#baranczak

Poranne odśnieżanie to, jakby logik rzekł, przyjęcie dwu przesłanek zawartych w słowie „śnieg”: tej, że upadły anioł nie wróci tam, skąd spadł, i tej, że pozostaniem zbyt skomplikuje świat.

Gdyby w pamięci trwało coś więcej niż data Dnia, kiedy mnie poznałeś! Pamiętać choć tyle: Ten pierwszy dzień, tę pierwszą godzinę czy chwilę — Czy był w niej półmrok zimy, czy słoneczność lata? Tak wszystko wymazała zbyt prędka utrata Pamięci, tak nasz pierwszy dzień z innymi mylę, Tak nie umiałam wtedy w pospolitym pyle Dostrzec złotego piasku późniejszego świata — Gdybym mogła dziś wskrzesić ten dzień! W takim święcie Widzieć codzienność? Dać mu zniknąć wśród czeredy Dni, tak jak grudzie śniegu wśród innych grud, kiedy Przyjdzie odwilż? Tak mało znaczyło w momencie Trwania — tak wiele później! To pierwsze dotknięcie Twej ręki... — Gdyby można było wiedzieć — wtedy!

Kto ci powiedział, że wolno się przyzwyczajać? Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze? Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy w świecie czuł się jak u siebie w domu?

kto ci powiedział, że wolno ci się przyzwyczajać? kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze? czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy w świecie czuł się jak u siebie w domu?

Na wyciągnięcie ręki - ci dotkliwie drudzy, niedotykalnie drodzy ze swoim “Śpij, pomiń snem tę wilgoć poduszki, nocne prawo ludzi