ne kadar hırpalansam da dünyayı kendi hafıza odalarıma, şarkıların arasına gizlenmiş eski fotoğraflara göre anlamlandırmaktan vazgeçemiyorum. ne yaşarsam yaşayayım, yaşadıklarımın sızısını zihnime bir mühür gibi kazımak benim fıtratımda var.

çünkü beklentim gerçekle çarpıştı. hissettiklerimin hiçbirinde kazanç yok. sağ çıktım bu savaştan belki ama eve dönemiyorum, sokakta sıkışıp kalmış gibiyim. yalnız içtiğim sigaranın kokusu üzerimden belki yürüdükçe, rüzgar estikçe siliniyor ama burnumun ucundaki o buruk koku geçmiyor. sadede gelecek olursak eğer ben incindim. sessizliğe incindim, anlattıklarıma süs biçenlere incindim. bilmiyorum, beni gördüğüne inanmak istiyordum sadece. göründüğüm zaman evime dönebileceğimi düşünüyordum, bazı şeyleri bırakmama izin vermeyeceğini. şu zamana kadar herkes hep girişe ve sona odaklandı. oysa bi' bakıma ortaya dökmüştüm kendimi. ve sen ise sadece sona baktın. of. gideceğimi en başta söylemiştim, sen o anı hiç umursamadın. bu kadar zihnimi zorlamaya değmezmiş. aslında eve dönemiyorsam bu sığınma ihtiyacına da değmezmiş. sadece boşlukta salınmakta bi' nevi yaşamak değil mi? ne de olsa bitkisel hayattaki bi' adamı da özgür bırakmıyorlar değil mi? o hâlde yaşamak tutsaklık oluyor. pekâlâ o zaman salınmaya devam.