Kendine kelebek.

"2 kişi mi olmak istiyorsun hayatta? O zaman önce 1'i olacaksın."

Açıkçası ben zamanında herkes için her şeyi yapabilecek kapasiteye ve enerjiye sahip bir insandım. Bir şeyi istiyorsam onu almanın bir yolunu bulurdum, birinin yanında olmak istiyorsam olurdum, sevmek istiyorsam severdim, düşse kaldırırdım. Yazmak istiyorsam yazardım, konuşmak istiyorsam konuşurdum, çokça dinlerdim. Şimdi çoğu insan için kolay kolay bir şey yapmak gelmiyor içimden. Çünkü içimde "ya çabalarım yine boşa giderse" diye bir yara var ve bir türlü iyileştiremiyorum. İnsanların çoğu şeyi de haketmediğini düşünüyorum aslında. İnsanların içindeki derinliklerde duran o "iyi taraf"ı aramayı da bıraktım. Çünkü zaten öyle bir şey varsa bunu birinin davranışlarında görebilirim, göremiyorsam da derinde kalmaya devam edebilir. Şunu sürekli kendime hatırlatırım: Göremediğin, hissedemediğin hiçbir şeyin olasılığına tutunma. Çünkü olasılıklar çoğu zaman sadece hayal kırıklığını doğurur.

Bu aralar yaptıktan hemen sonra pişman olduğum çok fazla şey yapıyorum ve söylüyorum. Sinirlenince sinirimi hiç haketmeyen insanlardan çıkarıyorum ve o an yaşandıktan sonra kendime o kadar kızıyorum ki. Gerçek bir "ağzıma sıçayım" anı yaşıyorum çokça. Halbuki ben, düşünerek konuşan bir insanımdır, insandım.

"...Virajlar, yokuşlar, uçurumlar vardı. Bir de o vardı. Hatta o öyle bi vardı ki sanki ben hiç yoktum."

"Üstünü örttüğümüz her şeyin altında kalırız."

Doğru olanı yapmakta bu kadar geciktiğim için özür dilerim

"Kötü şeyler oluyor diye kendine dair her şeyden vazgeçemezsin."

İnsan bir şeyi istiyorsa onun için savaşmalı. Peşinden koşmalı, gerekirse gururunu bir kenara bırakmalı. Hepimiz bir şeyler istiyoruz ama kalkıp onlar için bir şey yapmıyoruz. Sonra ne olmasını bekliyoruz ki?

Çok isterdim.

Son zamanlarda eski hobilerimi geri kazanmaya çalışıyorum. Bunlardan birisi de kitap okumak. Fark ettim ki şu sıralar psikolojik gerilim okumayı çok seviyorum. Hala okumakta olduğum bir kitap var: "Kocamın karısı." Ondan önce de "Kusursuz Yabancı" kitabını okumuştum. Bence şu an okuduğum bir öncekinden daha iyi ilerliyor. Niye bilmiyorum kendimi bildim bileli hep korku ve gerilim türleri beni cezbetmiştir. Kitaplar ya da filmler hiç fark etmez. Mesela en son "Obsession" filmine gittim. Ve bence MÜKEMMELDİ. Gerilimi o kadar iyi vermişlerdi ki oturduğum yerde her yerimin kasılmaktan ağrıdığını hissetmiştim. Sevdiğim şeyleri yapmak bana çok iyi hissettiriyor. Hâlâ sevdiğim şeylerin olduğunu bilmek de.

Hayat, bana gönderdiği insanlarla bir şeyler öğretmeye çalışıyor ama ben hep ana fikri kaçırıyorum

Doğru ve yanlışın çok kolay olmasını istiyorum. Birinin bir hatasında evet bu yanlış diyebilmek, onunla empati yapıp araya griyi sokmamak istiyorum. Kendimi, kendime olan saygımla karşımdaki insana duyduğum vicdan arasında bulmak istemiyorum. Insanlar hiç düşünmüyor, belki de beni bu hale getiren; size olan sevgim yüzünden sizin hatalarınızı haklı çıkarmaya çalışmamdır. Belki de bu yüzden kendime kızıyorumdur, kendimden uzaklaşıyorumdur. Belki de bu yüzden zamanla öfkeli bi insana dönüşmüşümdür. Hiç düşündünüz mü bunu? Ben istiyor muydum böyle birine dönüşmek? En ufak hataya tahammül edemeyen, sürekli bi şeylerden tedirgin olan, bir şeyleri sürekli yanlış yapıyormuş gibi hisseden, normalde olsa yapmayacağı şeyleri anormal bir durum içinde olduğundan yapan ama kendini bu yüzden daha da kötü ve kaybolmuş hisseden birine? Benim hatam neydi peki siz biliyor musunuz, söyleyeyim; kendinden fazla sevmek.

Kaybettiğim hislerimi geri istiyorum.

Gerçekten merak ediyorum, birilerini hafıza sorunları yaşayacak kadar üzen insanlar hayatlarına nasıl devam edebiliyor?

"Bazı aşklar aşktan da fazla, bazı aşklar ölümcül hatta."