We wanted to be the sky .

İnsanları her şey yolundayken tanıyamazsınız insanları bütün dünya size cephe almışken takındıkları tutumla çok iyi tanırsınız

“Yalnız kaldığım zamanlarda büyüdüğümü fark ettim. Kimin bende ne kadar olduğunu gördüm. En zor sınavımı tek başıma atlatmaya çalıştım, ama olduğumdan çok daha sağlam ayağa kalktım. Kimseden medet ummamam gerektiğini anladım Herkesi nereye ne kadar koymam gerektiğini öğrendim.”

Birinin gelip “sus her şeyi biliyorum” deyip sarılmasına o kadar ihtiyaç duyuyorum ki bazen.

“kimilerine göre yalnızlık, hasta kişinin kaçışıdır… kimilerine göre de, hasta kişilerden kaçıştır.”

Huzurlu bir ailen yoksa bir süre sonra hayattan fazla beklentin olmuyor.

Ne zaman birine iyi olmadığımı belli etsem hemen ardından onun sorunlarıyla boğuştum. Ne zaman birine kırıldığımı söylesem hep kendi içimde affetmek zorunda bırakıldım. Bir kere de ben üzüleyim siz karşımda mahçup olup ne yapacağınızı bilemeyin, bir kere.

Affettiğim şeyleri ben yapsam affetmezlerdi.

akli dengemi kaybettim çünkü tüm sorunları fark ettim

babası, yüzüne bir avuç toprak attı.bitti.

bu bir uçurtmanın kaçışı değil, uçurtmanın tellere takılışı

atlayacağım uçurumun yolunu siz gösterdiniz. sonrasında gözyaşı dökmeniz boş ve manasız, perde kapanıyor, sessizce kalkabilirsiniz.