#101225

halim komedi resmen.. bi işi hallediyorum, buraya geliyorum. bi işi halledemiyorum, buraya geliyorum. ben her türlü buraya gelip kendi kendimle yazışıyorum, psikolojik sorunlarım var sanırım. n'apsam ki, gitmek mi mantıklı kalmak mı..

bi sanrının içinde yaşadığıma inandırdım kendimi hep.. bu dünya, benim rüyam; şu an uyanmak imkansız ama uyanacağım ve bitecek bu kabus. bitmek zorunda, çünkü ben bu karanlığa inanırsam, bu gerçekliği kabul edersem sağ çıkamam, boğulurum. bu kadar çok hissetmenin cezasını kaldıramam. olmadan olacakları hissetmenin kasvetinden kurtulacak bir yol olmalıydı; ben de 'her şey bir rüyadan ibaret' diye kandırdım kendimi. bu bir rüya, uyanacağım ve bitecek.. bundandır uyuyamayışım, gecelerin beni koynuna almayışı.. başka açıklaması yok, bulamam. kanmalıyım bu yalana. her şey bir rüya ve ben uyandığımda bitecek, kurtulacağım.. kurtulmak zorundayım bu kabustan.

herkesten kaçıp biri tarafından bulunma hayalimden vazgeçemiyorum.. öyle umutsuz, öyle geçmişim ki her şeyden. ama içimdeki o istekli çocuğu susturamıyorum. gün içi gülümseyip her şey yolunda pozları kesen o kız çocuğunu gece eve döndüğümde zapt edemiyorum. durmuyor yerinde.. hüzünleniyor, gülüşleri soluyor kapı açılır açılmaz ve bağıra çağıra susuyor.. sesler üşüşüyorlar ardından kafasının içine, kırıyor o narin kalbini, parçalara bölüyor. koşuyor sonra peluş tavşanına, sanki o kurtaracakmış gibi onu içinde bulunduğu derin yalnızlığından.. sanki uzatılan elleri kendi reddetmiyormuşçasına avutmaya çalışıyor kendini. sanki her şeye son verme arzusu yokmuş gibi.

'şey.. bugün aşık olunası bi gün sanki. ama işte, olmuyore..

neyse, bi kahve'ye ne dersin.

'1717, yoksun, üşüyorum.