Ostatnio odblokowałam wspomnienie, jak matematyczka wbiła do sali, bo usłyszała TikToka. Oczywiście dźwięk leciał z telefonu pani przewodniczącej samorządu (wiadomo, elita), ale ona schowała go tak, że nikt by nie znalazł. Podejrzenie padło na Antosia, bo siedział tak, jakby coś trzymał.

Akcja: nauczycielka – niska, Antek – prawie koszykarz. On trzyma ręce w górze, ona próbuje go złapać i w ferworze walki dosłownie się o niego oparła. Antek, nasz „lokalny bohater”, oczywiście się poświęcił, oddał telefon (którego nie miał, ale mniejsza o szczegóły) i zgrywał męczennika.Tylko nauczycielka wyszła, a on z tym swoim maślanym wzrokiem:

„Boże, jakie to było cudowne uczucie, te jej piersi jak poduszeczki na mojej klatce... ledwo się powstrzymałem, żeby się za bardzo nie podekscytować”

.Przypomniało mi się to dzisiaj, jak ta sama matematyczka tłumaczyła mu zadanie przy tablicy, a on zamiast na π, gapił się centralnie na jej tyłek. Ale on chyba tak ma od dziecka, bo jak miał 8 lat i nasza pani w podstawówce pisała coś na tablicy, to wypalił na całą klasę:

Składanie tego w całość było bardziej upierdliwe niż szydełkowanie, ale udało się.