#02.14

“Herkes hak ettiğini bulmaz; bazısı kaybettiklerinin ağırlığında ezilir, bazısı da suskunluğunun şanını yaşar.”

Hep bir gerekçe aradım ben kendim için, olmadı. Bulamadım. Aradım, durdum ama yok. Ne orda ne burda. Yalnızlık içime işlemiş ben onu anladım. Elimde değil belki, ben hep böyleydim. Küçücük çocuğum, utanıyorum her şeyden. Şımarıklık yapamadım hiç mesela, hatırlıyorum kolumu kırdığım zaman eve gidene kadar ses çıkarma ayıp olur insanlara dediğini. Susmuştum, acıdan kıvrana kıvrana eve kadar yürümüştüm gıkımı çıkarmadan; 6 yaşında ya varım ya yokum. Dışarı çıkıp da oyun oynayanlara katılamadım hiç, annem kolumdan tutar zorla götürürdü çocukların yanına. Oynar azıcık bir daha annem götürmeden yine de gidemezdim. Öyle mahkum kalmışım ki yalnızlığa insanların şu yaptıklarını unuttum baktım yine yüzlerine. Her gün gülüyorum yüzüne, tam yanımda duruyor. Yok çünkü, kime neyin zırhını kuşanayım. Kendi kendimi daha ne kadar kilitleyeyim ki. Yok o hiç yapmaz, çağırmadan peşine takılıp da gelmez... Konuşmasını çok güzel biliyorsunuz ama neden birinizde böyle yapıyor demediniz. Beni unutup yüzüme bakıyorsunuz, gözlerimin şu içine bakıp da yeniden hatırlayan yok. Çok güzel sakladım sanırım, bu kadar kör olamazsınız heralde. Şimdi saatler geçiyor. Evde bir sessizlik hakim, nefes alıp verme sesleri düzenli olarak, birkaç köpek uğultusu. Canım yandı benim yeniden, körükledim tüm acılarımı. Durduramıyorum hiçbir şeyi. Belki olur demiştim ama bakıyorum yine başaramamışım ben. Yanlış yere bağlamışım olayları sanırım, ben dışıma taktılar dedim ama sorun içteymiş. Kimse bilmiyor burda dışımı ama yine bir sorun var. Benden kaynaklı, yaptığım çok kötü bir şey var. Ne yapıyorum bilmiyorum ama özür dilerim hepinizden. En çok da kendimden. Fazla acınasıyım, çirkinim, anlaşılmazım. Geceniz hepinizin rahat ve normal geçsin. Hoşçakalın, sağlıcakla kalın.