LA dream

Nie uratowała mnie powódź mimo że leżałam już na dnie. Nie uratował mnie pożar mimo że paliłam się przez wiele lat. Nie uratowały mnie katastrofy mimo że przejeżdżały mnie pociągi i samochody. Nie uratowały mnie samoloty które eksplodowały ze mną w powietrzu. Waliły się na mnie mury wielkich miast. Nie uratowały mnie grzyby trujące ani celne strzały plutonów egzekucyjnych. Nie uratował mnie koniec świata ponieważ nie miał na to czasu Nic mnie nie uratowało.  Żyję.

Okazało się, że można żyć w ogóle życia nie lubiąc i nie odnajdując się w świecie. Po coś wymyślono przecież wódkę, dragi i psychotropy.

A ja wolę, żebyś przyszedł do mnie z browarami niż z kwiatami. Nie jestem laską, która chce zatrzymać cię w domu i oglądać romanse, bo ich sama nie trawię. Chcę lecieć z tobą na miasto i oddać się zabawie. Chcę żebyś odpierdalał ze mną jak z ziomalem, a nie kurwa siedział w kawiarni przy kawie. Żadnych drogerii i galerii handlowych. Nasze są ulice, kluby, bary, opuszczone domy.

Nigdy nie wierz ćpunom ani alkoholikom. Są mistrzami kłamstwa i manipulacji, płynie im to we krwi jak kolejna działka czy kolejny łyk wódki.

(…) to piękne uczucie być trochę pijanym, i móc myśleć.

Ona cała była sprzecznością i grą pozorów. Miała 20 lat, ale ciało i urodę dziecka. Tak też się zachowywała. Była bezpośrednia, śmiała się głośno i lubiła być w centrum uwagi. Maskę dziecka zrzucała szybko. Uwielbiała melanże do białego rana i jeszcze dłużej, chlała więcej od niejednego menela i wciągała tyle prochów, że potem ścigała się z tramwajami. Potrafiła do siebie przyciągnąć. Hipnotyzowała. Miała to coś, co chyba chciały mieć w sobie te plastikowe lale. Była dziewczynką i suką w jednym. Umiała w sobie rozkochać, ale jej miłość nigdy nie była zaspokajająca, bo ona już miała swoje miłości – wódkę i fetę. Zdawała się taka prawdziwa, jednak przy niej wszystko stawało się nierzeczywiste. Nie dało się z nią wytrzymać. Wkurwiała tak, że rozerwałoby się ją na strzępy. Uzależniała, jak te prochy i wóda. Odchodziła, kiedy chciała. Nie przychodziła, gdy się jej pragnęło. Była obok, kiedy nie mogło się na nią patrzeć. Uśmiechała się słodko i umiała uderzyć bez mrugnięcia okiem. Sama siebie chyba kochała i nienawidziła.