lily

Doğru ve yanlışın çok kolay olmasını istiyorum. Birinin bir hatasında evet bu yanlış diyebilmek, onunla empati yapıp araya griyi sokmamak istiyorum. Kendimi, kendime olan saygımla karşımdaki insana duyduğum vicdan arasında bulmak istemiyorum. Insanlar hiç düşünmüyor, belki de beni bu hale getiren; size olan sevgim yüzünden sizin hatalarınızı haklı çıkarmaya çalışmamdır. Belki de bu yüzden kendime kızıyorumdur, kendimden uzaklaşıyorumdur. Belki de bu yüzden zamanla öfkeli bi insana dönüşmüşümdür. Hiç düşündünüz mü bunu? Ben istiyor muydum böyle birine dönüşmek? En ufak hataya tahammül edemeyen, sürekli bi şeylerden tedirgin olan, bir şeyleri sürekli yanlış yapıyormuş gibi hisseden, normalde olsa yapmayacağı şeyleri anormal bir durum içinde olduğundan yapan ama kendini bu yüzden daha da kötü ve kaybolmuş hisseden birine? Benim hatam neydi peki siz biliyor musunuz, söyleyeyim; kendinden fazla sevmek.

“iki kötü kaza geçirdim Diego, tramvay kazası ve sen. en kötüsü sendin.”

dokunmak değil derdim, ben seni içimde taşıyacak kadar büyüttüm.

O'nu tasvir edebilecek daha iyi bir görsel olamazdı.

zaten bende talih yok, seni benden alırlar.

mental anlamda, kapıda kaldım.

Benim sorunum hiçbir zaman iyileşmemiş olmam, sadece devam etmiş olmam.