#animsama

En zor zamanlardan birinde, umutlu masmavi denizli ve guzel bir cocuklu fotografin ardinda demissin ki bana; bu masali zor yollardan gecerek gercek yapacagiz. Yillar sonra okudugumda dahi kalbinde hissediyorum bu cumleyi. Bilmem hatirlar misin sen de bunlari yazarkenki halini. Zaman gecti, insanlar gelip gecti hayatlarimizdan. Biz de degistik elbette iyi veya kotu. Fakat bir gercek var ki gecmiste bir yerlerde, daha buyudugumu tam hissedemedigim o gunlerde bir adam vardi. Ki o adam iyi ki diyebilecegim cok seyi sadece varligi ile bana yasatti. Simdi ne o adamin o hali, ne benim o halim var. Akan bir suda iki defa yikanilamayacagi gibi; o zaman, oradaki ben ve yanimda duran sen kombinasyonu bir daha asla gercek olamayacak. Tum bunlara ragmen gecmiste biraktigimiz guzel hatiralar icin iyi ki dogmussun diye biliyorum. Zaman, mekan ve insanlar hep guzel tesaduflerle birlessin hayatinda. Nasil birbirimiz uzerinde izler birakmis, birbirimizi inanmasi guc duygulara inandirmissak, yine kalp carpintilarina inanacagin gunler, hayallere tutunacagin vakitler getirsin hayat sana.

Gecmisten bir sesi, ismi, kokuyu hatirlamak neyse bir tadi da hatirlamak bende ayni duygulari uyandiriyor. Kucuk bir kafede, beklemeyi guzel kilmasi adina bir kahve soyluyorum. Midem pek iyi degil bu gunlerde, o sebepten sutlu olsun diye de ekliyorum. Kafamda dunun stresini, sinirini kenara atmis bugun yasayacagim kavusmanin heyecani. Inkar edemeyecegim onu hafif golgeleyen bir dil ogrenme belasi. Yine de bu kavusma bir cogundan farkli anlamlar tasiyor benim icin. Tutup goturuyor beni ta cocukluguma. Memleketi dusunuyorum, guzel gecen cocuklugumu, yoldaki kalbimin parcasi ile cocuklugumuzda paylastiklarimizi. Dalip gidiyorum, cocukluk her daim ozlem. Derken kahvem geliyor. Kahvemden aldigim ilk yudumla uzun yillardir gormedigim ve sevdigim biriyle karsilasmisim gibi hissediyorum. Kahve konusunda seciciyimdir. Muhtesem diyecegim bir kahve degil, ama yuzumdeki gulumsemeye sebep olan ne? Bu tadi nereden animsiyorum ve ne cagristiriyor bana gulumsetecek diye dusunmeye kalmadan hatirliyorum. Bu benim cocuklugumdan bir kare. Babami ofisinde ziyarete gidislerimiz canlaniyor gozumde. Genelde oralet icmeme ragmen ondan sıkıldığım vakitlerde babam sutlu kahve soylememizi teklif eder ben de hemen kabul ederdim. Buyuk bardakta icmem o vakitler kulfetti tabi. Kahvemi icmekten daha buyuk zevk olan babamin koltugunun ardindaki cagri ziline kosarak basmaya giderdim. Iceceklerimizi getirecek ablaya babam "iki sutlu kahve,kucuk olsun" derdi. Kahveyi oldukca seven babamin bana eslik etmek adina kahvesini kucuk siparis ettigini simdilerde anliyor ve tebessum ediyorum. O devlet dairesinin cay bardaginda gelmis kahvesinin tadi bugun soyledigimle ayniydi. Bir kahve beni alip cocukluguma, babama, sohbetimize, o ofiste gecirdigim eglenceli gunlere goturuyor simdilerde. Diyecek cok soz yok, cocukluk ozleniyor ara ara. Bir daha geri gelmeyecek her sey gibi. Babamsa araliksiz bir ozlem icimde, onunla hayatimin her donemi farkli bir heyecan, isik, mutluluk..