#angbitteeeeer

"Sa tingin mo, nagseselos lang ba sya o hinihigpitan na ko?"

    ikaw, ano sa tingin mo? kung wala ka namang ginagawang mali, sa mata ng iba, sa mata mo, ituloy mo lang. Nagseselos siya, pero kung sobra na, sa tingin mo, tama pa rin? Hinihigpitan ka na rin siguro, pero syempre dahil rin siguro sa pagseselos.

   May alam akong ganyang istorya eh, pero ang nangyayari lang, pareho lang nasasaktan, pareho lang 'di nagkakaintindihan, pareho lang naghihintayan. Ikaw, sa tingin mo kung sobra na, sabihin mo, hindi yung mananahimik ka lang, tapos ano, iyak-iyak sa sulok? MAG-USAP KAYO.. pero wag na magbilangan ng mga mali o tamang nagawa, bakit magbibilangan, para sa ano? pagalingan? 

      Yung kahit anong taboy mo, lalapit at lalapit pa rin siya sayo... Yung tipong mamatay ka nang maaga dahil sa taong ito. Yung tipong ikaliligaya niyang mabura ka na sa mudong ito dahil sa pagkamuhi mo sa taong ito.

     BAKIT! BAKIT? BAKIT ka nagkaganyan? yung tipong kahit ipahiya ka na sa buong sambayan eh tuwang-tuwa ka pang napapansin ka ng iyong kapaligiran kahit sa kahit anong anggulo eh hindi na ito magandang tingnan. OO, yan na lang siguro ang paraan mo para ika'y mahagip ka ng aming mga bilog na mata, kahit na hindi na sa paraang hindi maganda, eh ikaliligaya ng iyong puso't isipang sabik sa kalinga.

    Alam mo, pwede mo namang makuha ang iyong mga inaasam-asam sa magandang paraan na ang lahat ng nasa iyong kapaligiran ay liligaya. isang tilang mga grupo ng mga indibidwal galing sa iba't-ibang lugar na may iba't ibang kapaligirang kinalakihan ay may mga ngiting hindi mo alam kung saan ang pinaghuhugutan. 

     Huwag kang mainis o magtaka kung bakit ganyan ang mga tao sa iyong ginagalawan, dahil ikaw mismo ang nag-uutos sa kanilang gawin ang mga ginagawa sa iyo ng mga itong malapit ng mamatay sa inis na walang hanggan... SA TINGIN NAMIN,,,, kung ipagpapatuloy mo yang NAPAKAGANDANG UGALI MONG YAN,, masarap kayang mabuhay dahil wala kang kaibigan. Walang lalong gustig umagapay sayo lalo na sa oras ng PANGANGAILANGAN. 

August 18, 2012..wooooooh!!! palapit na ng palapit ang taong 2013... at siyempre, parami na rin ng parami ang mga mukha sa daan. MGA MUKHA.. MGA MUKHA. (itutuloy)

  HAPPY FIESTA!!! mula kay blah blah blah

  nasalanta, mga relief goods may nakasulat.. TULONG MULA KAY blah blah blah

Lahat ng okasyon, lahat ng pangyayari, lahat paparaanan makita lang ang kanilang ngalan sa kung sang bagay.. kulang na lang yata ipagsigawan ang ngalan nila sa buong baranngay... 

May lugar akong nadaanan, ok na sana yung mga bandila na nagbibigay kulay sa mga daan para maipakitang may okasyon sa lugar na iyon, kaso bakit may epal? bawat eskinita, bawat paglingon mo, may makikita kang mukha. mukha. mukha na nakangiting pulitiko.. Di mo alam kung bumabati ba talaga o nangangampanya na? Minsan nga, nanawa na ako sa pagmumukha dahil araw-araw ba naman makikita ang kanilang mga mukha... giniba ang kalsada tapos inayos, PROJECT na yan. Fiesta? may pagbati na yan.. may gagraduate? may PANGALAN na nila yan. Eh kung ang ginastos nila run, pinantulong na lang nila sa nangangailangan, marami pang natulungan. Ano naman mapapala ng taong-bayan sa mga mukha nilang para namang makakalimutan. Wala na bang mapaglagyan sa kanilang mga tirahan, at di nakuntento at pati sa daan, ginawa ng PHOTO album ang isang baranggay..

"uy may problema ako."

ano naman kako yun

"Wala akong crush eh, yun ang problema ko"

tumawa lang ako. kasi di ko alam ang isasagot ko.

tapos ngayon, nag-iisip ako 

ano nga ba ang sagot sa problema nyang iyon. at may pumasok sa isip ko at ito iyon.

      4:14, Lunes, July 4, 2012… Malapit na namang matapos ang isang araw na akala mo’y walang kabuluhan. Araw na akala mo’y wala na naming nangyaring kapakipakinabang. Araw na akala mo’y pandagdag lamang sa koleksyon mo ng mga araw na walang pinagbago kundi ito’y lumilipas lang. Yun ang iniisip ng ating utak at ng ating kapaligiran. Pero kung ating titingnan, ang bawat araw ay dagdag na naman sa aaralin ng mga bagong henerasyon sa kanilang kasaysayan. Dahil sa araw na mga lumilipas, maraming nangyayari ng hindi natin namamalayan dahil siyempre hindi naman nakikita ang buong mundo at mga nangyayari rito.

“Hay buhay”, yan ang karaniwang mga salitang lumalabas sa bibig ng bawat pagod na tao na tila sawang-sawa na sa kanyang buhay o sa mga nangyayari sa mga bawat araw na nilalagi niya sa mundong ibabaw. Ito’y salitang mabentang-mabenta kanino man lalo na sa mga taong pagod. Naging tila isang karaniwang pangyayari na lang sa bawat nilalanag ang gumising, kumain, gumalaw, mapagod, at matulog sa isang araw. Pwera na lang kung may kakaibang pangyayari, pero ano mangyayari sa kinabukasan? Uulit na naman sa dati. Pero kung ating iisipin, mas lalo tayong maghahanap ng ikasisiya ng ating isipan kung aaraw-arawin natin ang mga kakaibang araw. Mas lalo tayong maghahanap ng bagong pangyayari. At ang masaklap, hindi na natin mararamdaman ang kasiyahan ng bawat isa at ang kalalabasan ay mundo na balot ng KALUNGKUTAN. Ang bawat buhay ng isang tao ay babalutin na lamang ng isang pangyayaring hindi natin magugustuhan. Mawawala na ang salitang kasiyahan, pwera na lang kung makakaisip ang tao ng ikasisiya nito pero sana naman’y ang maisip nito ay makabubuti hindi lamang sa mata nga tao, hindi lamang sa batas ng tao, hindi lamang sa ikagaganda ng mundo, kundi sana’y pati sa mata ng ating Panginoon. Hindi natin masasabi kung magkakaganito ba ang mundo o mas lalalala pa sa iniisip ko. Pero kung mangyayari man, sana’y maging mayos pa rin sa dulo.

     Habang binabagtas ang daan papuntang kung saan, biglang nasira ang aming sinasakyan kaya ako'y tumingin muna sa kung saan, at di ko alam kung sino ang nag-utos sakin para gawin yun, at doon ay may naainag ako na naging dahilan ng pagngiti ng aking mga labi ng 'di ko namamalayan. Hindi ko inaasahang may hahaplos na luha sa aking mukha mula sa aking mga mata. Hindi ko napansing ako'y nakatingin na lang sa bagay na aking naainag at nawalan na ako ng ulirat at ito na lang ang bumalot sa aking isipan. Ngunit ano nga ba ang aking nakitang iyon at ganun na lamang ang epekto sa aking utak at inutusan ang aking buong katawan na manatili lamang sa kinauupuan at titigan na lamang ang bagay na nagpaalala sa akin ng aking kabataan.

     Mga batang kita sa kanilang mga mata't ngiti na walang problemang kinakaharap. Mga batang nagtipon-tipon upang maglalaro sa labas at makihubilo sa ibang bata pa sa kanilang bayan. At teka, ano tong nakikita ko, bakit parang ang sarili ko ang nakikita ko. Naglalaro ng napakasaya. Maraming kaibigan. Kaygaan-gaan ng pakiramdam. Marami ring mga batang katulad niya na di alintana ang duming dumadapo at pawis na nagpapaligo sa kanila. 

    Habang tumatagal ang pagmamasid, naalala ko ang mga naging kaibigan ko nung ako'y musmos pa lamang. Ang isa ay kapag hinagis ko, yun ang nagiging dahilan ng pagtawa niya, merong kapag sa kanya hinagis ang nagbibigay galak sa kanya, meron tinatalun-talunan ko, may binibilang ko kahit minsan nagagalit ang aking magulang kapag siya ang aking kalaro, merong tatalunan ko siya, pero ang laro namin lagi ay may kasamang bato at yun lang ang ginagawa naming maghapon, minsan nagpaparamihan kami ng pwedeng mataya gamit ang iba ko pang kaibigan. Naalala ko rin yung maghaharangan kami, kahit magkasugat-sugat na, at lumabas na ang nagsusuplay ng oksigen sa mga lamang loob na nasa aking kaloob-looban ay tuloy lang ang aming paglalaro.

    At bigla kong napagtanto, naalala pa kaya nila ako? o kaya, nasaan na kaya ang mga iyon, sino na kaya ang kanilang mga bagong kalaro o kaibigan? Dahil sa pagod, ay inantok ako at nakatulog. 

    Kilala mo pa ba ako? isang pamilyar na boses, isang pamilyar ngunit malungkot na boses? Kilala mo pa kaya ako? Ang tagal na ting hindi nakakapaglaro, naalala mo pa kaya ako? yan ang paulit-ulit kong naririnig, palakas ng palakas, pagulo ng pagulo.. binabangungot na yata ako, pero isa lang ang naalala ko, pamilyar talaga ang boses niya pero hindi ko maalala kung san ko ba siya narinig o kelan ko pa ito huling narinig. "OK KA LANG BA?" yan ang katagang nagpagising sa akin. nanaginip na pala ako. Pero paggising ko, parang ang bigat ng pakiramdam ko, anlamig ng nararamdaman ko, punong-puno ako ng pawis. At parang may kakaiba talaga s pakiramdam pagkagising ko. May nagtanong sa akin, "uy napapano ka ba? at parang umiiyak ka pa, may sakit ka ba? kakaiba ka ngayong araw.. Malapit na nga palang maayos ang sasakyan, pinapalamig na lang ang makina." Pagkatapos bigkasin sa akin ang mga salitang iyon, ay lumapt ang isa sa mga batang pinagmamasdan ko kanina. "Kuya, laro naman tayo." walang anu-ano'y sumagot kagad ako ng oo, hindi ko alam pero may nag-uusto talaga sa akin kung bakit ako sumagot kaagad sa batang ngayon ko pa lang nakita sa buong pamumuhay sa mundong ito. Ngunit mga ilang saglit, nawala ang mga batang kakikita ko lang kanina. Pero sa paanan ko, bglang parang may sumikip. Kaya kaagad ko itong tiningnan, at laking gulat ko sa aking mga nakita. Ang aking mga kaibigan, kasama ko pala sa sasakyan. Nakalagay sila sa isang kahon, ang kahon na dati kong pinaglalagyan ng aking mga laruan at mga tinuing kong kaibigan nung ako'y musmos pa lamang. Ang batang kanina ko pa nakikita ay ang sarili ko. Ako yun nung ako'y walong taong gulang pa lamang. Ganon ako nung bata, kahit di ko kilala, inaaya kong maglaro kasama ang aking mga kaibigang hindi man sila buhay, buhay para sa aking ang mga larong iyon. ang tumbang preso, patintero, luksong-baka, tagu-taguan, text, jolens, sipa, chinese garter, at iba pa. Ang narinig kong boses sa panaginip ko ay ng sarili ko rin, napagtanto kong simula ng ako'y naghigh school, hindi na muli akong naglaro. Masyado kong sineryoso ang buhay, mula noon, hindi na ako ngumiti o tumawa man lang. wala akong naging kaibigan kahit isa, naging isang parang hangin lang ako na naglalakad sa isang lugar na ramdam pero hindi pinapansin. Isang hangin na kung saan saan na lang napupunta at hindi alam ang pupuntahan. Kaya aking gulat ng aking mga kasamahan dahil sa araw na iyon, dun nila ako unang nakitang ngumiti. Ang laki pala ng sinayang kong araw. Kaya simula ngayon, magsisimula ulit ako ng bagong buhay, bagong yugto at bagong istorya ng buhay. Magsisimula hindi man siguro sa pagiging bata,kundi maging isang masayahing tao na may masayahing pag-iisip kasama ang masasayang ala-ala  ng aking kabataang kayang magtanggal ng sobrang bigat na nararamdaman at kyang magpangiti muli sa isang taong nawalan ng pag-asa at saya sa kanyang buhay....

   ang masasabi ko lang, "NAGPAALAM MAN AKO SA PAGKABATA, PATULOY KO PA RIN ITONG ISASAMA AT GAGAWING PUNDASYON SA AKING PAGTANDA"

  JUNE 3, 2012, 9:51PM, LINGGO.. ito ang petsa, oras at araw na tinatype ko ito. magaya nga si zuckerberg na habang nagbablog, umiinom. 'De joke lang. hahaha. ok tuloy natin ang kwento.

    ang araw bukas ay LUNES, JUNE 4, 2012.. ano ngayon? hello! simula na kaya ng pasukan bukas. siguro sa mga college, merong nagsimula na at merong hindi pa, pwera rin sa mga pribadong eskwelahan, na baka sa isang linggo pa ang pasukan o nauna, hindi ko alam.. basta dun tayo saa mga elementary at high school, at mga piling unibersidad hahaha. naghahanda na ba kayo? siguro kung oo, malamang ilang araw pa, bago mabasa niyo ito.

    Tapos na talaga ang maliligayang araw niyo, buti at may baon at nagbibigay pa ng ngiti sa inyong mga mukha. Siguro excited na mga elementary, ang saya-saya nila kasi papasok na ulit sila.. yun nga rin ba sa mga high school, mga 99% siguro ng mga high school, gustong pumasok dahil hindi sila maag-aaral ulit, kundi makikita na naman nila ang mga mukha ng kaklasse nila, may kakwentuhan na naman, kakiskisang braso, kaakbayan habang naglalakad, at siyempre, mawawala ba diyan ang gala at libre? hahaha.

    Siguro yung iba diyan, hindi na makatiis hawak-hawakan ang kanilang mga BAGONG-BAGONG mga gamit, yung ba, malungkot kasi yung dati na lang, o yung pinagluman ni ate o kuya. Pero ang sigurado lang ko diyaan, sa dulo ng klase, wasak rin ang mga yan, pwera na laang kung masinop ka. 

    Meron na diyang hindi makatulog, kaya paggising kinabukasan pahirapan, pero di pa siguro mangyayari yun, kasi unang araw nga ng klase eh, mga excited ang lahat, siyempre pati magulang niyo excited din, kasi mananahimik na mundo nila sa bahay, at lalong lilinis ang bahay niyo.

    Meron na diyang kinakabahan kasi unang araw bilang isang high school, bilang isang mg-aaral ng mababang paaralan ng kung ano man. Siyempre, walang tatalo sa kaba ng mga magkacollege.

    Meron na diyang nag-iisip kung saan kakain kinabukasan. Ano ang gagawing paghahanda bukas. Sino ang mga kakausapin.

    Syempre, dun tayo sa uso.. alam na,, PEE-BEE-TEENs? hahaha. yung mg eksayted diyan, kasi makikita na naman si crush... Makikita si karelasyon na hindi rin naman magtatagal.. hhaha ambully eh noh?

    Nandiyan rin ang mga BULLY na kinatatakutan ng mga mahihinang estudyante, hindi pala mahina, edukado lang talaga, na hindi binaba ang kanilang lebel para lang pumatol sa isang walang kwentang tao, o talagang lampa lang.

     Nandiyan na rin ang mga cute na froshies sa high school dahil di mo aasahang ganun ka na pala kalaki. hahaha.. kung ikukumpa ra sa donut, smidgets o kaya munchkins.. kagutom tuloy. hahaha

    Siyempre hindi papatalo diyan ang mga kapre na nabubuhay sa umaga, yung mga estudyanteng hitit dito, hitit doon, grabe, kabata-bata, NANINIGARILYO? maaawa kayo sa mga baga niyo at siyempre saa magulang niyo.

    Nandiyan din ang mga emo emohan, may dugo sa braso, may dugo sa kuko, may dugo sa daliri, may dugo! sana, nagdonate na lang kayo, nakatulong pa kayo, nagawa niyo pang paduguin ang katawan niyo.

    Nandiyan rin na ang buhay ay umikot na sa libro at talino. alam naming nageenjoy kayo, try niyo kayang maglibot at maglibang sa ibang bagay, baka mabaliw kayo ah. hinay hinay lang.

     Papatalo ba ang mga di maubusang laway? Daldal rito, daldal doon, kulang na lang maikwento na ang buong talambuhaay at ibigay kay ate Charo.