100% aandacht zo goed mogelijk over alledrie, doe iets leuks met alle kindjes, knuffel waar nodig, geef grenzen aan, wordt zo weinig mogelijk boos, probeer pedagogisch verantwoord 5000 x uit te leggen waarom je andere kinderen niet in elkaar mag rammen, knutsel mooie dingen met ze in elkaar, geef op tijd een fles, stukken fruit, bekers drinken, sleep ze mee de natuur in, laat ze kilometers lopen en kook elke dag verse groenten. En dat gaat best goed.

De drie musketiers... en mama én papa Als paps en mams doen we het ook niet verkeerd. Maar na twee maanden 'mama', lijken de kinders het maar raar te vinden als papa én mama thuis zijn. Dan worden ze baldadig. Even kijken hoever ze kunnen gaan als die grote mensen allebei thuis zijn. Raar is dat, omdat wij als ouders juist zin hebben in een grote familiedag, maar de kinders lijken daar dus vaak een beetje anders over denken. Dat zal ongetwijfeld wel weer 'een fase' zijn... want wat is dat niet bij kleine kinderen? Maar het maakt de weekenden er vaak vermoeiender op dan de doordeweekse dagen. Edoch, we maken er het beste van. Iets met het leven is een feest. En dat je die slingers zelf op moet hangen. We maken ze ook nog zelf.