Korkunun ve umudun birbirine karıştığı bir sınır bu, kendime çizdiğim yeni dünyanın kapısı.Korku artık düşmanım değil, kapının eşiğinde duran bir bekçi olacak.

Bunca yıl, mecburiyetlerin, başkalarının beklentilerinin ve hayatta kalmanın zorunlu ritminde yaşadım.

Ama bu sefer farklı. Bu sefer “kendim için” bir şey yapıyorum.

Uyandığımda, yalnızca bedenim değil, ruhum da kesilip dikilmiş olacak.

Her dikiş, kendimi yeniden yazmanın harfi olacak.Bazen insan, kendi derisini soyarak çıkarmak zorunda kalıyormuş eski benliğini.

Krem, pansuman, sargı… her biri yeni bir doğumun parçası.

Altı ay sonra aynaya baktığımda, yüzüme değil hikayeme bakıyor olacağım.

Çünkü anladım: yaratmak yalnızca Tanrı’nın değil, kendini küllerinden toplayan insanın da gücüymüş.

Ve işte o an rüzgarın savurduğu küllerimden, yeniden ben doğacağım.

Ve uyandığımda;