ik voel me nog steeds alsof alles zich gisteren heeft afgespeeld

ik herinner me je huid als een ouderlijk huis, achter elke deur een uitdijend gemis

de stad is besmet met herinneringen aan een leven dat nooit meer terugkomt

"En zo zaten we weer uren te praten. Over alles waar je niet over praat. Want als je er wel over praat is het onherroepelijk mis." Jan Wolkers, Turks Fruit, 1969

hoe je als een doperwt in mijn lakens lag de dekens je toevluchtsoord maakte en ik niets anders wou dan jou daar voor altijd vast kunnen houden

de naam die ik heet draagt een leven. van toen de zonde nog troebel en de genezing nabij was.

laat mij denken in de taal van een ander

in elke reflectie zitten herinneringen aan het kind dat ik was de naam die ik heette

van alles wat er nog overblijft is dit het nog minst de schorre holte tussen toen en morgen