i see shit people

Yaşamak bu yangın yerinde Her gün yeniden ölerek

stratejik yalnızlık yada örgütlü yalnızlaştırma, hiçbir şey olmasa bile kesinlikle bunlardan biri şey oldu

Şiirler gözlerini Şarkılar saçlarını söylemedi Beni affet

Tohuma kavuşan toprağın yüce sevinci yok içimde.

ilk kez gidilen şehrin sokaklarını gezerken gelen özgürlük ve keşif duygusunu artık çok az şeyden alıyorum. hatta hiç. bazen kendi kentinin yabancısı olan benim bile yabancısı olduğum caddelerinde hissettiğim duygunun tam tanımını yapamam büyük ihtimalle. yeni bir kenti gezerken kaldırım taşını, tabelaların yazı tipini, köşebaşında satılan simidin tadını, dolmuşalrın rengini, en yakındaki postanenin yerini, kitapçılarının vitrinlerini incelemek ve bunlardan o kentte yaşayanlar hakkında bilgi edinmek temel çabalarımdan.

ömrüm boş hayâle kandı gidiyor

belki kanser olurum bu yıl sınıfta kalırsam

kıyıda köşede gülüşün kaybolmuş

“ Hayatın sahteliği üzerine bahse girebildiğim halde, neden kalpazanın kim olduğu üzerine konuşamıyorum.” 

Birbirimizi liseden beri bırakmayan dört arkadaş hepimiz birer kız almıştık. Aynı mahallede oturuyorduk, aynı yolları tepiyor, evimize varıyor; aynı kadını her akşam daha fazla sevmeye çalışıyorduk.

Bazen arkadaşlarımın ölmüş oldukları kanısına kapılıyorum nedense. Mutlu muyum, değil miyim diye düşünemiyecek denli uğraşları, didinleri olan kişilerdenim ben de. Yeni bir gömlek giyince, yıkanınca sevinen...