#050121

Hayatımın sahip olduğu başlangıcı ve sonu, zihninde en adilce bölebilmiş bir bedenin tam ortasına düşmekti istediğim. İşte, sadece nefes alarak değil de gerçekten yaşadığım dönem tam da şuraya kadar ve işte yolumun şurası canımı çok yaktı, bir ölüye dönüştüm, diye kendime hayatımı gösterebilmekti istediğim. O bedenden, içine düştüğüm o yerden apar topar değil, gülümseyerek kalkmaktı. Buna birçok an, gün değerdi biliyorsun. Çünkü düşmek bir anlık değildir zannettiğin gibi. Kalkana kadar defalarca düşmeye devam edersin, her an. Kendine kırıldığın nokta da budur. "Nasıl olur da böyle geri kalırım kendimden, nedendir düşmelerim, kaçıncıdır kalkamayışlarım." deyip durursun. Ama kendine kızma bunun için. Adil bir bekleyişin can bulduğu bedendir, asıl sorun. O bedeni bulup sessizce düşebilmektir. O bedene sarılmak, kendini kendinle tamamlamaktır. Bazen bir duygu silsilesi baş gösterir. Durduramazsın, kaybolursun ve dağılırsın. Dayanılmaz şekilde kafa karıştırır. Mutlu musun değil misin, anlayamazsın. Bedenine düşman olursun sonra. Aynalar birer çizik doludur hep, karşısında duran sen olduğunda. Şimdi, şu uçurum gibi hayatım nerede başlamış ve sonu nereye gidiyor önemli mi sahiden. Bir bulut olsam kendime yağacağım yine. Hayatımı bölmek, ayırmak veya kırmak başıma gelecekleri hiç etmeyecek asla. Bazı şeyleri el uzatsam da elde edemem çünkü. Anlıyorum. Nasıl bir bedende olduğum değil, her ihtimalin sonunda eğer düşülse de kalkmayı bilmekmiş mesele. Geri döndüğüm yokuşun adı buymuş. Dizlerime en acı darbeyi burada vermişim. Hayatını binlerce kez böl, en mutlu anlarını çek çıkar içinden desen yapamam şimdi. Bir hayal, bir ölümden doğar belki. Bir dik duruş, bir yasın yangınından alevlenir. Bir kurtuluş, bir feryadın borcudur. Bir feryat, bir yıkımla başlar. Bir yıkım, bir gülüşün bedelidir senelerce. Bir gülüş, bir yokluğun eseri olur. Sen şimdi bir ömrü kaç zehir sebepten ötürü yaşanılabilir kıldın farkında değilsin. Bu yüzden, karşıma geçip dizlerinden bahsetme. Düşmek korkutmuyor beni.