white tiger

Maar als ik terug kon gaan in de tijd, zou ik niets ongedaan maken. Ik zal elke fout op zijn plek laten staan. Ondanks ik soms zou willen dat de stortvloeden aan beelden me niet zouden lastigvallen. Ondanks ik soms zou willen dat ik nooit van een ieder had gehouden opdat ik dat verlies niet had hoeven voelen. De pijn en herinneringen en intens mega traumatische avonden en geweldige highs en schreeuwende ruzies en tienerkamers met de handen in de haren en stiekeme verlangens die je je niet kan veroorloven en slechte seks en stomme baantjes en domme aankopen en alle dingen die ik niet had moeten zeggen of doen, ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. De persoon die nu al deze dingen weet, voelt, draagt, de persoon die ervoor kan kiezen beter te doen. De persoon met een steeds grotere mate van empathie en inlevingsvermogen of wellicht zeg ik dat verkeerd: een persoon met een steeds verschuivend perspectief op de wereld. Een persoon die snapt dat er onvermijdelijke gevolgen zijn die zich even goed later hadden kunnen voordoen maar dat niet deden. Een persoon die zichzelf is tegengekomen, verloren en heeft vergeven. Een persoon die weet dat dat nog wel even door zal gaan. Een persoon die gesprekstof heeft verspild, meningen verzwegen of te luidruchtig verkondigd. Een persoon die plannen heeft gemaakt die he-le-maal verkeerd zijn uitgepakt. Een persoon die vrienden is verloren, relaties heeft laten verwateren, ontmoetingen heeft gelaten voor wat ze waren of heeft gepoogt ze meer te maken dan dat ze zijn. Een persoon die mensen de hemel in heeft geprezen, verkeerde dingen de aandacht heeft gegeven, honderd duizenden sigaretten de longen in heeft gezogen en avonden zo veel heeft gebruikt dat overleven nog als enige ertoe deed. En wat dan nog? Ik zie een persoon die boven alles liefde heeft gekend en zijn best heeft gedaan. En kijk mij hier eens staan. Kijk mij hier eens staan.