#babaannem

" Dokunmadığın birini özlüyorsan , özlediğin kalbine dokunmuştur çoktan ... "

İnsanın inanası gelmiyor 1 yıl ne kadar çabuk geçiyor. Bugün babaannemin buralardan gidişinin üzerinden tam 1 yıl geçmiş. Tarihlerle aram pek iyi değil, not aldığım bir yerlerden görüp de fark ettim. Ama son iki haftadır içimdeki derin özlemin sebebi meğer 1 senenin gerçekten uzun bir süre olmasından ileri geliyormuş.

Bugün ister istemez babaannemle anılarım aklımdan durmadan geçiyor gidiyor. Tek çocukluğumda bana arkadaş olan yegane insandı o. Hava kötü, dışarı çıkamıyorum. Cam kenarında sıkıntı ile oturuyoruz babaannemle. Arabaları sayma oyununu ilk orada o öğretiyor bana. Sağa gidenler benim, sola gidenler onun. Kim kazanıyor hatırlamıyorum ama şimdi o ev yok, ev olsa baktığımız cadde bir bina ile kapandı, hepsi yerli yerinde dursa ne ben 5 yaşındayım ne de babaannem yanıbaşımda. Soba üzerinde çay demlemelerimizi, portakal kabuğu yakmalarımızı gerçekten çok özledim. Bana ilk dikiş dikmeyi öğretişini de dün gibi hatırlıyor, şu an en ufak bir kıyafetim sökülse aklıma babaannem geliyor. İzler bırakmayı, unutulmamayı çok isterdi, başardın babaanne. Senin gibi çok güçlü, bazen tam bir diktatör ama torunlarına karşı pamuk olan bir kadın nasıl unutulabilir ki? O mendil duruyor mu acaba, üzerinde dikiş denemesi yapıp, ismimi nakışlamıştık birlikte. Kızardık birbirimize bazen, bağırır çağırırdım ara sıra sana ama hep de affederdin beni. Günü küs bitirecek olsak, ben senden önce yatağıma girer, oda arkadaşım sen geldiğinde uyuma numarası yapardım. Sen başıma her akşamki gibi gelir, üzerimi örter, dualarını okur saçlarımı okşar yatardın. Uykumun arasında çok korkmuşsam kılıç gibi ütülü çarşafların ve saten yorganlı olan yatağında yanına gelir koyun koyuna uyurduk.