Merhabalar. Umarım hayatınız yolundadır, benimki sadece gidiyor. Evde tıkılı kalmayı o kadar sevmiyorum ki, bu dört duvar beni yiyip bitiriyor. Aklım beni yiyip bitiriyor.
Nefes almaya halim kalmadığını fark ediyorum şu altı aydır falan. Bir şeyler için elimi kaldırmak bile büyük bir yük gibi hissettiriyor.
Çevremde insan olduğu zaman da yalnız hissediyordum, şu anda da pek bir farkı yok. Varsa bile çevremde insan kalmayışıdır.
İnsanlarla değil konuşmayı kendimle konuşmak bile büyük bir zorluk. Elim kolum bağlı, çözmeye veya kaldırmaya kalksam bile büyük bir ağırlık çöküyor üstüme.
Kendimi ait hissedebildiğim tek bir yer bile yok. Hiçbir şey yok. Bu bana değer katıyor, ben buna değer katıyorum dediğim hiçbir şey yok.
Ağlamıyorum birkaç gündür, ağlayamıyorum. Ailemin her ne kadar beni yük gibi görmediğini bilsem bile öyle hissetmiyorum zaten onlar da öyle hissettirmiyor, dedikleri o yönde, ne kadar doğru bilemem tabii.
Sadece ailem değil, ben bile kendimi kendime karşı bir yük gibi hissediyorum. Depresyonda değilim, tedavi görebileceğim bir şey bile yok.
Sanırım en büyük sorunum yalnızlık ama kötü yanı bunu seviyorum. İstemiyorum, istemeden seviyorum böyle saçmalığı da hayatımda hiç görmemiştim.
Birkaç uygulama indiriyorum, arkadaş edinirim hiç değilse konuşacak bir kişi olur. Sonra vazgeçiyorum, ben kendime katlanamıyorum başkası da katlanamaz.
Şey gibi, ben kendimi sevmezken bir başkası beni zaten sevmez. Enerjimi tüketiyorum. Hiçbir şey yapmayarak enerjim tükeniyor.
Ben böyle bir hayatı hayal etmemiştim ya, çocukken böyle bir hayatı düşünmemiştim bile nasıl böyle olduk, nasıl buraya geldik anlamıyorum.
Benim katkımdan dolayı mı yoksa hiçbir şey yapmayışımdan kaynaklı mı bilmiyorum, eksik. Hayat çok eksik.
