Pray and pray for my downfall

Εκείνη που καταλαβαίνει εσένα, το παρελθόν σου, το παρόν σου.

Το κορίτσι που έκλαιγε το βράδυ όταν την είχες πληγώσει αλλα παρόλα αυτά σε συγχωρούσε.

Το κορίτσι που εχει την προσοχή άλλων αγοριών, όμως θέλει μόνο την δική σου.

Το κορίτσι που έπειτα απο όσα έχουν γίνει ειναι ακόμα εδώ.

-κοίτα-

Εγώ ήθελα να σου μάθω πολλά

Για την ζωή, τους ανθρώπους,

τα πολιτικά, τα βιβλία

Και άλλα τέτοια

Όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες

που σου μάθανε τον έρωτα

Να ζήσουμε συναρπαστικά

Να κάνουμε άγριο σεξ

Και να γελάμε με τ' ανθρωπάκια

Λέγοντας αστεία

που θα καταλαβαίνουμε μόνο εμείς

Να σου πουλάω μούρη

Αλλά να μην ψαρώνεις

Και να με γειώνεις με μια ατάκα του τύπου:

"Χέσε μας ρε μωρό μου

Σε ξέρω καλύτερα κι απ' την παλάμη μου."

Να καθόμαστε στο κρεβάτι τα μεσημέρια

Εσύ να κοιμάσαι πάνω στο στήθος μου

Κι εγώ να διαβάζω τα δικά μου

Να πίνουμε καφέ

και να παίζουμε τάβλι σε κάποιο μπαλκόνι

Με θέα άλλα μπαλκόνια

Που αράζουν γέροι που περιμένουν στωικά

να 'ρθει η ώρα τους

Κάποιο μεσημέρι κάποιου καλοκαιριού

Τότε που η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών

Και οι ώρες περνάνε απαρατήρητες

Αλλά ρε γαμώτο

Ήτανε λάθος το timing

Κι εγώ είχα τα δικά μου

Κι η μετεφηβεία σου δεν βοηθούσε καθόλου

Και μάλλον δεν είμαστε και όσο ενδιαφέροντες νομίζουμε

Εν τέλει

Κι ίσως θα 'πρεπε να συμβιβαστούμε μ' αυτό

Ίσως κι όλες οι σχέσεις να 'ναι έτσι

Άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο

Ίσως να κάνουνε κι όλα τον κύκλο τους

Και -χαίρω πολύ- πρέπει να δεχτώ την πραγματικότητα ως έχει

Και βάσει αυτής να πορεύομαι

Μα να.

Είναι αυτή η περίεργη σχέση μου με το τέλος

Οποιοδήποτε τέλος

Που ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω

Θες να "συνεχίσουμε να τα λέμε"

παρόλ' αυτά

Κάποια στιγμή

Καλά θα δούμε

ΥΓ. Το μέρος που χαιρετηθήκαμε για πρώτη φορά

Έτυχε να είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό

Που χαιρετηθήκαμε την τελευταία

Ένας πεζόδρομος

έξω από έναν σταθμό του ηλεκτρικού

Να που ζήσαμε κι εμείς

-οι χλιαροί- κάτι

Που να θυμίζει ταινία!

Όσο περισσότερη ποίηση

τόσο πιο βαθιά απομόνωση

Μ' εμένα.

Διότι θα έπρεπε να είχα ωριμάσει.

Να μην απορώ με τίποτα.

"εγώ είμαι"