elini son defa yanağıma koy istemiyorsan giderim,

varsın, sen burdasın ve bu o kadar çok şeye bedel ki.

Ruhumun öksüzlüğü seninle bir eksen

canım rabbim gerçekten göndereceğin her hayra, her güzelliğe muhtacım

Dünya seni yorduğunda sığındığın kuytu köşen olmak isterdim

tanrım, bazı anları tekrar yaşayabilme özgürlüğünü bize bahşetmelisin. zira, o beni öptü.

hayatım boyunca gerçekten sevdiğime inandığım tek insanı “gerçekten” sevdiğime şunu farkedince karar vermiştim: sorgusuz, sualsiz kendi sınırlarımın dışına çıkmıştım, sanki onunla birlikte olan ben değildim ve sanki onunla birlikteyken ortaya çıkan şey tam olarak bendim. o hem bilincim hem bilinçsizliğimdi.

Ayın 22'leri “Koşarken nefesimin kesildiği yerde durup dinlenmek yerine, kendi nefesini tutan adam… Tanrım eğer varsan, benim kalan ömrümde alacağım nefesleri de onun ciğerine doldur. Ben kendi hayatımı pas geçiyorum. Tanrım eğer varsan… onunla koşarken ölmek istiyorum…”

yaraya aşıksın, merheme düşman.

bir anı veya bir anıyı bazen öyle çok özlüyorum ki kalbimin aniden darmadağın olmasından korkuyorum

tanrım, bazı anları tekrar yaşayabilme özgürlüğünü bize bahşetmelisin. zira, o beni öptü.

bu şehrin her yerinde gezdim ama aklım hala senin sokağında.

o kadar güzel, o kadar sade ki, ve neredeyse sevilemeyecek kadar tekil. ve o'na bakıyorsunuz, güneşin vurduğu tozların arasında hareket eden ellerine, kendiyle bu kadar bir oluşuna, ondaki o bir türlü açıklayamadığınız o şeye, asla sizin yaşamınızın bir parçası olmayacak o harikulade şeye, incecik, anlaşılmaz bir hüzünle bakakalıyorsunuz. 

​“Seni seviyorum,” diye bağırdım. “Bu gece ve her gece seni seveceğim. Kimi özlediğimi bilmediğim zamanlarda bile seni seviyordum. İçimdeki yokluğun ne yokluğu olduğunu bilmediğimde bile seni seviyordum. Sen yanımdayken içimde bütün bir şehre yetecek kadar mutluluk vardı.“