Hacer

Biten her şeye rağmen içimizde kalan o kızıllık... Bazı vedalar zamansızdır ama izleri ölümsüzdür.

İçindeki fırtınaları gizlemeyen, gözlerindeki o kırık tebessümle bile çok şey anlatan insanları seviyorum. Dünyanın bu hissiz, mekanik ve hesapçı düzenine inat; hala incinebilen, hala derin yaralar alabilen o savunmasız ruhları... Onlar bu dünyaya ait olamayacak kadar zarif, sessizce acı çekecek kadar gerçektiler

Bulutlar dağılır, gökyüzü her zaman baki kalır. Gülümse.🤍🌼

Kendi gökyüzümde hep başkasının fırtınasını dindirdim.

Dünya bir misafirhane dediler ama dertler tapuyu üstüne almış gibi davranıyor...

İstemek bile bir lütuftur. Dilimizdeki ve kalbimizdeki o ısrar, kaderin bize fısıldadığı bir umut ipucudur belki de. İnsan nasibi olmayacağına inanmadığı şeyi değil, zaten nasibinde olmayacak olana yönelmeye bile mecal bulamazmış.

çünkü yaprak dökülmeden bahar gelmiyor, gece en koyu halini almadan güneş doğmuyor. biten şeylerin arkasından bakmayı bıraktığında, önünde uzanan o upuzun ve yepyeni yolu fark ediyorsun. hikaye bitmedi, sadece başka bir sayfaya geçtin...

Eskiye sadakat mi, yoksa sadece alışkanlık mı, bilmiyorum...

"...Yeter ki inanmaktan vazgeçme."

Yakışıyor bu dünyaya.

Zaman her şeyi değiştirir; kalpteki yerin hariç.

"Zamanı var" dedi kalbim, beklemeye değer...

"Morg görevlisi, 28 numaralı ceset diyor mesela. İnsan bu kadar işte... Bunca macera, bu kadar didişme, hırs nereye gitti?"