𓍯𓂃 Sobe 𓍼ོ 𓃮

Yazdığım tüm içerikler şahsıma aittir. İzinsiz paylaşılması, veya herhangi bir blog ve farklı internet platformlarında kullanılmamasını rica ederim.

Bir anı canlansın diye,her gece biraz daha kanatıyorum kendimi.

Tek istediğim,şu taş kesilmiş göğsümün altında bir şeylerin hâlâ atıyor olduğunu duymak.

Bazen elindeki kör hançeri kalbine saplamak zorunda kalırsın,bir şeyler hissedebilmek için.

Zaruri bir terk edişin pençesindeyim sevgilim. Celladımın penceresinden bakıyorum artık dünyaya. Renkli dünyamıza kara bir perde indi; solgun gölgeler arasında anılar ihanetle süzülüyor hafızamdan. Beyhude bekleyişimin son deminde, dilimin ucundan firar ediyor sana ait kelimeler…

Ve insan oğlu bir kez daha teslim oldu, muhterem aşkın acımasız oyununa.

Küçük balık, ait olduğu denizde boğulmaya başlamıştı.

Sevginin her şeye yetmediğini, bazen tek yolun kalbine kör, sağır ve dilsizi oynamak olduğunu anladığın evre.

Senin varlığının değmediği her uhrevî âlem bana tamu.

Zuhur eden o hoyrat karanlıkta, benliğim hâlâ kalbimin sana olan aşkına infial ediyor.

Belki de sen, sözlüğümde en çok dikkat etmem gereken teferruattın; bense üstünü çizip geçmekle yetinmişim.

Sırtında soğumuş bir cesetle, kabul edecek bir mezar aramak… Çaresizliğin katran gibi ağır hâli bu olsa gerek.

Vicdanınızda esen soğuk rüzgârı, bir başkasının kalbinde yaktığınız ateşle ısıtamazsınız.

Çünkü insanlar kelebeğin kanatlarındaki deseni severler ama o desenin oluştuğu karanlık, sıkışık kozadan pek hoşlanmazlar. Yeni hâlini isterler ama eski hâlinin üzerinden soyulurken hissettiğin acıyı, dökülen parçaları, o anki çıplak ve savunmasız hâlini görmek istemezler.