#achterna

Mijn portefeuille is lijk nen anjoen Oj drinkt om te vergeten moe 'j vantevoren betoalen. –

View On WordPress

Had ik een doel gehad, een thuis om te herstellen, was ik hoogstwaarschijnlijk de doden wel waardig geweest. Dan had ik beroofd kunnen worden op mijn weg, zonder een diepe pijn te voelen, wetende dat ik immer wat hebben zou om naar terug te keren. Geen kiezel en geen water zou mij tenietdoen, hoorde het maar bij het doel; een doel, dat mij te leven maakte. Maar ik struinde voort op de weg, en mijn doel leek aldoor enkel leegte te zijn aan het einde ervan. De lucht was droog: mijn paarden hadden dorst en stortten ten langste leste ineen, de aarde verlaten. De uitputting tuimelde en zocht zijn weg in nevel. Een fort verscheen en verdween; paniek daagde op. Ik had nog nooit gerend. Nu rende ik eeuwig voort, eer de eindigheid mij inhaalde.

Ik ga stiekem toch mijn droom om schrijfster te worden achterna jagen. Fu iedereen (inclusief mezelf) die beweert dat de concurrentie te moordend is om er een carrière van te maken. Wel is me duidelijk dat mijn kansen erg gaan afhangen van de mate waarin ik oefen. Al jaren heb ik een verhaal in mijn kop met vele aantekeningen en pagina's al op papier. And guess what biatches? Dat boek gaat er komen, of ik dat nou wil of niet. *kucht ongemakkelijk* En nu maar hopen dat het geen complete bagger wordt ...