Hacer

Ağır ağır büyüdü içimdeki o sessiz tohum,

Kaç rüzgâr vurdu dalıma, kaç gece sürdü uykum.

Kırıldım, eğildim ama toprağa küsmedim hiç;

Çünkü bilirdim, her karanlığın sonu mutlak sevinç.

Yorulan kalbimi aldım, sakin bir akışa bıraktım,

Geçtiğim fırtınalara inat, bugün güneşe baktım.

Şimdi göğsümde açan bu en güzel, en ılık bahar;

Seni sevmek bir ömür, sessiz bir yemin gibi,

Gözlerinde başlayıp, kalbime akan nehir.

Her sabah uyandığım o en güzel gün gibi,

Seninle anlam bulur, seninle yaşar şehir.

Mevsimler gelip geçer, yapraklar düşer yere,

Zaman hoyrat bir rüzgar, savurur anıları.

Ama kalbimdeki sen, dönülmez bir seferde,

Unutturur ruhuma bütün o acıları.

Bir ömür seni sevmek; saçlarına ak düşerken,

Ellerini bırakmadan, hep aynı aşkla bakmak.

Karanlık gecelerde, şafaklar çok erkenken,

Gözlerinin içinde bir meşale yakmak.

Ne bir günlük heves bu, ne geçici bir rüya,

Sen benim bu dünyada aldığım son nefessin.