Gül

gelemem sana, sen çok kalabalıksın.

Yaşadığımız her kötü olaydan sonra Dostoyevski'nin Ölüler Evinden Anılar kitabındaki şu sözü aklıma gelir; "İnsan her şeye alışan bir yaratıktır ve sanırım bu onun en iyi niteliğidir."

hiç gerçek arkadaşım yokmuş hissi.

Bundan sonra denk gelir miyiz bilmem ama artık denk değiliz.

“kimseyle konuşmuyorum. böyle daha iyi oluyor sanki. bir anlamı olduğundan değil. konuşamadığımdan da değil. canım istemiyor sadece. aslında canım isterse bir saksı bitkisiyle hava durumu hakkında bile konuşabilirim. ama hiç canım istemiyor işte.”

"Sen hiç sensiz kalmadın... Boşver o yüzden."

Artık insanlara tahammülüm kalmadı

Ziyan oldu anılar...

"Gözleri uzaklara dalan birinin, yakınlarda olmayan bir hikayesi vardır elbet..."