#anlayana

“Üslubun, kimliğindir.” der Cemil Meriç. Benim çok hoşuma giden bir cümledir bu. Çünkü bana göre de üslup karakterde çok önemli bir yer teşkil ediyor. Kişi kendini geliştirmiş ve nelerin doğru nelerin yanlış olduğunu farketmiş ise üslubu daha da güzelleşir ve kendisi karşılaşmak istemediği tavrı başkasına karşı takınmaz.

Olaya şuradan devam etmek istiyorum İslam adına hepimiz bir şeyler söylemeye çalışıyoruz ve söylerken de kimimiz olayları çok romantikleştiriyor, sevimli göstermek adına laçkalaştırıyor; kimimiz ise yanlışın karşısında duracağım diye çok sert, keskin bir tavırla karşılık veriyor. Bana göre her ikisi de yanlış. İslam’ın ne birilerine sevimli görünmeye ihtiyacı vardır ne de islam kötü sözü, kalp incitmeyi onaylar. Her şey dengeden geçiyor. (Buradaki sert tavır müslüman kardeşlerimize karşı takınılan tavırdır.)

Ve yine çok sevdiğim sözlerdendir:

“Hiç kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.” (Sadi Şirazi) ama gel görki herkes işlemediği günahın masumu olarak başkalarını eleştirmeyi ve ifşa etmeyi kendinde hak görüyor. Hatta daha da ileri giderek kişileri münafık olmakla bile itham edebiliyor. (Allah korusun.)

Hepimiz nefis taşıyoruz ve nefsimiz ile savaş içerisindeyiz. Hepimiz hatalar yapıyoruz ki Peygamber Efendimiz:(sa.v.)

“Eğer siz günah işlemeseydiniz, Allah sizi helak eder ve yerinize, günah işleyip, peşinden tövbe eden kullar yaratırdı.” (Müslim, Tevbe, 9, 10, 11) buyurmuştur.

Muhyiddin Şekur da ‘Su Üstüne Yazı Yazmak’ kitabında şöyle der: “Unutmayın ki rahmet haram işleyenlerin de hakkıdır; ve günahkârların kalplerindeki ümidi söndürmek hakkımız değil.”