Ölüyorum. Gülemiyorum. Çabalıyorum. Yapamıyorum.

Sensiz geçirdiğim yılların altındaki enkaz da kaldım ben.

Yaptığım hatalardan pişmanlık duyuyorum yapmayı istediğim şeylerde aklım kalıyo. Bazen eksik hissediyorum bi boşluk kaplıyo içimi , bu boşlukta boğuluyorum. Bazense o kadar doluyorum ki hiçbir yere sığamıyorum. Herşeyden bıkkın bi ruh halinde geziyorum. Beklentisi olmayan ölmeyi bekleyen yaşlı insanlar gibi. Yutkunamıyorum kimi zaman. Boğazıma bi öküz oturuyo. Gözlerimin dolmasını sağlıyo , yüreğim sızlıyo. Yapamadıklarımdan ve yaptıklarımdan tamemen benim sorumlu olmamın verdiği yük altında eziliyorum.

Gelme artık... Kalbim yoruldu , beynim yoruldu. Ben yoruldum.

Ben o fotoğrafları silemedim , ben o yollardan tekrar geçtim, sarıldığımız sokakta defalarca aynı yerde oturup ağladım , seni tekrar göremedim ama mimiklerini zihnime kazıdım. Kalbime değmiştin bir kere bi başkasına yüreğim el vermedi. Yolda yürürken , şarkı dinlerken , ders çalışırken, uyumaya çalışırken hatta uyuduktan sonra rüyalarımda... Ben hep kendimi sende buldum. Fakat değişen sana asla akıl erdiremedim.

Her yaraya merhem olmuşum da kendime tuz basmışım.

Tuz olsan yarama basardım , öyle bi özlem.

Özür dilerim kendim ! Bu kadar söz sarf edicek kadar acizleştirdim seni.

Saçlarımı da kestirdim. Gelme artık!

Bir buçuk yıl o saçlara hiç makas deymedi , ellerin deymişti nasıl kıyabilirdi.

Böyle zamanı durdurup bi soluklanma şansımız yok mu ya ben çok yoruldum.

Sar diye gösterdiğim yaralara tuz basmanı da unutmam artık.

Herkesin içinde çok savaşıp boşa olduğunu görünce neyse diyip susarak içine batırdığı kırıkları vardır. Benim kırıklarım sensin.

Neden intahar süsü verilmiş bir cinayet gibi gelip , cinayet süsü verilmiş bir intahar gibi gittin? Neden rüya olarak başlayıp kabus olarak bittin? Hak mı beni kendine bu kadar yalan etmen ; sen bende bu kadar gerçekken... bir daha kendini sevmek için başkalarını kullanma!