Waarom bestaat mijn leven uit mijn BIJbaan?!
Ik heb een bijbaan. Zoals ongeveer 71% van de studenten en zo’n 77% van de scholieren. En net als mijn medestudenten ga ik ook naar school. Ik heb college, ik moet papers schrijven, teksten lezen, huiswerk maken. ‘S Avonds kook ik vaak thuis, ik sport af en toe, ga graag naar een feestje en hou het liefst mijn sociaal leven goed bij, misschien komt er af en toe ook nog iets van een hobby bij... Kortom: ik ben druk. En daar ben ik absoluut niet alleen in.
En toch gebeurt het minstens eens in de twee weken dat ik door mijn werk gebeld wordt, gewoon in een college, met de vraag of ik eerder kan komen of een andere dag ook kan bijwerken. Nou is het toevallig ook nog zo dat ik een meisje ben, en dat ik persoonlijk nogal moeite heb met het woord ‘nee’ door de manier waarop onze maatschappij meisjes die dat woord wel gebruiken graag als bitch afschildert. Dus mijn antwoord op die vragen is vaak ‘ja’, ook al heb ik vaak gevraagd of men me niet op school wil bellen (ze zijn op de hoogte van mijn rooster) en heb ik het vaak iets te druk om fatsoenlijk te kunnen eten voor ik naar werk moet.
Vervolgens sta ik dan een avond lang op de werkvloer waar ik de helft van mijn hoorcolleges nog even probeer over te gaan in mijn hoofd en mentale to-do lijstjes probeer te maken. Dit terwijl ik met klanten deal die weer eens niet de goede producten kunnen vinden, verschillende afdelingen schoonmaak, nog een andere klant probeer uit te leggen dat ik er écht niks aan kan doen als we haar favoriete product niet meer hebben en nog sociaal probeer te zijn tegen mijn collega’s. Als de avond is afgelopen plof ik vermoeid op de bank neer, en als ik ‘s avonds eindelijk in bed lig, schrik ik nog wel een wakker als ik me herinner dat ik een bepaalde schoonmaaktaak ben vergeten.
De volgende ochtend begint mijn reis opnieuw, op naar college met de bus en als ik dan net mijn trein heb gehaald gaat mijn telefoon. Drie keer raden van wie ik een boos bericht heb? Werk. Waarom ik niet onder de linker tafel rechtsachter in het magazijn waar nooit of te nimmer ooit een klant komt heb geveegd. In mijn buik ontstaat dat vervelende gevoel dat je voelt als je iemand teleur hebt gesteld en ik bied onmiddellijk mijn excuses aan. Later hoor ik dat een vriendin van me door teamleiders en haar baas uitgebreid is aangesproken in een gesprek van drie kwartier wegens het feit dat ze één keer is vergeten te vegen.
En nu ben ik boos. Hoe kan het dat een grote corporatie waarbij zoveel jonge mensen in dienst zijn nog steeds verwacht dat onze bijbaan het enige is dat in ons leven speelt? Het kan niet zijn dat het extra werk dat ik doe om wat bij te verdienen voor leuke excursies of mijn collegegeld de grootste bron van stress in mijn leven is. En aangezien dat nu bij heel veel mensen toch het geval is, kan het helemaal niet dat we worden geminacht en afgestraft bij de minste geringste vergeten schoonmaaktaak. Ik ben jong, samen met zoveel mensen. En ik ben druk. En het spijt me dat deze bedrijven zich dat niet beseffen. Het spijt me niet als mijn aandacht daarom niet altijd 100% bij mijn bijbaan is. “Bij’ staat er niet voor niks.
