#bitimsiz

O yeşil gözleri unutmam. Herkese kol kanat gerip bana yol göstermelerini. Yürü diye değil, koş diye değil, arkandayım diye değil, hadi başar diye değil. Uzaklaş diye. Git diye. Teksin diye. Hadi baş et diye. O gözleri unutturamazsın. Ayın herhangi bir günü o yoldan tek başıma uzaklaşır giderim baş etmek için. Yine ve yine. Önceki yollar gibi, önceki zorlar gibi. Bil ki zor da sensin yol da. Hepsinden dönerim de o gözleri unutmam. Gömerim içime ama. Unutmam.

Yaşatabilirsin, beni. İnan, şuraya kadardı yolum demem de geçerim tüm sınırlardan. Bu kez toparlamam da ezerim bu yıkılmış kalp taşlarımı. Savrulurum ama geçerim. Yaşatabilirsin, beni. Kollarımın içine bir İstanbul sığmaz belki. Ama gözlerime anlatabilirsin, bazı şehirlerin kalbimize nasıl sığabildiğini. Ayrı noktalardan aynı yere varılabildiğini sonra. Anlatabilirsin ve ben yüz kere daha anlamayabilirim. Ellerim çeneme yuva yavar, gözlerine doğru özgürlüğü yaşarım. Yaşatabilirsin, müphem. Satırlar aşmana hiç lüzum kalmadan beni meçhul kalmış tarafından uyandırıp bugün, sol yanıma ses olabilirsin.

Kalemden saklanınca gün yüzüne çıkmak istemiyor insan, fakat bilmiyor ki yazamadıkları kolay ele verir kendini.

Müphem, belki kendimle aramda hiç aşılmaz yığıntılar vardır farkında olduğum. Belki aşıp da başıma iş açmak istemediğim.

Ne mümkün bir başkasının gözünden görmek beni. Ne mümkün o gözlerden akmak, o gözlerde parlamak, o gözlerde hayat bulmak ne mümkün.