Murathan Mungan, kendisini doğuran kadını, yani öz annesini görmek üzere, uzun yıllar sonra onun evine gidecektir.
Yıllar sonra, hiç hazırlıksız “bu senin oğlundur” diye karşısına çıkarmak istemez yakınları. Bahçeden eve doğru girerler.
Sahanlıktan oraya açılan kapı.
Murathan’ın ilk gördüğü şey, gelenlere telaşla terlik çıkarmak için öne eğilen bir kadındır.
“..Boğazımda, hayatımda hiç olmadığı kadar büyük bir düğüm.
Kendimi tutmak konusunda sıkı sıkıya tembihlenmişim.
Ne de olsa hastalık geçirmiş kadın. Her şey yavaş yavaş söylenecek ona.
Orada, karşımda oturan kadın benim annem. Ama bir yabancı.
Arada bir gözlerimiz değdiğinde ona fazla bakamıyor, gözlerimi kaçırıyorum..
Çocukluğumda ona ilişkin duyduğum üzücü hikayelerdeki kadınla hiçbir alakası yok.
“Eve bakacak kiracılar” diye tanıtılıyoruz. Çıkıyoruz.
Pencerede, tülün ardında, arkamızdan bakan kadının artık annem olduğunu biliyorum.
Dönüşte, minibüste cam kenarına oturup Mümtaz dayıların evine kadar yol boyu hiç durmadan ağladığımı hatırlıyorum.
Gözlerimin çok, ama çok acıdığını da hatırlıyorum o gün.
Bir süre sonra tıpkı bir çocuk gibi neden olduğunu unutarak ağlamayı sürdürüyor insan.
Tam on yedi yıl sonra beni doğuran kadını görmüştüm o gün.
Asıl annem oydu; beni doğuran.
Çocukluğum boyunca seyrettiğim acıklı filmlerdeki, acıklı romanlardaki gibi bir hayatım olmuştu birdenbire. Kendimi bambaşka bir filmin içinde bulmuştum.
“Aldığı ilaçların tesiriyle öğlene kadar uyur” demişti teyzem, annem için.
Ertesi sabah, nedense erken kalkmış, kahvaltıdan sonra teyzem anneme, “Sana bir şey söyleyeceğim Muazzez, ama heyecanlanmaman gerek, biliyorsun” demiş. “Önce şu ilaçlarını al bakayım.”
Annem, emekli olan teyzemin o sıralar maaş artışı için intibaklarını beklediğini biliyormuş. Yüzündeki neşeli havaya bakarak o konuyla ilgili bir şey sanmış önce, “intibakların mı geldi yoksa?” demiş.
“Yok hayır, benimle ilgili değil, seninle ilgili bir şey söyleyeceğim…”
Bunun üzerine annem, bir an bile düşünmeden;
“Dün gelen benim oğlumdu, değil mi?” demiş…
Fotoğraflar: Muazzez hanım / Teyze ile Muazzez hanım / genç Murathan.
Daha önceki paylaşımımda annesinden neden ayrı kaldığı cok sorulduğu için ek bilgi olarak belirtme gereği duydum:
Anne şizofren hastası ve murathan 1 yaşındayken babayla ayrılıyorlar anne çocukla birlikte İstanbul'a kendi anne ve ablasının yanına gidiyor ama tedavi ile birlikte çocuğa bakmakta zorlanıyor aile mardinde avukatlık yapan babayı arayıp çocuğu almasını söylüyorlar. O arada baba başka bi hanımla evlenmiş mardinde yaşayor.Yeni eş muratı kendi evladı gibi seviyor. Zengin ve sevgi dolu bir çocukluk geçiriyor. Bir annesi olduğunu biliyor . 17 yaşına geldiğinde onu büyüten hanımla birlikte İstanbul'a anneyi aramaya gidiyor öyle buluşuyor anneyle."Harita Metot Defteri" adlı kitabında bu konuyu anlatıyor bilginize.
dailybridgerton
tangentwithtanner
kianamaiart
origamiaround
areudirty
blakekathryn
