şiirzen

Kutlardı yirmiüç nisanı, oturmaları yasaktı

Ve yasaktı farklı düşünmeleri devlet babadan

Dedelerinin sarıkları sandıklarında saklı

Bir çeyiz gibi şeb-i arus diliyordu Hüda'dan

Ya kıyamete emrin buyur yahut Gazze'ye de can ver.

Kartallığı bellettiğinin alıştırma yüzün yere.

Fakat alışın sorunca çün dökülürsün

Ele öğretirken mertsin hüner-zanaat

Merhemin sürüldü yaramıza, bak ne oldu

Felekler taşımazdı yükü biz, omuzladık.

Nihayet kof heykelleri yüzyıllara erişti.

Bak hele şu münkirlere yerine ne koydular

O büyük sandığından daha büyüktür.

Ne kadar tekrar etsen yadından yılma.

Tekerrürün ihtiyacından küçüktür.

Sen tekbir getirince Allah büyümez.

Şânı büyümeyecek kadar büyüktür.

Diller ne kadar ansa zikrinden doymaz.



Neyim eksik kalmış acep, bunca nankörlüğüm neden. Güneş hergün bana doğar, Kamer de sanki benimdir. Kimbilir kaç yüzüm astım, balına ekmek banarken. Arın bir kez yüzün asmaz, şerbeti sanki benimdir.

Cömertliğin göğü tutmuş, yeri bir de döşek kılmış. Toprak çiçek çiçek gülmüş, yıldızlar sanki benimdir. Sonra rahmet olup yağmış, karınca yükümü tutmuş. Hepsi bana hâdim olmuş, emekler sanki benimdir.

"Aman gelecek!" diyorlar, korkma, nerede! Sultan bahşetmeden şeref, tahtı gerekir. Şöyle tam yüzbini bulsak, adam nerede! Meyveden evvel ekmeli tohum gerekir.