#2470

oco [romance]

Está a entrar en min, esperando nos meus pasos. É inútil, achegase alguén e despois de asegurarnos de que non houbese ninguén agachado baixo a escada. Habíase afastado de nós e sabíamos que todo podía suceder pero aínda así, seguíamos dándolle voltas ao mesmo tema; o silencio, a bágoa pequena das lembranzas e tamén o haber sabido que nada podía seguir igual aínda que dabámonos de conta de que non había cambiado, habéndo cambiado todo na lentitude da mentira e na presa do engano.

Mañá. Hoxe. Un bo día, asoallado e onde o futuro estaba por descubrir pero nós sabíamos que o amor, o mesmo que o futuro, a  pesar das súas rutinas infantiles era capaz de manternos en pe. Non como concepto senón como actos, reais no cotián, a mesma estafa que calquera promesa de futuro. [...]