#analytisch

Wie würdest du dich jemandem beschreiben? In der heutigen Welt, in der Oberflächlichkeit oft vorherrscht, fällt es vielen Menschen schwer, sich wirklich zu öffnen und sich selbst zu erklären. Doch ich habe gelernt, dass es von entscheidender Bedeutung ist, sich selbst zu lieben und zu akzeptieren, bevor man das Gleiche von anderen erwarten kann. Als jemand, der sich als introvertiert und…

Analytisch vermogen is het cognitieve proces van het opsplitsen van informatie in kleinere delen om het te begrijpen. Dit proces wordt vaak gebruikt bij het oplossen van problemen en het nemen van beslissingen.

Het vermogen om informatie te analyseren is een cruciale vaardigheid voor studenten, professionals en iedereen die succesvol wil zijn.

Degenen die goed zijn in het analyseren van informatie, kunnen snel complexe concepten begrijpen, relaties tussen verschillende stukjes gegevens zien en patronen identificeren.

De betekenis van analytisch

Analytisch verwijst naar het vermogen om een complex probleem op te splitsen in zijn samenstellende delen en te begrijpen hoe die afzonderlijke delen samenwerken om het geheel te creëren.

Het houdt ook in dat je relaties tussen verschillende elementen van het probleem kunt zien. Mensen met veel analytisch vermogen hebben vaak ook een zogeheten helicopterview.

In academische kringen wordt analytisch denken gewaardeerd om zijn vermogen om ons te helpen complexe concepten en theorieën te begrijpen.

Voorbeeld: in de vorm van een persoon (analytisch persoon)

Een analytisch persoon is iemand die complexe informatie kan opsplitsen in kleinere, beter hanteerbare stukjes.

Ze zijn in staat om het grote geheel te zien, maar hebben ook het vermogen om zich te concentreren op specifieke details.

Ze zijn vaak heel logisch en overzichtelijk en vinden het fijn om alles van tevoren te kunnen plannen.

Wat vinden personen met veel analytisch denkvermogen vaak niet fijn?

Plannen en beleid voor de korte termijn

Brandjes blussen, pleisterwerk

Aan de slag gaan zonder plan

Oplossingen geven die nergens op gebaseerd zijn

Ad-hoc oplossingen

Beslissingen nemen zonder feitenkennis

Is analytisch denkvermogen hetzelfde als kritisch denken?

Over het algemeen kan analytisch denken echter worden gezien als een proces waarbij een probleem of situatie wordt opgesplitst in zijn afzonderlijke componenten om het beter te begrijpen, terwijl kritisch denken inhoudt dat deze componenten worden beoordeeld en er een oordeel over wordt gevormd.

Analytisch denken kan dus worden gezien als een voorloper van kritisch denken en biedt de noodzakelijke basis voor het beoordelen en evalueren van informatie.

Waarom analytisch denken of analytisch vermogen zo gewaardeerd wordt

Analytisch denken wordt gewaardeerd in de academische wereld omdat het de mogelijkheid biedt om complexe problemen te onderzoeken en mogelijke oplossingen te identificeren.

Door een probleem op te splitsen in zijn samenstellende delen, kunnen analytische denkers gemakkelijker de verschillende manieren zien waarop het kan worden opgelost.

Bovendien stimuleert analytisch denken kritisch denken, wat essentieel is voor het nemen van weloverwogen beslissingen.

Studies hebben echter aangetoond dat slechts een klein percentage van de mensen analytisch kan denken.

Bovendien houdt analytisch denken in dat een probleem of vraagstuk in zijn samenstellende delen wordt opgesplitst en diepgaand wordt onderzocht, iets waar niet iedereen toe in staat is.

Analytisch denkvermogen vandaag de dag op de werkvloer

Nu is het werk op het gebied van data-analyse steeds belangrijker geworden en we merken een toename in de behoefte aan ‘analytische vaardigheden’ in vacatures.

Als je over deze vaardigheden beschikt, kan je kandidatuur daar baat bij hebben, vooral als je de mogelijkheid hebt om de bijbehorende vaardigheden toe te passen in de praktijk en hier enige aantoonbare ervaring mee hebt.

Mogelijke valkuilen van een analytisch persoon

Te lang blijven analyseren omtrent een opdracht waardoor de vaart zo erg verloren gaat dat je te sloom werkt;

Ook kan over analyseren leiden tot verwarring en juist slechtere keuzes. Je gaat dan teveel twijfelen en te geforceerd moeilijke dingen bedenken

Je bent teveel in theorie bezig wanneer je iets aanpakt en te weinig praktisch

Je kunt koel en afstandelijk overkomen of gevoelsarm en zelfs emotieloos

Beslissingen nemen kan moeilijk zijn of het hebben van voldoende daadkracht

Hoe herken je een gebrek aan analytisch vermogen?

Een gebrek aan analytische vaardigheden kun je herkennen aan:

Bij opdrachten kom je niet snel tot de kern of essentie, maar blijf je gefocust op bijzaken

Je benaderd een probleem puur praktisch en bent gericht op bijzaken

Logisch en systematisch denken is lastig voor jou

Je ziet consequenties van je keuzes niet snel in

Verbanden leggen vind je lastig

Je bent al bezig met de oplossing van iets, voordat je het probleem echt goed in kaart hebt gebracht

Kun je analytisch denkvermogen ontwikkelen?

Als je niet analytisch bent, kan het moeilijk zijn om analytische vaardigheden te ontwikkelen. Dan moet je een vaardigheid leren die niet bij je past.

Tip 1: Doe wiskundeopgaven

Tip 2: Zoek naar verbindingen

Tip 3: Speel denkspelletjes

Tip 4: Ga eens debatteren (bij een debatclub bijvoorbeeld)

Babel probeert gerust te stellen

bron beeld: web.stanford.edu Isaak Babel (1894-1941) was een Rus. Joods en geboren en getogen in Odessa. Wereldberoemd werd hij met zijn boek Rode ruiterij, een verslag van de gruwelen tijdens de Russische Revolutie. In Verhalen uit Odessa staan veel autobiografische korte verhalen. Soms over de oorlog, soms over zijn jeugd. De oorlog is een terugkerend verschijnsel in de meeste verhalen. Bruut…

Was in der Gesellschaft als gefährlich gilt

Was in der Gesellschaft als gefährlich angesehen wird und was nicht, hängt stark davon ab, welche Gruppen gerade an der Macht sind und seit wann, und noch viel wichtiger an wen oder was sie denken – während sie “es” als gefährlich für alle bezeichnen – der oder das ihnen selbst gefährlich werden kann. Damit in Zusammenhang steht, auch zu schlechter Letzt nicht zu unterschätzen, welches große…

Hey hey, hoi hoi!

Als jullie de vorige blogpost hebben gelezen en jezelf ontdekt hebben, ken je nu jouw persoonlijkheidstype! Maar er bestaat ook nog iets anders, namelijk sociale stijlen.

Het model “Sociale stijlen” kijkt naar de persoonlijke werkstijl en naar de manier waarop mensen met elkaar omgaan in de werkomgeving.

Het is belangrijk om je eigen stijl te (h)erkennen en beter te begrijpen zodat je je makkelijker kan aanpassen op de stijl van de persoon waarmee je omgaat. Dit is nodig om zo tot een betere verstandhouding te komen.

Je kan het best communiceren met anderen door minder gebruik te maken van je eigen sociale stijl en juist meer gebruik te maken van de sociale stijl/voorkeur van de ander.

Een analytisch oordeel is een oordeel over een subject waarbij dat wat over het subject wordt gezegd (het predicaat) altijd al vervat ligt in het begrip van het subject: "goud is een metaal" en "de hond is een zoogdier" zijn voorbeelden van dergelijke analytische oordelen. Typisch aan een analytisch oordeel is dat het een a priori bewering is, en dus niet ontleend is aan de ervaring. Alle wiskundige stellingen zijn bijvoorbeeld analytisch.

Bij een synthetisch oordeel wordt aan het subject een predicaat toegevoegd zonder dat dit meteen vervat is in dat subject. Voorbeeld: "deze kat is zwart". Dit oordeel komt via waarneming tot stand terwijl bij een analytisch oordeel het analyseren van het begrip van het subject de hoofdrol vervult. Analytische oordelen worden 'noodzakelijk' genoemd terwijl synthetische oordelen contingent zijn - ze kunnen waar of niet waar zijn. Een voorbeeld van contingentie (waar maar niet noodzakelijk) in een synthetisch oordeel is "Alle T-Fords zijn zwart". Dit is uiteraard niet altijd het geval, het is afhankelijk van het geval en het toeval en kan dus betwist worden.

Een analytisch oordeel is onmiddellijk inzichtelijk. Een synthetisch oordeel behoeft argumentatie: het is mogelijk de geldigheid van een synthetische uitspraak te betwisten. Tot vóór Immanuel Kant meenden filosofen dat synthetische oordelen a priori niet mogelijk waren, en dat ze dus steeds voortkwamen uit de ervaring.

Wat voorbeelden:

Analytisch

"De som van de hoeken van een driehoek is 180 graden".

"Katten zijn dieren": de soort 'kat' behoort tot het hogere genus 'dier'.

"Alle lichamen zijn uitgebreid": uitgebreidheid is een eigenschap van lichamen, die immers steeds ruimte innemen.

Synthetisch

"Deze kat is zwart": dit oordeel kan niet uit het begrip worden afgeleid, maar slechts door een (empirische) constatering.

"Deze tomaat [subject] is rood [predicaat])": slechts waarneming van de tomaat kan uitmaken of het om een onrijpe groene of een rode tomaat gaat.

"De mens is gedetermineerd": een synthetische uitspraak waarvan de geldigheid (in filosofie en psychologie bijvoorbeeld) niet sluitend kan worden bewezen.

Het onderscheid tussen analytische en synthetische oordelen werd voor het eerst gemaakt door Immanuel Kant, die probeerde het Engelse empirisme van onder anderen Locke en Hume te verenigen met het Duitse rationalisme waarin hij was onderwezen. Het empirisme vooronderstelt dat de zintuiglijke ervaring de ultieme bron van alle kennis is (en alle kennis dus contingent is), terwijl het rationalisme vooronderstelt dat de ratio de bron van kennis is (en alle kennis dus noodzakelijk is).

Om deze kentheoretische kloof te overbruggen, werkte Kant in zijn Kritik der reinen Vernunft het onderscheid uit tussen a priori (of: rationeel) en a posteriori (of: empirisch) en tussen analytisch en synthetisch. De hoofdvraag van zijn werk is: "(Hoe) zijn synthetische oordelen a priori mogelijk?". Immers, de mogelijkheid van a posteriori synthetische oordelen is evident (het constateren van een stand van zaken in de waarneembare werkelijkheid voegt altijd kennis toe) evenals de mogelijkheid van a priori analytische oordelen (het rationeel afleiden van een predicaat van een subject dat al in de geest van het denkende individu aanwezig is). De mogelijkheid van a priori synthetische oordelen bewijst Kant echter ook: de logische tafels en ruimte en tijd zijn zogenaamde transcendentalia, ofwel mogelijkheidsvoorwaarden voor de ervaring. Met deze vaststelling ontstaat de beroemde "Copernicaanse wending" van Kant, ofwel het besef dat niet de ervaring alle kennis constitueert of een metafysische ideeënwereld, maar dat de menselijke geest de totaliteit van de ervaring structureert; het ding an sich is daarom onkenbaar.

Dus: Wat de mens over de werkelijkheid meent te kennen, is volledig afhankelijk van zijn waarnemingen en hoe hij deze waarnemingen interpreteert. Nu kan de mens, zo zegt Kant, niet anders dan met in het bewustzijn a priori aanwezige structuren werken. Kant noemt deze 'waarnemingsvormen' en 'categorieën.' Dit komt er dus op neer dat wat de mens kent gekleurd is door zijn kenvermogen. Het is een beetje te vergelijken met wat de bolle ogen van een kikker doorgeven als zijnde 'de werkelijkheid'. Voor die kikker bestaat de wereld uit ronde vormen, een resultaat van de structuur van zijn ogen. Wat Kant bedoelt is dat het voor een mens onmogelijk is om tijd, ruimte en causaliteit buiten de waarneming te houden, vermits dit de 'a priori' structuren zijn die onze waarneming vormen en kleuren. Het Ding an sich kan dus nooit aan ons verschijnen zoals het werkelijk is. 

Kant stelde dat we een onderscheid moeten maken tussen de echte "noumenale" werkelijkheid van dingen zoals ze op zichzelf bestaan, het Ding an sich, en anderzijds fenomenen (phainomena). De "fenomenale" werkelijkheid is de werkelijkheid zoals die zich aan ons voordoet. Dit is de enige werkelijkheid waarover we ons gefundeerd kunnen uitspreken, omdat de kenvormen, inherent aan onze geest, het ons eerst mogelijk maken over iets te redeneren en te oordelen. Buiten de grenzen van ons kenvermogen zijn we simpelweg niet bij machte te spreken. Als men toch gaat redeneren of oordelen over Dinge an sich in plaats van over ervaringsinhouden, veroorzaakt men fatale contradicties (antinomieën in Kants vocabulaire). Een voorbeeld van zo'n oordeel zou zijn: "God is de oorzaak van alles" of "Op die tafel liggen echt honderd daalders". Zo'n uitspraak is volgens Kant tegenstrijdig want we willen iets beweren over God of daalders zelve, maar kunnen het slechts hebben over God of daalders zoals we die ervaren en dat is simpelweg niet hetzelfde! Als we willen spreken over iets wat geen ervaringsinhoud is, holt het verstand zijn eigen grenzen voorbij.

- Der siebte Abschnitt von Peges Titelaufsatzes in: “Analytische Philosophie?”, hg. v. Kai Pege, AutorenVerlag Matern, Herbst 2013 -

- Der fünfte Abschnitt von Peges Titelaufsatzes in: “Analytische Philosophie?”, hg. v. Kai Pege, AutorenVerlag Matern, Herbst 2013 -

Angemessenheit von Worten wie ‘Wahrheit’, ‘Bedeutung’ und ‘Bezug’ wird relevant, wenn Bedeutungen zu formen sind. Würde man nach der Wahrheit der Worte fragen, dann nach dem Vorliegen ausgesagter Bezüge. In dieser Weise ließe sich beispielsweise über eine erarbeitete Fassung des Aristotelischen Wahrheitsbegriffs urteilen, der selber nur an- oder unangemessen sein kann. An einer solchen historischen Erörterung habe ich im vorliegenden Kontext aber kein Interesse. Die bisherige philosophische Diskussion über die relevanten Worte hat in eine Sackgasse geführt, weil, so lässt sich vermuten, Sprache unzureichend erfasst wurde. Dem sprachlichen Bezug wie einem Mysterium gegenüberzustehen, kann nicht das letzte Wort in dieser Sache sein. Über die auszuarbeitenden Bedeutungen der Begriffe kommen jedoch auch Wahrheitsfragen in die Diskussion, weil Sprache etwas Gesellschaftliches ist, mithin Bezüge relevant werden. Man könnte es als einen Missstand innerhalb der analytischen Sprachphilosophie bezeichnen, den Blick nicht viel weiter geöffnet zu haben, als es aus wissenschaftsphilosophischer Sicht erforderlich war. Es ließe sich sogar in vielen Fällen fragen, ob es überhaupt um Theorie gegangen ist, nicht bloß um Konzepte ohne nennenswerte empirische Relevanz. Quine antwortet auf solche Vorwürfe mit dem Verweis auf die Entstehung eines Fachs, der wissenschaftlichen Philosophie. Schriftstellerische Ambitionen schließe er aus: professionelle Philosophen seien dazu nicht geeignet. (Vgl. Quine, W.v.O., 1991, S.233). Die Frage nach einer Angemessenheit wissenschaftsphilosophischer Begriffe ließe sich jedoch nicht abwehren, indem man sie schriftstellerischen Tätigkeiten zuordnet. Zudem wäre es zweierlei, wissenschaftliche Philosophie zu betreiben, ohne sich thematisch fixieren zu lassen, oder ob man sich als professioneller Zuträger der Wissenschaften versteht. Letzteres hätte Ähnlichkeiten mit der Relevanz von Philosophie im Mittelalter, als professionelle Küchenhilfe der Theologie. Auch Wittgenstein sieht einen unangemessenen Umgang mit Worten, doch in einer anderen Hinsicht: Er konfiguriert eine Situation, in der ein Philosoph einem okkulten Vorgang nachgeht, in dem eine Beziehung, es ließe sich hinzufügen, eine wesenshafte Beziehung, zwischen Name und Benanntem herauszubringen sei. In diesem Fall geschehe Außergewöhnliches (vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.260). Die gesuchte Beziehung wird  - ohne Rückgriff auf Autoren und relevante Schriften - in viele unterschiedliche Beziehungen aufgelöst: “Diese Beziehung kann, unter vielem anderen, auch darin bestehen, daß das Hören des Namens uns das Bild des Benannten vor die Seele ruft, und sie besteht unter anderem auch darin, daß der Name auf das Benannte beschrieben ist, oder daß er beim Zeigen auf das Benannte ausgesprochen wird.” (Vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.259.) Er belustigt sich. Auch solche Ereignisse gehören zu sogenannten Sprachspielen. Um erfassen zu können, was solche Spiele seien, wird der Gebrauch der Worte angeführt. Auf die rhetorische Frage, was mit Worten eines spezifischen Spiels bezeichnet wird, gibt er die Auskunft: “Was sie bezeichnen, wie soll ich das zeigen, es sei denn in der Art ihres Gebrauchs” (vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.242.) Auffallend ist, dass in jenem okkulten Spiel nicht nur sprachliche Vorkommnisse einbezogen sind, sondern auch psychische Erlebnisse. Eine Differenzierung unterbleibt. Als typischer Rat ist zu lesen: “Schau auf das Sprachspiel ..., oder ein anderes!” (vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.259). Dieser Hinweis steht unter anderem im Kontrast zur traditionellen Methode des Abrichtens von Kindern, das seinerseits als Sprachspiel bezeichnet wird (vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.239-241) und im Rahmen der Konditionierung auch Handlungen umfasst. ‘Gebrauch’ ist innerhalb seiner Spätphilosophie ein reichliches undifferenziertes Wort, das mit diesem Bezugsumfang durchaus nicht dem Alltag entlehnt ist. Er räumt die Undifferenziertheit sogar ein und spricht von “unzählige(n) verschiedene(n) Arten der Verwendung dessen, was wir ‘Zeichen’, ‘Worte’, ‘Sätze’ nennen.” (Vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.250.) Sein Spiel der Spiele, das man auch als “Lebensform” (vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.246, 250) auffassen kann, ähnelt in dieser speziellen Hinsicht dem Gepansche eines Alchemisten. Betont werden muss, dass die “Philosophischen Untersuchungen” aus dem Nachlass veröffentlich wurden, nicht als abgeschlossen gelten können. Das Vorhaben war ambitioniert: Ein Aufzeigen, ich würde entgegen seiner Absicht von einer Konzeption sprechen, der Sprachspiele, diene dem Vergleich, insgesamt sollte eine von vielen möglichen Ordnung entstehen. (Vgl. Wittgenstein, L., 1984, S.304). Auf der Suche nach Angemessenheit bin ich jedoch keinen Schritt weiter gekommen. Zwar lässt sich mit Bezug auf Wittgensteins Spätphilosophie hervorheben, “daß bezugnehmende Verwendungsweisen kein >Wesen< besitzen; es gibt nicht ein bestimmtes Etwas, das als Bezugnahme bezeichnet werden kann.” (Vgl. Putnam, H., 1997, 212.) Berücksichtigt man jedoch, den ominösen Begriff ‘Gebrauch’, sagt dies wenig aus.