bir şarkı atmıştım, bak o ânı hiç unutmuyorum bile. Şimdi bunu okurken açıp dinle de, belki diken diken ettirir tüyleri bana her dinlediğimde yaptığı gibi. Her seferinde aynı geceye, aynı hislere ve heyecanlara...
https://www.youtube.com/watch?v=7RW8n4iXZbA
Üstüne de sordun, “Ne derdin var la senin?”. Aah ah, kendi çapımda ne derdim yoktu ki. O kadar inanmıyordum ki, ihtimaller o kadar sıfıra yakındı ki tüm bariz göstergelere rağmen. Ben kendimi yakıştıramıyordum ki, değmezdim ben öyle şeylere. Ben kandırılmamak için bu sefer hiç olmadığım kadar inançsızdım. Derdim buydu. Ben deli oluyordum; dinlediğim tüm şarkılarda birinin gülüşünü, kokusunu, ellerinin yumuşak hissini buluyordum. Uzaktım, hep uzak olacağıma da inandım. Derdim buydu işte. Potansiyeli görüyordum, farkı biliyordum ve tüm bunlara dokunamıyor olmaktı derdim.
O zamanlar ne bileceğim tabi, şimdi de en güzel aşk şarkıları aynı tüyleri daha bir ürpertiyor. Şimdi uzak o dertler hep, şimdi mutluluk var. Teşekkürler var, en samimilerinden.