#boiling waters

Stop waiting for weekends, for summer, for someone to fall in love with you.

Stop waiting for countless midnights and late nights, stop waiting for those unreturned calls and no reply messages, stop waiting for minutes, hours, days or even years. Stop waiting for those hellos and unsaid goodbyes.

Stop waiting for that voice you are longing to hear, stop waiting for that arms to embrace you tight. Stop waiting for that moonlight to shadow you with its light while thinking about how it could have been. Stop waiting for people who couldn't appreciate the time and effort you have given. Stop waiting for that closure, for the conclusion that you need.

Stop waiting for those apologies. Stop waiting for those half-given love and unsure feelings. Stop waiting for your place in someone's life, stop waiting for uncertainties, stop waiting for those unfelt emotions. Stop waiting to be chosen.

Stop waiting for validation, you don't need it in the first place. Stop waiting to be wanted and held. Stop waiting to be heard, stop waiting to be seen. Stop waiting to be understood. Stop waiting for those unfulfilled promises. Stop waiting for reasons, excuses, and explanations. Stop waiting before your heart collapses into fragments.

Stop waiting for love, for people, for things to work out.

Stop waiting for life.

Dear You,

Thank you for the times you were there.

Thank you for the memories you left.

Thank you for the laughter and sadness.

Thank you for the stories in my book you flipped.

Thank you for you loved me, maybe.

But above all, thank you for not being sure about me.

As swiftly as the wind blows,

As fast as the heart beats,

As quick as the eye blinks,

You faded into memories.

You left for me not to see.

You blurred yourself from me.

It paved the way for me to be free.

It gave me more perspective in life to see.

It pushed me to become a better version of me.

It was a story untold left with words unread.

It was a pursuit unsure of the time ahead.

But in reality, I was led.

The reality that I’ll never be your reason to smile.

The reality of always having you from miles.

The reality that you exist just for a while.

It was something we can never retrieve.

It was something we concealed.

But now, it doesn’t matter.

For I’m better off without you.

For I’m living more without you.

For I’m loving more of me without you.

So, thank you for being you.

Thank you for not staying.

Thank you for not being sure.

Yes. It hurt me for a while. I’d be a hypocrite if I’d say that it wasn’t painful. But I’m happier that I was preserved. So much better than before.

Isa sa pinakamahirap na feelings sa mundo eh ‘yung magkagusto ka sa kaibigan mo. Dahil sa tinagal-tagal nyong magkaibigan, alam mong hanggang doon nalang ‘yung pagtingin niya sayo. Alam mong hindi na lalalim, alam mong hindi na lalago, alam mong wala na ibang lilikuan. Dere-derecho. Dere-derecho sa pagiging magkaibigan.

Ako, nagmahal ako ng kaibigan. Nahulog sa mga titig at ngiti nya na para bang nakakatanggal sa lahat ng pagod na nararamdaman ko. Nahulog ako sa mga  “kaya mo yan!”, at “nandito lang ako para sa’yo” pati na rin sa mga paghagod ng likod at pagyakap ng patigilid nung mga panahong sinaktan ako ng ibang tao. Nahulog ako habang dahan-dahan niyang ipinapakita ang buong nyang pagkatao. Nahulog ako sa mga katagang, “Kaya ako’y sayo eh” at “Ako, mahal kita” pero ibang pagmamahal pala ang tinutukoy nya. Nahulog ako, pero nakabitin ako sa sitwasyong mahal nya rin ako at mahal nya lang ako bilang kaibigan. Nahulog ako pero habang pabagsak na ako, tanging kamay ko lang ang hawak nya at hindi ang puso ko. Nahulog ako habang alam kong unti-unti rin syang nahuhulog sa ibang tao. Nahulog ako, pero walang ibang sumalo kundi ang sarili ko.

Sinubukan kong timbangin ang nararamdaman ko, dahil baka natutuwa lang ako kasi may isang taong isang tawag ko lang, nandyan na. Na baka masaya lang ako kasi palaging may nakasubaybay sa mga nangyayari sa buhay ko. Na baka masaya lang ako na may taong concerned palagi saakin. Pero hindi pala, totoong mahal ko na sya. Totoong hindi ko namalayan na ang lalim na pala ng pagtingin ko sa kanya. Na tipong ayokong may ikukwento siyang ibang babae. Na tipong ayokong isipin na may nagugustuhan na sya. Na tipong dinadasal ko na araw-araw na sana, sya nalang. Na sana isang araw, sabihin nyang higit pa sa kaibigan ang nararamdaman nya.

Ang hirap pala. Kasi, habang palalim ng palalim ang pagtingin ko sa kanya, pakiramdam ko, unti-unti na ding nawawala ang pagkakaibigan naming dalawa. Pakiramdam ko ang unfair ko kasi pakiramdam ko, nagte-take advantage ako sa kanya. Pakiramdam ko, palagi akong nag-i-imagine na kaming dalawa pero pagdating ng gabi, ako lang pala talagang mag-isa. Kaya naman, kahit mabigat,  gumawa ako ng desisyon. Pinag-isipan kong mabuti. Dapat mawala na ang pakiramdam ko na ‘to. Bahala na sa kakahinatnan nito. Kaya sinabi ko sa kanya.

Pero sana hindi nalang pala.

Hindi naman sya lumayo. Pero ang sakit pala na sa kanya mismo manggaling na hanggang friends lang talaga kayo. Ang sakit marinig ang, “Ako kasi kaibigan kita. Syempre, ayokong mawala ‘yung friendship natin. Hindi naman ako magbabago. Ganto pa din ako. Kung paano tayo dati, ganto pa din ako hanggang ngayon”.

Ang hirap mag confess. Kasi kahit anong sabihing hindi magbabago, may magbabago at magbabago. May lalabo at may mawawala. Hindi na katulad ng dati. Hindi na pwede ang mga tawag at texts ng madaling araw, hindi na pwede ang sabay kakain, hindi na pwede na pwede ang, "tara! gala tayo!". Kasi, may damdamin nang nakasalalay.

Ang hirap i-let go ang feelings para maisalba ang friendship.

Pero kahit anong convince ko sa sarili ko na hindi naman ako dapat masaktan, sobrang sakit pa din pala. Parang mas masakit pa yata sa break-up. Yung iningatan kong friendship, nawala bigla pagkatapos kong sabihin ang mga salitang, “Mahal kita.” Lalo na nung sinabi nyang, “Ayokong mawala ang friendship”. Dahil sa mga salitang ‘yun, alam kong wala nang pag-asa. Friends lang.

Hindi lahat ng tao tulad ng ex mo na taga-Japan..