işte böyle başladı. her şey bu üç kelimeyle başladı. “bir sigaran var mı?” yok, diyebilirdim. belki de hiç yanıt vermemeliydim. kalın dudakları arasından çıkan kelimeleri daha iyi dinlemeliydim. aslında o gün, benden bir sigara istememişti. “bir hayatın var mı?” diye sormuştu belki de. ve, evet demiştim. sana verebileceğim bir hayatım var.

“je te laisserai des mots”

bu kitaba da bakmanı öneririm.

terapi sadece içinde olan umudu gün yüzüne çıkarmayı destekler. farklı bir bakış açısını sen oluşturursun.

her insan gibi soyunu devam ettirme içgüdüsü.

arkanı döndüğün her yerdeyim.

burada herhangi biri ile konuşmuyorum, iletişim halinde değilim.

o nasıl oluyor anlamadım?

merhaba, hatırlamıyorum fakat önermiş olabilirim.

“ölmek isteyeni kurtarmak öldürmekle birdir.”

rica ederim. yorumlarını bekliyorum...

jagten izlemiş miydin?

bir terapi sürecim oldu evet, fakat sosyal medya kullanmam hakkında değildi. işim gereği zaten iç içe olduğumdan dolayı buraya kendi isteğimle girmiyorum.