Ceyi !

ben galiba sadece mücadele etmek istedim, kimse artık hiçbir şey için mücadele etmez gerek de duymazken kolayca vazgeçip her şeye herkese alternatifler bulurken ben alter egoyu süperi idi falan bastırıp inat etmek ayak diretmek istedim sanki

bir hikayeyi eskitmek istedim.

bir ağaç gibi durmak birinde

tamam ben çok önemliyim modern çağ öyle diyor postmodern kafayı yiyor hepimiz biriciğiz çok özeliz falan tamam evet ama ben birini severken kendimi hesap etmemeyi seçtim tam olarak canım bunu istedi biricik ben biricik olmamayı yarımcık kalmayı düşüp takılmayı hiç de değmeyecek bir şey için gece gündüz ağlamayı seçtim kim ne diyebilir

birini üşüyerek üfürerek ürküterek düşerek teheccüdde düşünerek kafayı üşüterek beklemeyi seçtim

fırında çıtır kabak pişirirken havuç burunlu bir kediyle saklambaç oynarken dilini bilmediğim bir şarkıyı dinlerken kahve taşırır tarçın demlerken oruçlu oruçsuz korkulu korkusuz hiç utanmadan ağlamak istedim

matematiği bırakmayı çıkarları sonuçları kalbimde telaşla hız yapan çakarlı arabaları

birini severken her şeyi basbaya hür irademle unutmak istedim hatırlamak bi onda iş görsün

her sokakta pazarı kurulurdu aşkın kabuğu zor soyulur çekirdeği tükürülürdü yol boyu, ham ve kilolarca ve sayısız orantısız ve kalabalık ve gürültülü ve kokusuz.

ben bi bahçede bi saksıda kendi kendime yetiştirdiğim o taze sürgün aşktan organik bir tokat yemek istedim

yedim de. beş yaprağının izi çıktı yüzümde. pişman mıyım biraz ve aşkın işi zaten pişman etmektir insanı doğduğuna bile.

ama inadımdan da öptüm yanağımdan da gün sonunda gül sonunda güç sonunda üç kez öptüm kendimi. kime ne.

kalbimde kızkaçıranlar çatapatlar patlatan aşk olmasaydı da çürüse miydi kalbim etiketler ve vitrinler ve yürüyen merdivenler arasında, sokaksız, kaldırımsız, aşksız ekşise miydi bayata mı kaçsaydı tadı. hurdaya mı çıksaydı oltaya gelmeseydi de ne olsaydı başka.