MİRAY

Ağrıyan, başı değil göğsüydü. Zihni değil kalbiydi. - Hakan Günday

Hayatımın hangi döneminde olduğumu anlatayım. Geceleri uyuyamıyorum. Çok fazla düşündüğüm için ya sinirleniyorum yada mutsuzluktan uyuyamıyorum. Uyuduğumda ise çok kısa bir uykuya dalıyorum. Uykularım hafiftir. Küçük seslere bile uyanıyorum. Uyurken ise kâbuslar bırakmıyor yakamı. Bu yüzden hiçbir zaman dinlenemiyorum. Gün içinde fazla sinirli oluyorum. Duygularımı uçlarda yaşıyorum. Hatalar yapıyorum. Bu döngünün ise bir sonu gelmiyor. İşte böyle bir dönem.

Sana sinirliyken bile 'Yavrum sinirliyim,sonra konuşalım seni kırmak istemiyorum' cümlesini kuran biriyim ben. Gerçekten,neden memnun edemiyorum seni?

Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki, onu gören kendine sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor? (Beyaz Geceler, Fyodor Dostoyevski, s.3)

İnsan hayatta kendine verdiği değer kadar mutludur.

Yaşadığın yeri cennet yapamadığın sürece, kaçtığın her yer cehennemdir.

Sahi nedir sevmek; bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

"Sevmek bir nedene bağlanmaz bücür. Bence 'seni seviyorum' ile başlayan ve hemen sonrasında 'çünkü' ile bağlanan cümlelerin hiç bir anlamı yoktur. Çünkü bir insanı bir neden yüzünden sevmezsin. Sadece... Seversin işte. Onu sevmen için mükemmel olmasına yada güzel şeyler yapması gerekmez"

"Sana bir şey diyeyim mi? İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır. " John Steinbeck , Fareler ve İnsanlar, s.87

Bitti mi hikayemiz? Bu ne biçim son böyle?

Susarsak Her Şey Biter.