Yok muydu bizimde bir hikayemiz.

Ne bekliyordun ki aq hayat bu kime gülmüş ki sanki 

Onca şeye rağmen imkansıza koşuyorum. Olmayacak bir hikayede korkarak da olsa koşuyorum ona... Biz daha olma yolunu aşmayı denerken bir anda her şeyi unutup kopmama savaşı verirken bulduk kendimizi...

Tanıyamıyorum kendimi...

Çaresizliğimin içinde kayboluşumu en yoğun hissetiğim gecelerdeyim sanırım. Tam içimde ki karanlığı yok edecek bir aydınlık görmüştüm hatta sevmiştim o aydınlığı ama sanırım karanlığım beni çok seviyor.

Sıcak bir duş aldım. Ve kahvemi yaptım soğuk havayı içime çekerek sigaramın her nefesinin buz gibi havayla birleşmesini hissediyorum. Hatta her o soğuk hava ve sigaranın ciğerime inen sıcak dumanın birleşmesi ilk nefesini hissetiğim hissi yaşatıyor bana...

Doğrusu burada neden olduğumu bende bilmiyorum hatta belki kimse gelmez bile ama insan kalbinde ve aklında susturamadığı düşüncelerini ya çizerek ya yazarak atabilirmiş ya. Ben hem çizip hem yazıyorum