#00.20

Bir sokak arasında, iki elimi arkada birleştirip, iş makinelerini izleyemeden öleceğim diye çok korkuyor Asım amca, alt sokaktaki çay ocağının üç numaralı masasında. Korkusu, buraya kadar geliyor, soğuğun bile giremediği çift katlı pencerelerden sızıp, içime işliyor. Kendime bir miktar dehşet ısmarlıyorum. Telaşla dolanıyorum evde. Aşağıdaki rafta çoraplar, yukarı odada atkım eldivenim, ilerdeki vestiyerde ceketim, bir hışımla toparlanıp çıkıyorum evden. Sokak sokağa anlaşıp iş makinası arıyoruz yuvalarından fırladı fırlayacak gözlerle. Ne yersiz ne zamansız, gecekondulara ulaşıncaya kadar yürümüşüz. Üç gün olmuş, ses seda yok. Beş kere düşmüşüm, pıhtılaşmış kandan belli. Kaç kere unutmuşum şeyi. Gecekondulara varıncaya kadar yürümüşüz. Şehrin dışında, oranın biraz ötesinde, sonra öyle dudak büzülesice yerlerinde ve şehrin yukarı mahallelerinde, ama şehrin alçaklıklarının elinde. İstemsizce geçiyor içimden bir cenaze. Esasında buraya bakınca evler yıkılıyor içimde. Buraya bakınca, bir iş makinasına mezar oluyorum, alt sokaktaki çay ocağının üç numaralı masasında oturan Asım amcanın ne yersiz ne zamasız korkusunda.

ruhum bıraktı nefes almayı,

Bırak zorlama. Yarım kalması gereken her şey yarım kalsın. Bazı şeyler yarım yaşanır. Her şeyi tamamlayamaz hayat. Bazen, gece vakti güzel bir rüya görürsün Ardından birden uyanır ve bir daha uyuyamazsın. Çünkü bilirsin Uyusan da, yarım kalan rüyanı asla tamamlayamazsın. Rüya gibidir işte yaşamak. Bırak! Yarım kalması gereken, “Yarım kalsın”…