Kendime Ait Bir Oda

Kalbin çoktan toplandıysa, geride kalan aklının bir önemi yok.

Soluklanmak için durduğum bir söğüt ağacının altında buldum.

“Sır nedir?”diye sordu söğüt.

“Sır yoktur, sırlanan ruhundur” dedim.

“Hazine nerededir?” dedi söğüt.

“Hazine ruhunun aynasıdır” dedim.

“Aşk nedir?” diye sordu söğüt.

Korkup, küsme kimseye, her ruh aynı anda hissedemez. Kimisi bir yankının peşinde geçirir ömrünü, kimisi bir gölgenin peşinde sürüklenir.

Varolmanın acısını hissetmek için önce varolduğunu idrak etmek gerekir.

Herkesin koştuğu trene koşmadın diye kızma kendine, bazılarının telaşı incitmesin seni. Akrep ve yelkovan herkes için aynı dönmez ki.

Benim gökyüzümde parlayan tek şey sensin.

Kendine ait bir haren var yüzünde.

Güneşten bile sıcak, aydan daha parlak.

Günebakanlar utanır güzelliğinden, boynunu büker.

İnsan en çok aradığı şeyle sınanmamalı bu hayatta. Onarılmayacak kadar çok parçalara ayrılmamalı ruhu ve hiç kapanmayacak yaralar açılmamalı ruhunda.

Sevdiğini ama sevilmediğini saklamamalı. Hiçbir aşık, sevilmemenin sınavına tabi tutulmamalı.

Olmayacak hayallerin peşine düşüp, gerçeklerin gölgesinde sıkışmamalı.

Babasız büyüyen çocukların bir parçası hep eksik, bir yanı hep boynu bükük kalır.

Kendi sesimle söylemekten alıkonulduğum,

Kendi sesimden utandırıldığım,

Kendi sesimi tanıyamadığım bir şarkı.

Annem saçlarımı örerken mırıldanırdı,

“Ay yüzlü kızım, kalbi altın, aklı elmas kızım. Ormanda geyik, özgür ruhlu kızım.”

Ufka baktım, gökyüzüne, ciğerime doldurdum tüm oksijeni, kor gibi yanıyor içim.

Nasıl ki aya ulaşmak isteyen önce yıldızlardan geçiyorsa, aşka ulaşmak isteyenin de yolu cehennemden geçiyormuş.

Bir mevsimlikmiş tüm sevdan. Bak ağaçlar döktü çoktan yapraklarını, sevgiyle sulanmayan toprağım çöle döndü.

Çoktan kapatmışsın kapıyı arkamdan. Meğer ben aralık sandığım o eşikte asmışım kendimi.

Aşk diye fısıldıyor yeryüzünün sahibi.

Aşk.

Geçmişte ve gelecekte, dünün sırrında, yarının mucizesinde saklı. Ey aşk diyor kuşlar, aşk aslında gökyüzüne kanat çırpmakta.

Bir kar tanesi donmuş ağacın çıplak dalında, içindeki zerre, zerrenin içindeki kar tanesi, kimim ben diye fısıldıyor ağaca, ağaç çoktan kopmuş kökünden, kökü başka diyarda, gövdesi başka diyarda.

Bir değnek değiyor toprağa, ucunda bir karınca, karıncanın yuvası o değneğin içinde aslında.