#affedememek

" Uğruna yandığım boşumuş meğer .. "

Şimdi düşünün; birini çok sevmişsiniz, çok zaman gecirmişsiniz, sen değil ben değil biz olmuşsunuz, hayatınız o olmuş ve kalbiniz sadece onun.. Sonra bir gün size ihanetini öğrenmişsiniz. O koskaca 3 yılın bir anda yıkıldığını görmüşsünüz, sizinde kalbiniz ve anılarla beraber altında kaldığını.. Ve simdii.. Üstünden neredeyse 1 yıl geçiyor siz ayrı düşeli.. Ayrılık değil bunun adı inanın, ayrı düşmek bu sadece.. bir anlık zevkin uğruna bütün emekleri harcamak evet .. ama belkide kader.. Simdii.. siz biriyle konuşup görüşüyorsunuz, yeni biri. Yeni bir his, farklı bir koku, bir ten, bir ses.. İşte en karmaşık hali aşkın.. Ben şimdi ne ondan gidebiliyorum, ne ona gidebiliyorum. Üstelik diğer kişi de benimle birlikte arada kaldı.. hiç olmaması gereken bir yerdee.. Ben şimdi yeni bir yolculuğa çıkmak istiyorum evet. Yeni yerler keşfetmek, o çok merak ettiğim ülkenin tüm sokaklarını gezmek, hatta ezbere bilmekk.. Ama.. Ya evim? Evime olan özlemim? Bir kaşığın bile yeri değişse anlarım oysa ki.. Simdi ben.. Yeni bir maceraya atılmak, yeni yerler keşfetmek istiyorum.. ben şimdi o yeni kişiye bir şans vermek istiyorum - ondan sonra ilk defa birine evet demek istiyorum.. Ama ya o? Ya ona olan hislerim, aidiyet duygum? Evime geldiğimde ki o huzur, o "iste evimdeyim" mutlulugu? Ben ona ait gibi, evim gibi, içim gibi bakarken nasıl gideceğim yeni bir yolculuğa.. hemde istememe rağmen.. nasıl bırakacağım evimi de hiçbir sokağını bilmediğim o yollara atılacağım..

Bu kadar insan içinden ihanet etmek için geldi beni mi buldu ?