#bhansali

this is my sexuality

18k White Gold, Black Onyx and Diamond Bangle by Bhansali

Character - Bhansali Havnac (Goss) | The Lord of Olytium

Cascading Heart Earrings by Bhansali, 2010

Bhansali filmi olur da hiç kötü olabilir mi? Bayıldım yine izlerken. Deepika’nın güzelliği ve Ranveer’in deli halleri beni benden aldı Shadid olabildiğince sade kalıyordu filmde. Zaten hikaye tamamen Deepika üzerine kurulu, bu yüzden onun pasif kalması güzel ollmuş. Ranveer ne kadar deli ve psikopatsa filmde, Deepika o kadar zeki ve güzeldi. Böylece film görsel şöleniyle ve harika oyunculuklarla daha bir iyi hale gelmiş. Şarkılar ve kostümlere diyecek yok zaten onlar hep mükemmel.

Film de Müslüman Sultan Alaaddin ve Hintli lider Maharawal Ratan Singh arasında çıkan savaş anlatılıyor. Tarihe acımasız bir lider olarak ne kural tanıyan ne de aile tanıyan bir adam olarak geçmiş Alaaddin. Ama bizdeki kayıtlara da baktım şöyle bir evet acımasızmış ama kendisi de fakirlikten geldiği için hep köleleri almış devlet yönetimine, zenginleri aşağılayıp onlara zorluklar çıkarmış. En yakını olan kölesi Kafur’u bir numaralı adamı yapmış. Film de aralarında eşcinsel bir ilişki olduğu vurgulanıyor gerçek mi bilemem. Zaten film vizyona girmeden bir sürü olay oldu malum. Hem Padmavati’nin adına leke süremezsiniz hem de Müslüman bir lideri böyle kötü gösteremezsiniz diye. Tabii Padmavati Hindistan için daha önemli olduğu için daha büyük yaygara koptu. Deepika bile ölüm tehditleri aldı. Film vizyona girince Padmavati açısından bir sorun olmadığı tam tersine onu öven bir film olduğu anlaşıldı da sular duruldu.

Maharawal karakterinin sürekli beyefendi gibi davranması bir süre sonra sinirini bozuyor insanın. Adamdan kaç kere kazık yemiş hala ama nezaket kuralları, ama savaş kuralları diye sayıklıyor. Kaç kişi uyardı banamısın demedi. Ben bildiğimi uygularım tarih beni iyi onu kötü anacak deyip durdu. Kaç kişi ölmüş, ne kadar uğraş vermişler falan hiç umursamadı. Savaş meydanında bile adamlar hile yaptı, onun adamları aynı şekilde karşılık vermedi. Filmin sonunda malum artık bilinen bir gerçek Padmavati kendini kurban ediyor. O sahne gerçekten çok iyiydi ve böyle bir şey cesaret ister ne diyeyim. Bollywood hayranı olmasanız bile izleyip bu görsel şölene kaçırmamalısınız.

Konusu;

Maharawal karısı için inci bulmak üzere gittiği bölgede ava çıkmış olan Padmavati tarafından vurulur. Günlerce tedavi edilir ve bu arada ona bakan Padmavati’ye aşık olur. Padmavati ile evlenip onu kendi krallığına götürür. Din adamlarından karısını kutsamasını ister. Ama din adamı Padmavati’nin güzelliğine ve zekasına hayran kalır. Bir gece onları gizlice izlemeye kalkışıp, yakalanır. Ceza olarak ülkesinden sürülür. Alaaddin’in sultanlık yaptığı bölgeye gider ve Padmavati’nin ne kadar eşsiz bir güzelliğe sahip olduğunu anlatır. Alaaddin tüm güzelliklerin onun olmasının gerektiğine inanan bir adamdır ve kafayı Padmavati’ye takar. Maharawal’ın bölgesine bir bahane bulup savaş açar. Feth etmeye çalışsa da bir türlü başaramaz. Ümidi tükenince ateşkes ilan eder ve Maharawal’a onu sarayında misafir etmesi için haber yollar. Maharawal silahsız ve tek başına Aladdin’i konuk eder. Alaaddin ne yaparsa yapsın Padmavati’yi görmeyi başaramayınca Maharawal’ı kaçırıp kendi ülkesinde zindana atar. Tek isteği Padmavati’nin gelip kocasını kendi ülkesinden almasıdır.

When people ask whether Heeramandi “glorifies” tawaifs, I think the real conversation starts earlier: with what Heeramandi was, what tawaifs were, and how Hindi/Urdu cinema has always struggled to hold their complexity.

Heeramandi itself is only one piece of a much larger history. The series focuses on a specific neighborhood of Lahore, but it was far from the only center of tawaif culture. There were major hubs in Lucknow, Delhi, Banaras, Hyderabad, and across North India, each with their own traditions of art, etiquette, and patronage. And of course, this story is being told through the Bhansali lens: hyper-stylized, operatic, and shaped by a very contemporary India where Urdu, Muslim histories, and Mughal contributions are often erased. That context matters.

So what exactly were tawaifs? Tawaifs were not “just” courtesans. They were highly trained performers : dancers, singers, poets, cultural educators, all embedded in elite Indo-Muslim courtly culture. Their role only became flattened into “sex worker” because of the British gaze, which deliberately collapsed every form of South Asian sensuality, artistry, and court culture into something morally decadent. Under colonialism, tawaifs went from respected cultural figures to “nautch girls”, not because their work changed, but because the colonial narrative needed to delegitimize them.

Bollywood has been obsessed with this figure for decades.Pakeezah, Umrao Jaan, Sharafat, Devdas: the courtesan is a familiar archetype. Tragic, poetic, doomed. Always beautiful, always heartbroken, always symbolic. She exists to suffer, to sing, to dance, to sacrifice. Rarely to act. This is where Heeramandi actually does something refreshing. Yes, it keeps the tragedy. Yes, it shows gendered violence. But it also lets these women be powerful. They’re rich, educated, artistically brilliant. They run complex households. They maneuver politically. And in the show’s best moments, they become sites of anti-colonial resistance: a feminist, revolutionary force rather than passive victims. They’re not redeemed by love or destroyed by shame; they shape the world around them.

But the show isn’t flawless, and the critiques aren’t baseless. First, tawaifs were not exclusively Muslim. Yet in Indian cinema, the “Muslim woman” is often reduced to a handful of archetypes, and the tawaif remains one of the last ones allowed to exist at all. So the centering of Muslim women through this archetype comes with baggage.

Second, the Urdu… my God, the Urdu. Tawaifs had mastery over language : ghazal, thumri, adab, poetics. Hearing so many mispronunciations pulls you out of the moment. It’s a small thing, but also not a small thing.

And yet. In today’s India, where Mughal history is being rewritten, where Urdu is politicized, where Muslim contributions to art, literature, and independence are disappearing from textbooks—a work that puts this heritage at the center is meaningful. Even imperfectly. Even with accents. The series even highlights Amir Khusrow’s “Sakal Ban”, a direct line into the heart of Indo-Muslim cultural memory.

For me, Heeramandi is not glorification. It is a rare attempt to portray tawaifs as full, complicated women: artists, matriarchs, protectors of culture, and, yes, sometimes revolutionaries.

And maybe what unsettles some critics (especially those speaking in the name of feminism) is exactly this nuance. They fail to realize that their feminism isn’t inclusive; it’s a feminism for savarna women, not for minorities in India. These tawaif women lived in a patriarchal structure, yes, but they also wielded influence, shaped aesthetics, mentored poets, negotiated power, and survived an empire that was collapsing around them. Heeramandi gives them agency in a moment where Muslim women in fiction are often given none.

Pinky Bhansali A recent Delhi High Court judgment says digital interactions on WhatsApp and Facebook fall within the definition of workplace under the Prevention of Sexual Harassment of Women at Workplace (POSH) Act. This ruling expands the scope of workplace harassment to virtual spaces, affirming that professional relationships extend to online communication channels. Pinky Bhansali, a seasoned…