insan eti ağırdır abi, taşıyamazsın. bakma sen benim ufacıklığıma, dünyanın en ağır yüküyüm ben.

kafamın içinde bugünün yükü yoktu henüz

kafam bulutlarda ama yerçekimim beni ortalamış durumda

birazdan hava aydınlanacak. bu işe en çok yanmayan o patlak sokak lambası sevinecek. kendini gereksiz hissetmenin nasıl bir his olduğunu bilirsin.ayakların üşümeyi bıraktığı zaman bahar gelmiş olacak. önce çiçek açıp, ardından kiraz verecek kapının önündeki ağaç. ve kimse toplamadığı için tek tek çürüyüp dökülecekler. zamanla çürümenin ne demek olduğunu da gayet iyi bilirsin.kötü ezan okuduğu için işinden olmayacak hiçbir müezzin. bu yıl da hiçbir yaprağını koparmayacaksın saatli maarif takviminin. ne kadar unutmaya çalışırsan çalış, yine de kaşıyacaksın en acıyan yerlerini. bu yüzden yaran hiç kapanmayacak. martılar gürültü patırtı etmeyi keserse uykuya dalacaksın. “zamanla her şey düzelir” diyeceksin. kendi söylediğin yalana inanmasını da bileceksin.

inançlarım kırıldı bir kemik gibi benim, tut ellerimi bugün ölmemem için

ölümsüzlüğü fethetmek

bir eskiciden satın alınmış bu teraziyi bir gün başka bir eskiciye vereceğim,o gün, tozanlarım her bir yana dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.

güzelsin çocuk

hayaletlere sarılıyorum. ve hayaletler üşütür.