Kül.

Bir meçhule döndü benim hayatım.

Yazım yanlışlarıyla dolu bir sayfayım.

Kendimi derin bir çukurda gibi hissediyorum. Kafamı usulca kaldırıp yalnızca göğü görmek istiyorum ama çukur öylesine derin ve ben öylesine dipteyim ki hiçbir şey göremiyorum.

Bu kafaya bi’ saçma kâfi.

Avare olmuşum ben aşkından, yok senden başka çarem. Kimsesizliğimin kimsesi yitip gitmiş avuçlarımdan. Bir berduş gibi savrulmuşum oradan oraya; kemiklerim derime batar olmuş, aciz bedenim morluklarla dolmuş. Yalnızlığımın paltosu sıkı sıkıya sarmalamışken beni yine tünemişim izbe  balkonumun köşesine. Önümde güneşin kor ışığıyla kavlanmış ahşap bir masa, çehreni kazımışım her hattına. Sardığım bilmem kaçıncı sigaradan aldığım her fırtta, duman her yanımı kaplayan senin üzerine işliyor. Küllükteki cansız izmaritler seninle yok oluşuma bir kez daha şahitlik ediyor. 

Yapayalnız olmak surata tokat gibi çarpıyor.

Hislerin keşmekeşliğiyle buhrana girmiş duygular.

Seni, sana rağmen körpe kalbimin en ücralarında büyüttüm ben.

Namlunun ucu, şakağa dayalı.

Ah, o gözlerin… Felaketim olan gözlerin. Bir çift göz uğruna bırak kırk yılı bütün ömrümü serdim yere. Bir bakışınla bir bakışım denk gelsin diye gönlümü verdim ellerine. Seninle gündüzü sevdim, ışığımın kaynağı göz bebeğin oldu. Ne vakit ki kaçırdın gözlerini, geceme ışıyan ay bile yitip gitti benden. Yerle yeksanlığımla bir başıma kaldım.

Gecelerimi çaldın benden, şimdilerde gözüme hiç girmeyen uykularımı da yoklunluğa kendine esir ettin. Bu esaretin bedeli ağır oldu, gözlerimin altı koyu halkalarla doldu.