#2912

[lapela ...7]

Atopei-me nunha praia estraña. Onde a marea entraba e saía como a marea do tempo, onde o amor medraba á sombra dun ceo moi azul. Como as árbores medran para non ser cortadas, e as follas caen onde nunca caen: Alá coñecín a miña amada. Estábamos os dous de xoellos inventando o horizonte, onde me dixo que me quería e que era o meu amor eterno. Os dous béixamo-nos na boca. Ela tomou a miña man e corremos cara o mar. E vin unha pequena illa. A illa semellaba o foguete dun neno cando é pequeno. Era unha illa pequena e fermosa. Rodeei-na co meu pequeno brazo para a abrazar forte. Entón metín-me na auga. Só, sentía-me moi feliz. Pero non podía vivir coa miña felicidade se non me esquecía do meu pasado. Fai moito tempo eu era outra persoa, e non sabia o que era. Ao principio pensei, gostaría-me ser a persoa do meu amado: e tomei a sua man e fumo-nos nadando á illa. Entón cando estábamos os dous en ela, o meu amado me dixo algo que ouvira unha vez en soños. Dixo-me que íamos a vivir nesta terra, que íamos a morrer e que entón ela deixaría-me e iría-se Pero aínda non estábamos preparados para nos separar.

Sempre de ondas (work in progress)