Boş bir oda

İnsan insanın mezarıdır, sen benim mezar taşımsın.

Kurduğumuz hayalleri ben içindeyken yakamazsın.

Yanlış insan daima doğru dersi öğretir.

büyük binalar, görkemli rezidanslar, lüks çay bahçeleri.. hepsini görebildiğim tepeden yazıyorum. genelde geliyorum buraya ve hayatımın anlamını sorguluyorum. en son gelişimi, düşündüklerimi anımsıyorum. hayat bizi hep düşündürüyor, ama bir ötesine geçemiyoruz. iyisiyle kötüsüyle hayat derler. ama hayatında iyiyle karşılaşmamış bir kız. hayallerini yıkıp da sanki o büyük binaları, rezidansları kurmuşlar üzerine. birçok ses. her kafadan bir ses. ben bu gürültüde hayatımı bulmaya çalışıyorum. kolay olmayacak. belki de hiç olmayacak. -bir hayat.-

biz bir intihar kulübüydük, kaç kişiydik bilmiyorum ama taş yağdı başımıza. ve yenileri katıldı her geçen gün aramıza. korkutucu olan bu, küçükken, bu kadar ölüm olduğu halde nasıl türümüzün tükenme tehlikesi geçirmediğini merak ediyordum. bunun geçmişten kalma bir düşünce olduğunu şimdi farkediyorum. bir gün sonumun gelecek olmasından daha rahatlatıcı bir şey bilmiyorum.

Gregor Samsa'nın yalnızlığıdır.

Bir haftadır ‪sevdiğim insana karşı şüphe duymaktan, onu bana değer vermeme ve başkalarına vakit ayırmayı bana tercih etmesi nedeniyle suçlamaktan ötürü üzüntülüydüm. Kendi kusurlarımı bildiğimden ve değiştirmek istediğimden, yanlış davrandığımı söylediğinde en nihayetinde hep kendimi suçladım ve mevcut durumlara kendimin neden olduğuna inandırdım. Lakin şimdi görüyorum ki; şüphe duymakta, değersiz hissetmekte ve önceliğinin ben olmadığımı düşünmekte HAKLIYMIŞIM. Ve bir haftadır hiç durmadan döktüğüm gözyaşları bununla yüzleştiğim andan itibaren akmıyor.

Öyle ki, Gülümse. Bugünler dün olur ama, Yarınlar kötü olmasın.

inkar edilemez olan o şey her konuşmada aramızda oturuyor. otuzlarının sonlarında bi' insan suretinde. mutsuz ve çirkin. kısacası, bi' şeyin peşini bırakmayı bilmemek günümüz koşullarında kibirden daha zararlı. 

bi beni bunun yarısı kadar bile üzse her şeyi bırakır atlar gelir. beni hüngür hüngür ağlattığında nasıl uyuyabiliyor? bu gece ergenliğimden beri ilk defa duman'ın yanıbaşımdan şarkısını dinledim. daha da yalnız hissettim.

herhangi bir arabanın çiğnediği yağmur sularından, belediyenin fazla sesli çöp kamyonundan, dünyanın en kalın sesine sahip şu kadından ve onun incelikte rekora koşan topuklularından, sokağın ağıt gibi miyavlayabilen kedisinden, çirkin elektrik telllerinden, hiç bir halta yaramayan ağır abilerilerinden, yanlış yere bırakılan bayat ekmeklerden, cağnım şehir planlamasından, selamsız esnafından, oluru sıfır kadın zabıtalarından, bitmeyen arsızlarından sıkıldım. Ben merdivenleri ikişer çıkmak, mandalina kabuğunu ateşe tutmak, sırt kaşıttırmak, salçalı ekmek yemek, jelatin ambalaj kağıtlarını düzleştirmek,bisiklet jantına boncuk takmak, düdüklü şekerden tuhaf sesler çıkarmak, minderden ev yapmak ve bitmiş tuvalet kağıdının rulosundan bir şeyler yapabileceğime inanmak istiyorum. söyleyeceklerim bu kadar, teşekkürler.  

Dün gece bir şey oldu tamam mı. Çok sinirliydim ona, özür dilesin diye naz yapıyordum. Özür dilerken o kadar muhteşem görünür ki sen bilemezsin! Sanki dünyadaki tek adam oymuş gibi seviyorum uzun bir zamandır.. Onunla yatıyorum onunla kalkıyorum falan. Ama dün gece öyle bir şey oldu ki! Altı yıllık ilişkimizi çöpe atıp beni kapının önüne koydu! Çünkü birbirimize eziyet etmeye gerek yokmuş. Adam olamıyormuş. Altı üstü eve gelip benimle ilgilenmesini istedim? Ne zamandan beri muhtacım böyle gıdımlık sevgilerle bilmiyorum. Ama iki hafta önce söylediğine göre bu yaz sonu nişanlanıyorduk. Annesinin yaptığı kurabiyeleri bana  eliyle yedirecek bi altın çocuk yok artık. Şimdi ne yapayım?

Ne kalır ki dilimize 'hayat devam ediyor.' demekten başka?Ne kalır? 

çok net değilim o konuda, belki çok ciddi bir anlamı da vardır. ama salt uzay boşluğunda kayboluyorsa, orada kaybolmasının da bir anlamı vardır. sen ben de kayboluruz uzay boşluğunda, biz toprakta da kayboluruz zaten, maksat kaybolmadıkça görünmek, ölmedikçe yaşamak. kaybolacaksa kaybolsun, kaybolmadan önce bir kez olsun görünür kıl. içinde kaybetmeden evvel, ne varsa, bir kez göster. zaten öleceksen ölürsün, bunun yaşamakla bir ilgisi yok.

insanı hayatı boyunca en az bir insan bilmeli. şöyle enine boyuna. hani kimsenin bilmediği gibi. üzerinde neyin daha iyi durduğunu değil de, söylediklerinin alt metnini bilmeli mesela. kaç yaşında olduğunu, yüzünün kırışıklıklarını boşverip ne kadar güzel olduğunu bilmeli, çünkü herkesin güzelliği en az bir kez dillendirilmeli, sakatlanan atları besleyecek bir bahçe istediğini bilmeli, dışarı çıkarken "bana sürpriz a"l dediğinde kocaman bir peluş ayı ya da çikolata yerine ufak bir lastik toka istediğini bilmeli. bunlar bilinmeli en çok. sonra kimseye anlatmadıklarını anlattığında onları da bilmeli. bilmek yetmez, seni sen yapan şeyleri öyle bir kabullenmeli ki eskiden duyduğun o garipliği hissetmemelisin. her şeyi ikinci defa anlatmaya başladığında ilk defaymış gibi dinlemeli. çünkü aslında anlatılanın değil, hevesle anlatma isteğinin değerini bilmeli. bilmeli işte. insan hayatında bir kere olsun sonuna kadar açıklanmalı.

En uzun günlerindeyiz yılın. Yeryüzünü saran aydınlık geç vakitlere dek sürüp gidecek, hava kararmak bilmeyecek. Erkenden uyanıp gözlerime, gönlüme taze ışık dolduruyorum. Hep aşkı, hep inançları, hep doğa sevgisini şakıyan şairler vardır; ben şair olsaydım ışığın verdiği hazları söyler, güneşe övgüler düzerdim hep.