RSinKL

We zijn inmiddels weer een maand verder na onze laatste update. En ik denk dat een maandelijkse update eigenlijk wel een goed idee is. Want hoe vreemd dat misschien ook klinkt, life gets normal. We zijn inmiddels zo gesetteld hier en misschien zelfs wel enigszins geïntegreerd.  We nemen alles maar zoals het komt, hebben amper haast, genieten enorm van eten en komen hier en daar wel eens te laat. Echt Maleis dus.

Maar gelukkig blijft er nog genoeg te vertellen. Zo hadden we in oktober weer bezoek. Mijn nicht Deborah en haar vriend Vincent hadden als vakantie een rondreis door Maleisië gepland. En natuurlijk hoorde daar een bezoekje aan ons bij! Ze begonnen op Borneo, bleven daarna een paar dagen bij ons, huurden een auto voor een week om te gaan roadtrippen, kwamen weer een weekendje bij ons, vertrokken weer naar Penang om uiteindelijk naar huis te gaan.

Volgens mij hebben ze wel een leuke vakantie gehad en dat lag heus niet aan ons. Maar het heeft vast meegespeeld, want het was supergezellig om ze hier te hebben. Ik heb een hele goede band met Deb en vond het dan ook superleuk dat ze kon zien waar wij tegenwoordig vertoeven. We hebben ze meegenomen naar wat leuke plekjes en natuurlijk met z’n allen heerlijk gegeten, met hier en daar een bezoekje aan een all vegetarian restaurant. Hmmmm! En natuurlijk niet te vergeten, we hebben de MotoGP bezocht! Nouja, ik alleen maar voor één dagje, want ik heb nog nooit zoiets saais meegemaakt, maar zeker voor motorfanaten Vincent en Stijn was het natuurlijk top!

Daarnaast heb ik iets nieuws ontdekt in KL: Ladies Night. Elke woensdagavond is de drank gratis voor vrouwen in dé uitgaansbuurt van KL. Daar maak ik dan ook regelmatig gebruik van samen met Janieke, die hier in tourism werkt, of Suki, die hier geboren is, in Nederland opgegroeid, en nu weer terug is gegaan. Beregezellig zoals je je misschien kunt voorstellen.

En natuuuuuurlijk ben ik ook nog naar Sydney gegaan. Dat hebben sommigen van jullie misschien al gezien op mijn Facebook-pagina. Sabrina zit tijdelijk in Australië waar ze als dive master werkt in Byron Bay, en Semra woont natuurlijk al een tijdje in Sydney. Het leek Sab en mij leuk om samen een citytrip Sydney te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Van Semra en Cameron mochten we allebei in hun huis blijven slapen, dus dat was super.

En my goooodd, wat hebben we genoten! Ik heb echt alleen maar leuke dingen gedaan. En het is gewoon veel te veel om op te noemen. Daarom verwijs ik jullie door naar dit filmpje. Aanstaande woensdag komt deel 2 online, dus abonneer je direct op mij YouTube-kanaal om die niet te missen!

Volgende maand vertrekken we alweer richting België en Nederland voor drie weekjes. En ook al hebben we het hier heel fijn, het is ook echt een leuk vooruitzicht om voor heel eventjes terug te zijn! Heerlijk kerst vieren met de familie, uitgaan met onze vrienden.. We praten er al regelmatig over! Dus tot gauw lieve mensen, al eindig ik dit verhaal natuurlijk niet zonder… DE FEITJES!!!! JIPPIEJAJEEJ!

 - De MotoGP bestond uit 18 wedstrijden waarvan die in Maleisië nummer 17 was. Marquez won en Rossi werd tweede - Nu de klok bij jullie een uur is teruggegaan, is het tijdsverschil tussen Nederland en Maleisië 7 uur. Maleisië kent geen zomer- of wintertijd.  - HET IS REGENSEIZOEN NU! En iedereen zegt dat dat in KL officieel niet is, maar die mensen liegen. Want het regent hier echt meer dan toen we hier aankwamen bijvoorbeeld.  - Die regen valt altijd ergens tussen 15.00 en 20.00, meestal zelfs tussen 15.00 en 17.00. ’s Ochtends schijnt altijd de zon. Gelukkig maar!

Ik weet gewoon niet eens waar ik moet beginnen. Wat was September een enorm drukke maand. En dat had natuurlijk vooral te maken met de komst van een aantal van onze ouders: Myriam, Nancy en Jan.

We hebben superveel gedaan in die drie weken dat ze er waren. Nou ja, de dames dan. Want Jan ging na tien dagen weg, iets waar hij later wel spijt van heeft gekregen (en ik ook, ik had hem gewoon moeten dwingen om te blijven). Maar ik snapte zijn overwegingen wel. Jan was vroeger ook “expat” en woonde in Nigeria, een land ook vlak bij de evenaar en ehh, nou ja, tevens in ontwikkeling zeg maar. Hij heeft naast heel veel mooie herinneringen, ook een aantal minder mooie herinneringen en was bang dat het in Maleisië ook zo zou worden. Te warm bijvoorbeeld, nog net niet goed genoeg ontwikkeld op allerlei gebieden. Maar dat viel hem gelukkig reuze mee.

Iets wat ik heel leuk vond, was dat ze bij mijn verjaardag waren. Ik heb het al jaren niet echt gevierd en vind dat eigenlijk wel jammer, want vroeger gaf ik graag feestjes. Maar vanaf dat ik naar Antwerpen ging niet meer, het eerste jaar kende ik te weinig mensen en het tweede jaar, tja, toen waren er allerlei andere dingen (bijvoorbeeld heel veel mensen op vakantie, omdat het collegejaar op 12 september nog niet begonnen is). Dit jaar werd ik 25 en ik had het toch wel superjammer gevonden als ik mijn geboortedag wederom alleen door moest brengen. Dus thank God had ik bezoek!

En ook heel veel cadeautjes. ’s Ochtends heb ik eerst een beetje uitgeslapen, en nadat Nance en Jan klaar waren met hun dagelijkse zwemroutine (die ik vanwege mijn verjaardag natuurlijk mocht skippen), kwamen ze naar boven voor het ontbijt en met een tasje vol. Mijn familie had allemaal kaartjes meegegeven vanuit Nederland, SUPERLIEF!! Ik was er echt heel blij mee.

Mijn vader had mijn moeder ook een cadeautje meegegeven, wat ik al wist, maar nog niet open mocht maken, tot die dag dus. Het was een kettinkje en echt een hele mooie. Een hartje als hangertje die je aan twee kanten kunt dragen: de ene kant is zilver en de andere kant heeft zwarte steentjes. Echt iets voor als je ’s avonds mooi uitgaat. Ik heb de ketting overdag dus met de zilveren kant naar voren gedragen, en ’s avonds met de zwarte ;)

Ik heb een traditie dat ik altijd met mijn moeder ga shoppen voor mijn verjaardag en dat ze dan iets moois of speciaals voor me koopt wat we tegenkomen. Mijn favoriete Herschel rugzak bijvoorbeeld, of voor de mensen die mij al wat langer kennen, die hele grote bruine sjaal (nog steeds mijn favoriet en ook al HAAT ik de winter, soms kan ik wel huilen om hoe erg ik die sjaal mis!). We hadden het shoppen wel een week uitgesteld, omdat we het Jan niet aan wilden doen. Maar mijn mama zou mijn mama niet zijn als ze al van alles had gekocht. Make-up bijvoorbeeld, echt een supermooie oogschaduw. Van Myriam kreeg ik een portemonneetje en geld om tijdens de shopsessie iets moois te kopen.

Na mijn aandachtuurtje en duizend verwonderingen over het feit dat ik al een kwart eeuw was, heb ik met Jan aan de film gewerkt die we samen hebben gemaakt over Stijns leven en werk in Maleisië (op aanvraag van de firma in België). Ik vond dat helemaal geen vervelende bezigheid want Jan en ik hebben in de tien dagen dat hij er was echt iets heel moois kunnen maken. Ik voelde me ook een echte filmmaker, want ik heb al liggend op de grond geluid opgenomen op Stijns werk, maar ook qua monteren heb ik weer heel veel bijgeleerd van Jan. Mijn moeder werd na een paar uur wel echt ongeduldig en dus gingen de vrouwen ’s middags een traditionele massage doen bij een massagecentrum waar alleen blinden werken. Een hele ervaring, want de blinde masseurs doen alles op hun gevoel en wisten bij ons allemaal precies de pijnlijke plekjes eruit te kiezen. Het was verder niet echt rustgevend, want ze bleven maar doorbabbelen en ons gekreun nadoen (ze zetten ons in allerlei rare posities neer en dat deed soms pijn). Wel echt hilarisch en mijn rug voelde de dagen erna veel beter aan! ’s Avonds met zijn allen heerlijk gegeten en gedronken.

De volgende dag reden we met zijn allen naar Taman Negara, het grootste en oudste nationale park van Maleisië. Ik zal daar niet al te lang over uitbreiden, want ik heb er een videoverslag van gemaakt wat je HIER kunt bekijken.

De dag nadat we terugkwamen, was Stijn jarig. Hij houdt helemaal niet van zijn verjaardag vieren, maar we wilden toch iets leuks voor hem doen. We hadden dus gereserveerd in een restaurant waar je een heerlijke steak-frites kunt eten, zijn favoriete gerecht denk ik toch. Zoals het een echte Belg betaamt. We hadden niet gezegd waar hij moest zijn, alleen het adres en het tijdstip (waar hij zich niet aan hield want hij kwam ons ophalen en had het adres natuurlijk allang opgezocht), maar hij vond het gelukkig inderdaad een hele leuke verrassing! Mission accomplished.

Helaas ging Jan de dag erna naar huis (18 september). Ik vond het echt verschrikkelijk om afscheid te nemen op het vliegveld. Toen we hem afzetten ging het nog wel, maar op de weg terug heb ik echt enorm gejankt. Hoe blij ik ook ben dat we hier zitten, het blijft ook heel lastig. Zeker als je mensen op bezoek krijgt. Want je hart wordt gevuld met warmte en liefde, en na een paar weken wordt dat net zo hard weer weggenomen. Het voelde voor mij letterlijk alsof er een stukje van mijn hart afbrak (nee paps, don’t worry, figuurlijk en dus niet van je mooie ketting ;)).

Maar de volgende dag werd ik alweer enigszins opgevrolijkt, want het was eindelijk shoptijd! Ik nam Nancy en Myriam mee naar het grootste shoppingcenter in Maleisië, nummer vier van de wereld. En ik heb zoveel mooie dingen gekregen! Mijn moeder had al kleren en schoenen voor me gekocht, maar toen we een zonnebril van Marc Jacobs zagen die 60% was afgeprijsd, heeft ze nog één keer over haar hart gestreken. En ik ben er zooooo blij mee! 

Op zaterdag hebben we gegeten met Piwi en Saras. Piwi is een achterneef van Myriam, en woont samen met zijn vrouw ook in Kuala Lumpur. Het was heel leuk om die twee weer eens samen te zien en we hebben erg lekker vegetarisch gegeten, om in een ander tentje af te sluiten met een lekker ijsje en cocktailtje. Het was zelfs zo gezellig, dat we gelijk een afspraak maakten voor de week erna om kaasfondue te eten bij Piwi en Saras thuis.

We konden het alleen niet al te laat maken, want de volgende dag gingen wij dames naar Langkawi. En ook daar zal ik niet te lang over uitweiden, want dat kun je HIER zien. Eenmaal terug hadden we een dagje rust (en tijd om te wassen en te kaasfondue’en, wederom erg gezellig, bedankt lieve Piwi & Saras), en de volgende ochtend vlogen we alweer naar Singapore, wat je HIER kunt zien. Toch handig dat ik dat monteren zo leuk vind!

We waren zondagavond pas laat terug uit Singapore en ik heb die avond bij mijn moeder “gelogeerd”. We hebben maar één logeerkamer thuis en zij had voor die drie weken één van de gastenkamers in de condo gehuurd, want die hebben ze ook hier. Ik ben wel echt blij dat ik nog ben blijven slapen, ook al waren we allebei doodmoe, maar we hebben nog heerlijk wat kunnen kletsen en gewoon samen kunnen zijn. Want de volgende dag was het helaas alweer tijd voor mijn mams en Myriam om te vertrekken. Wederom een hartbrekend afscheid, en op de terugweg heb ik dan ook keihard meegezongen met allemaal foute nummers, wat overigens heel raar klinkt als je huilt. Stijn heeft me voor deze ene keer laten zingen, want normaal is dat verboden in de auto ;) Maar ik had het even nodig.

Het was heel erg fijn om Myriam, Nancy en Jan bij ons te hebben. Ook al heeft Stijn veel gewerkt en kwam het gidsen en vermaken vooral op mijn schouders terecht, denk ik dat hij heel erg stiekem ergens van binnen toch best een klein beetje blij was met een knuffel van zijn moeder ;) Ik in ieder geval zeker wel, en gelukkig hoeven we deze keer geen half jaar te wachten, want…. 19 december vliegen wij voor drie weekjes terug naar Nederland en België! Ik hoop jullie dan allemaal te zien en te knuffelen.

EN DAN NU NOG EEN PAAR FEITJESSSSS

- Taman Negara is in 1938 opgericht en heette toen George V National Park, ter nagedachtenis van Koning George V die twee jaar ervoor overleed. Toen Maleisië echter onafhankelijk werd, werd de naam veranderd in Taman Negara, wat letterlijk nationaal (negara) park/tuin (taman) betekent. - Singapore werd in 1965 onafhankelijk (het hoorde eerst bij Maleisië) en bestaat volgend jaar dus 50 jaar! - Ook al wonen er vooral Chinezen in Singapore, de nationale taal is officieel nog steeds Bahasa Malaysia. Echter, er wordt vrijwel alleen maar Engels gesproken (in het openbaar dan toch).  - Vanaf 13 september 2014 zit ik qua leeftijd dichter bij de 30 dan bij de 20 en dat is enigszins beangstigend.

Afgelopen zondag togen we weer voor een paar dagen naar Singapore. Helaas is mijn visum voor langere termijn nog steeds in aanvraag in plaats van al goedgekeurd en dus moest ik even de grens over. Ik baalde enorm, we hadden allebei gehoopt dat ik mijn visum inmiddels wel zou hebben! Zeker met het oog op de bezoekende ouders, die al bijna aankomen, zou dat een stuk makkelijker zijn. Maar goed, het mocht niet zo zijn.

We reden zondag eind van de middag weg. Jawel, we gingen deze keer met de auto en reden met de baas van Stijn mee. Ik was best een beetje zenuwachtig want ik ben nog nooit met de auto door de douane heen gereden! Ik geloof dat de grenzen al open waren toen ik vroeger met de auto op vakantie ging en eigenlijk gingen we ook bijna altijd vliegen. Verwend much? ;)

In ieder geval, ik wist dus totaal niet wat ik moest verwachten. Daarnaast was ik ook wel een beetje bang dat er problemen zouden ontstaan over het feit dat ik al lang hier zit zonder dat mijn visum is goedgekeurd, maar we hadden brieven bij ons die bewezen dat dat visum in ieder geval wel in aanvraag is. Mocht overigens niet baten, want toen we Maleisië uitreden, ontstond er best wat gedoe. Waarom ik er zo lang was, wanneer ik terug zou gaan naar Nederland, en nog erger: de douanier dacht dat ik al over tijd was en dus gedeporteerd moest worden. Paniek, ik wilde niet naar de gevangenis, ik verstond er niets van want het was in het Bahasa en drama drama help wat gebeurt hier. Stijn probeerde me te kalmeren, pakte mijn hand en fluisterde dat hij me niet achter zou laten.

Na een kwartier had ze eindelijk door dat ze verkeerd had geteld en mochten we door, maar we moesten wel nog een extra brief van de Immigratiedienst aanvragen voor als we weer terug zouden gaan. Pff, wat een opluchting. Singapore in was verder best een anti-climax trouwens, door de douane op het vliegveld is heftiger dan door de douane op de snelweg jongens en meisjes.

Dit gezicht is heel normaal op de Aziatische wegen

Stijn ging in Singapore gewoon op het kantoor daar werken, en ik heb gewerkt in onze hotelkamer (superchill groot bureau) en op terrasjes. Prima wel verder. ’s Avonds hebben we elke keer lekker gegeten, vooral de laatste avond (dinsdag). Ik wilde heel graag chili crab proberen, signature dish in Singapore. Toen we vorige keer in Singapore waren, hadden we kans niet om het te proberen maar nu MOEST EN ZOU IK HET ETEN, mede omdat beste vriendin Semra me het al duizend keer heeft aangeraden. Ik had op internet de beste restaurants voor chili crab opgezocht, en eentje bleek echt 50 meter van ons hotel te zitten. We hebben daar een set dinner menu besteld, wat bestond uit asperges, scheermesjes, king prawns, kreeft en natuurlijk de chili crab (daarna nog een dessert trouwens). HET WAS ZO HEMELS LEKKER. Man, wat hebben wij genoten van de chili crab. Het is een vies werkje want je eet vooral met je handen en de krab zit echt onder de saus, maar je moet er gewoon even doorheen en dan is het echt zooooo lekker! Sowieso heb ik er geen problemen mee om met mijn handen te eten (doet voor mij meer voor de “ervaring van het eten” dan bijvoorbeeld mes en vork), dus dikke prima.

Smullen!!!

Naast dit culinaire hoogstandje, hebben we op maandagavond ook iets leuks gedaan. We hadden al een paar keer de tip gehad om de Night Safari te ondernemen bij de Singapore Zoo. Ik ben natuurlijk echt dol op dieren dus was superblij toen Stijn voorstelde om dat inderdaad te gaan doen. Het is echt een populair iets, want er stond een megalange rij voor de “tram”, eigenlijk autootjes aan elkaar die je dus door het park heen rijden. Maar het was goed georganiseerd, dus we hebben niet al te lang hoeven wachten en na een kwartiertje zaten we in die zogenaamde tram, vooraan! In de rij hebben we nog best gelachen, want er was een grote Indiase familie die steeds voor wilde dringen. Gelukkig had niemand de intentie daaraan mee te werken, wat hilarische taferelen opleverde als ik weer een paar bejaarde tieten cupmaat K tegen mijn rug aan voelde drukken, of als één van de kinderen zich langs iedereen probeerde te wurmen, maar de mensen vervolgens zo gingen staan dat dat niet kon. Ik heb me in ieder geval niet verveeld in de rij en gelukkig zaten we niet met deze familie in één auto.

De zogenaamde safari rit was best gaaf, veel van de dieren liepen vrij rond en als iedereen stil was, gaf dat een tof effect zo in het donker. Ik heb herten en stekelvarkens en beren van zo dichtbij gezien! De leeuwen en tijgers zaten gelukkig wel wat verder weg... De rit duurde drie kwartier ofzo, maar je had ook een aantal wandelpaden en die wilde ik natuurlijk graag verkennen. Dat was eigenlijk nog veel toffer want daardoor kwam je in gedeeltes die de tram niet aandeed.

We hadden onze GoPro camera meegenomen en als die aan het filmen is, zie je een rood lampje knipperen. Wat hebben we daarmee een lol beleefd! Veel van de dieren vonden dat lampje heel interessant en kwamen dus heel dichtbij. Ze wilden de camera allemaal pakken, gingen eraan ruiken of likken. Het was zo mooi en gaaf om te zien, ik werd er als dierenliefhebster echt een soort emotioneel van. Vooral de otters en bevers waren echt hilarisch, die krijsen namelijk, niet normaal! Er ontstond zelfs een gevecht over wie er het dichtste bij de camera mocht komen, het was zo grappig om te zien!

Ik was echt heel blij dat we de Night Safari hadden gedaan maar natuurlijk zit er een keerzijde aan het verhaal. Ondanks dat bijvoorbeeld alle herten en kangaroos vrij rond konden lopen, zitten de dieren nog wel in gevangenschap (gelukkig niet in kleine kooien zoals je in Europa vaak ziet). We zagen bijvoorbeeld een luipaard steeds in achtjes lopen. Dat is vrijwel nooit een goed teken. We zijn dan ook direct doorgelopen want een beest dat helemaal gek is geworden door gevangenschap verliest voor mij de glans.

Ik vind het heel moeilijk om hier een balans in te vinden. Want eigenlijk is het superslecht om dieren gevangen te houden, maar de vraag blijft er van de mensen. En als het er dan toch is, heb ik liever dat ze goed behandeld worden enzo. Ik had dat gevoel in Singapore wel omdat de meeste dieren op het eerste gezicht echt heel vrolijk leken (ben echt verliefd op de mini-otters en de luiaards en de hertjes en zwijntjes en omg). Aan de andere kant namen veel beestjes zich niets aan van de mensen, en is dat nou goed of slecht? Misschien wel slecht, want dat betekent dat het jagersinstinct verdwenen is. Ik heb niet genoeg verstand van dieren om nou te beoordelen of een hert een zodanig jagersinstinct heeft dat deze normaal ook bang is voor mensen, maar ze liepen gewoon met de autootjes mee, tja, supermooi en gaaf, maar misschien ook jammer. Ik weet het niet goed en heb ervoor gekozen om deze keer gewoon heel erg te genieten van alle dieren die ik nog nooit elders in het echt heb gezien. Al blijft dat knagende gevoel altijd een beetje aanwezig.

Leuk aandenken aan de Night Safari, ik moest erg om de foto lachen en dus hebben we 'm voor veel te veel geld aangeschaft

DE FEITJES HIEPHOI - Dat kauwgom verboden is in Singapore is natuurlijk een bekende regel, maar gebrande cd’s en pornoblaadjes zijn ook uit den boze! Boete per cd of blaadje: 1000 dollar! Dat is omgerekend 560 euro. Ehh, ik doe het wel even zonder Playboy. - Auto’s zijn in Singapore superduur om aan te schaffen, maar ook om te registreren. En dan bestaat er ook nog een regel dat je een auto maar tien jaar mag hebben, anders wordt deze te oud. Veel mensen in Singapore hebben veel moeite met het autobeleid.  - Er werd ons verteld dat er in KL/Singapore niet echt zoiets was als het regenseizoen. Volgens mij is er gelogen, want de laatste dagen regent het hard en veel! 

De Ramadan is voorbij en ook hier eindigt die maand traditioneel met het Suikerfeest. Waar dat (naar mijn weten) in Nederland vooral in één dag gevierd wordt, krijgt men hier sowieso twee dagen vrij. Sterker nog, we zijn inmiddels een week verder en we worden nog steeds doodgegooid met Hari Raya (is Bahasa voor het Suikerfeest). Veel Maleiers zijn op vakantie en we horen nog steeds het speciale Hari Raya nummer, wat ik inmiddels al bijna mee kan zingen ;) Een heel verschil dus, maar vooral heel erg gezellig!

Het Suikerfeest vond plaats op maandag en dinsdag, maar op zaterdagavond vlogen we al naar Langkawi (met een propellorvliegtuigje, heel leuk). We zaten echt in een heel gaaf resort, in een villa aan het strand die was onderverdeeld in vier studio’s. Alhoewel, studio, het was minstens het dubbele van de studio in Amsterdam waar ik vier jaar gewoond heb, dus in mijn termen heet dat al bijna een appartement ;) Het enige jammere: het strand dat voor onze villa lag, was niet in gebruik. Je kon er niet zwemmen. Aan de andere kant van het resort wel, maar slechts tussen 12 en 3 ’s middags. Het had iets te maken met laag water ofzo. Het maakte eigenlijk ook niet zoveel uit, want we waren niet van plan alle dagen in het resort te blijven.

Zaterdagavond hebben we wel meegedaan aan een bbq daar. Echt hilarisch, in het resort zaten vooral Islamitische Maleiers en al ver voordat ze mochten eten (na zonsondergang) werden al hele borden vol geschept. Het vlees was al op nog voordat het startsein voor eten gegeven was! We hebben dus op één stukje vlees na vooral van het buffet gegeten en genoten van alle gezelligheid om ons heen.

De volgende dag togen we naar het dorpje Pantai Cenang, waar de meeste hotels en resorts zijn gelegen en waar je ook gewoon de hele dag kunt zwemmen in de zee. We hebben daar een scootertje gehuurd en dat vond ik echt zo leuk! Het gaf een soort gevoel van vrijheid om samen een beetje rond te rijden, de wind in je haren, geen plan van wat te doen… We hebben vooral heel veel rondgekeken en het eiland verkend, en zijn op een paar strandjes gestopt om wat te zwemmen en te kijken. ’s Avonds hebben we bij Sugar gegeten, een restaurant waar ik al ben geweest toen ik eerder op Langkawi was. De mooiste zonsondergang vind je hier, en het eten is ook nog eens heerlijk! Met een glaasje wijn erbij en een heerlijk muziekje op de achtergrond, beleefden we hier samen een moment van intens geluk.

De volgende dag weer met het scootertje op pad. We zijn toen naar Tanjung Rhu gereden, een strand waar maar een aantal mensen per dag heen mogen. Je moet van tevoren ook een lijst met richtlijnen doornemen en je aanmelden met handtekening erbij. Serious business dus. De rit ernaartoe was al geweldig. Omdat het Suikerfeest begonnen was, was iedereen in opperbeste stemming. Ik heb de hele dag al toeterend en zwaaiend doorgebracht. Iedereen was zo blij en dat werkte heel aanstekelijk. Stijn deed wedstrijdjes scooter rijden met de jongelui en ik lachte uitgebreid naar alle meisjes omdat ze er zo mooi uitzagen.

Op het strand hebben we een beschut plekje in de schaduw opgezocht, onder de bomen. We hebben heerlijk in de zee gezwommen en gespeeld. Omdat de mangroves naast het strand beginnen, stopt er af en toe een bootje met mensen die even op het strand gedropt worden om te kijken (het is echt het mooiste strand van Langkawi). Toen wij net de zee in wilden gaan, stopte er een boot vol Chinezen. We werden er eerst wat ongemakkelijk van omdat ze ons maar aan bleven kijken en bleven lachen. Er werden zelfs foto’s gemaakt, maar misschien was de camera wel gericht op de bomen en/of het strand. Was het omdat we zo verbrand waren, omdat Stijn zo lang en wit was? Geen idee. We liepen dus maar gewoon het water in. Uiteindelijk begon een meisje met ons te praten. Hoe het water was, waar we vandaan kwamen. Zij wilde het water niet in, maar ze vond het wel fantastisch om met ons te praten. Dat was voor ons het startsein om ook wat meer toenadering te zoeken en wederom te lachen en ook vragen te stellen. Toen de boot het gezelschap weer oppikte, riepen wij heel uitgelaten BYE! En in koor kwam er een BYE! terug van twintig Chinezen. Echt hilarisch en we moesten dus ook heel hard lachen, want behalve dat ene meisje heeft niemand met ons gepraat maar alleen maar om ons gelachen (naar ons lijkt me waarschijnlijker dan om ons trouwens). Maar hoe enthousiast ze toen wel niet werden! Ze bleven minutenlang bye roepen en zwaaien, totdat ze helemaal uit zicht waren verdwenen. Echt heel leuk en jammer dat we het niet vast hebben kunnen leggen.

Het plan was om na het zwemmen een mangrovetour te doen dus die hadden we ook geboekt. Echter was het heel druk en we moesten erg lang wachten. Allerlei Maleiers mochten voor ons de boot op, wij hadden voor twee uur gereserveerd maar inmiddels was het al half drie geweest. Grappend opperde ik dat we hier dan eindelijk eens gediscrimineerd werden (de mensen hier vind echt supervriendelijk en lief namelijk). We vroegen een paar keer wanneer wij de boot op mochten. Niet dat we geen geduld hadden, maar de scooter moest op tijd terug! Elke keer was het antwoord: “Busy because Hari Raya” (dit was trouwens vaker een terugkerende zin als iets niet lukte of veel tijd in beslag nam). Uiteindelijk hebben we ons geld terug gevraagd en hebben we in plaats daarvan een jetski gehuurd. Ik had nog nooit op zo’n ding gezeten en ging dus eerst bij Stijn achterop. Echt, ik sloeg doodsangsten uit. Hij ging zo hard en ik moest me zo goed vasthouden! Na een tijdje wisselden we van plek. Blijkbaar ging ik net zo hard maar als je zelf zo’n ding bestuurt merk je dat echt niet! Ik vond het echt geweldig, ik heb zelden zoveel plezier gemaakt. Vlak voordat onze tijd op was, zei ik tegen Stijn dat hij me maar op het strand af moest zetten zodat hij nog even wild kon gaan. Mijn handen waren inmiddels helemaal verkrampt van het vasthouden! Wonder boven wonder was ik geen enkele keer van het ding afgevallen, maar toen ik er bij het strand eenmaal van af wilde stappen, klapperde de jetski natuurlijk om… Ja, daar lagen we dan in het water! Gelukkig had ik mijn rok uitgedaan en had ik onder mijn shirt nog een badpak aan en Stijn een zwembroek en shirt. Geen natte onderbroek voor ons dus en ach, je wordt zo weer droog!

Hierna hebben we ons in het resort wat opgefrist en hebben we de scooter teruggebracht naar de winkel in Pantai Cenang. Daar wat gegeten en langs de winkeltjes gelopen (de helft dicht want Hari Raya), en de taxi terug naar ons huisje genomen. Ik heb nog genoten van een lekker lang bad en heb daarna de koffers ingepakt. De volgende dag nog even ontbeten en op naar het vliegveld. Dinsdagmiddag waren we weer thuis. Het had van mij best wat langer mogen duren, maar het waren een paar fantastische dagen samen!

FEITJESSSS

Er is zoooooveel gebeurd de laatste tijd! Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Ik heb het inmiddels al vaker gezegd, maar we voelen ons echt steeds meer thuis. We merken dat aan alles, er is minder ruzie (in het begin werden alle spanningen op elkaar af gereageerd), we zitten allebei zo goed in ons vel en we zijn helemaal gelukkig met elkaar maar ook met onszelf. Heel langzaam beginnen we ook een beetje een sociaal leven te krijgen, zeker nu ik ga schrijven voor de Nederlandse Vereniging en we op die manier mensen leren kennen. Ook heeft Stijn hier een neef van zijn moeder wonen, en daar hebben we, toen het WK nog bezig was, voetbal gekeken. Daarnaast hebben we de laatste tijd een aantal keer bezoek gehad en dat heeft zeker bijgedragen aan de positieve vibe die op dit moment in huis hangt. 

Zoals de meesten van jullie wel zullen weten (via Facebook houd ik jullie natuurlijk op de hoogte), heb ik samen met één van mijn liefste vrienden Ted een heus rugzakavontuur beleefd. Hij was twee weken lang op bezoek en we wilden niet alleen maar in KL blijven, dus besloten we te backpacken. We hebben de Cameron Highlands, Ipoh, Penang en Langkawi aangedaan (oftewel een groot deel van de Westkust). Het zou echt een heel lang verhaal worden als ik hier alles moet opschrijven dus ik ga een fotoverslagje voor jullie maken met de leukste foto’s en daarbij wat korte uitleg. Voor het magazine Flits van de Nederlandse Vereniging schrijf ik er wel een artikel over, dus zodra dat gepubliceerd is, zal ik het nog plaatsen. 

Voor vertrek! Het duurde overigens uren voordat we onze rugzakken klaar hadden en ze gingen amper dicht. Echt ervaren backpackers zijn we allebei niet. Sterker nog, het was de eerste keer! 

De Cameron Highlands staan bekend om de vele kwekerijen en theevelden. We konden hier genieten van prachtige uitzichten (en omdat het zo hoog ligt, was het klimaat ook erg aangenaam!). We hebben verse aardbeien geproefd die daar gekweekt werden en zijn op de grootste theeplantage van Maleisië geweest. 

Vanaf de Cameron Highlands zouden we naar Penang gaan. Daarvoor moesten we in Ipoh de bus pakken en we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt een lange ochtend in Ipoh door te brengen. We hebben de grootste tempel van Maleisië bezocht. Ze hadden daar tevens een “Turtle Pound” omdat er regelmatig schildpadden worden geofferd (maar dan worden ze dus levend gebracht). En zoals bij elke grot leefden er ook hier volop apen! 

Op het eiland Penang bezochten we onder andere de Botanic Gardens. Een prachtige en rustgevende plek. Toen wij er waren, had het al dagen niet geregend, dus de waterval en de beekjes stonden nogal droog… Desalniettemin hebben we er een leuke (en bezwete) wandeling gemaakt. 

Het WK was nog volop in gang toen wij de trip maakten, en ook in Georgetown (de hoofdstad van het eiland Penang) hing er in elk café wel een scherm. Gelukkig maar, want bijvoorbeeld alle taxichauffeurs volgden trouw het WK (en een boel daarvan waren voor Nederland). 

Langkawi was onze laatste bestemming en bleek tevens het hoogtepunt van de reis. Wat een heerlijke dagen hebben we daar gehad! Zo heerlijk zelfs, dat Ted besloot om nog twee dagen langer te blijven. Op Langkawi ontmoetten we ook Belle, een goede vriendin van Ted die door Azië reist (en met wie ik later in KL een superleuke kookcursus heb gevolgd). Met drie hebben we het eiland verkend. Hierboven zie je twee foto’s die gemaakt zijn op een privéstandje dat we min of meer bij toeval vonden. Er morgen maar een aantal mensen per dag het gebied in dus er was totale rust op het strand. Het was echt PRACHTIG, een waar stukje paradijs. We hebben er geluncht en zijn na een paar uur weer op verdere verkenning van het eiland gegaan.

Op mijn laatste avond op Langkawi aten we bij een prachtig restaurant op het strand. Ik heb daar echt een moment van intens geluk ervaren, zo met een heerlijk wijntje en een lekkere salade bij de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. Op Langkawi kom ik zeker nog terug. 

Natuurlijk wil ik dit verhaal niet afsluiten zonder jullie een paar feitjes te gunnen… ;)

- Op dit moment is het ook in Maleisië Ramadan. En de agenten hier hebben een speciale manier om zich voor te bereiden op het Suikerfeest: extra controles uitvoeren! Echter, je krijgt geen officiële boete te zien en wordt vriendelijk verzocht een bepaald bedrag handje contantje af te staan aan de desbetreffende agent. Zo verdienen zij een extra zakcentje om een mooie outfit voor het Suikerfeest te kopen, of cadeautjes voor hun kinderen.  - Op de theeplantages mogen de plukkers zelf beslissen wanneer ze werken. Ze worden betaald per kilo bladeren en wonen vaak in simpele huisjes op of rond de plantage.  - Ondanks dat er dus volop aardbeien worden gekweekt in de Cameron Highlands, kan ik in de supermarkt alleen maar Nederlandse aardbeien kopen voor een belachelijk hoge prijs! Ik verbaas me er nog steeds over. 

Zoals de meesten van jullie inmiddels weten, was mijn bestie Semra samen met haar wederhelft een weekje bij ons op bezoek. In het filmpje wat ik eerder plaatste, konden jullie zien dat ik toch echt wel redelijk nerveus was. Ik had gewoon zoveel zin om ze te zien!

De eerste avond zijn we direct de stad ingegaan, en laten we zeggen dat de drank rijkelijk vloeide… Het was in ieder geval een gezellige avond en de volgende dag had iedereen wat moeite om op te staan, maar wat mij betreft hadden de mensen dan maar pech, want we zouden gaan shoppen! Semra en ik hadden er weken naar uitgekeken. We gingen naar 1Utama, het op vier na grootste shoppingcentre van de wereld. Na zeven uur daar te hebben rondgelopen, denk ik dat we de helft nog niet eens hebben gezien! Ik heb in ieder flink ingeslagen, vooral bij de H&M (zalig om daar weer eens rond te lopen) en heb ook drie paar schoenen gescoord. Ik had echt wat zomerkleding nodig, ik liep hier rond in vrij Europese kleding zeg maar, en ik ben goed geslaagd!

Semra & Cameron zijn ook een paar dagen samen op pad geweest. Stijn moest doordeweeks gewoon werken en ik had ook nog wat klusjes af te handelen. Volgens mij was het af en toe een redelijke cultureshock voor ze, gewend aan Amsterdam en Sydney. Zo werd Kuala Lumpur op een gegeven moment een shithole genoemd. Een grappig moment, omdat ik een heel betoog begon over hoe dit land en deze stad nog op zoek waren naar een eigen identiteit, en over hoe het in ontwikkeling was en bla bla bla. Toen ik het later aan Stijn vertelde, had hij precies dezelfde reactie. Blijkbaar voelen we ons hier toch al aardig thuis! Maar natuurlijk konden ze ook de schoonheid inzien van KL, het heerlijke eten vonden ze aangenaam, het was natuurlijk lekker weer en we hebben het met elkaar echt heel erg fijn gehad. En hallo, ze hebben hier perfect kunnen shoppen! Cameron heeft een maatpak laten maken en Sem is losgegaan in winkels die ze in Australië niet hebben! Daarnaast waren er apen dus ook enthousiasme was er genoeg. De laatste avond hebben Sem en ik als vanouds wat flessen wijn opengetrokken en gegierd van het lachen, man wat had ik dat gemist! Ik hoop snel ook eens naar Sydney te kunnen, ik heb nog nooit kunnen zien hoe zij daar leven en vanaf hier is dat gelukkig wel iets makkelijker dan vanuit Europa.

Semra en Cameron vertrokken op zondag, en de volgende dag vlogen wij alweer naar Singapore (aangezien ons vaste visum er nog niet is moesten we een zogenaamde visarun doen, anders zouden we het land uit moeten). Eriks heeft ook in Singapore een kantoor dus Stijn kon vanuit daar werken en op dinsdag moest hij daar ook een training geven. Aangekomen in Singapore waren de verschillen al gelijk zichtbaar. Het vliegveld was echt retemodern en mooi. Ook vanuit de taxi naar het hotel heb ik mijn ogen uitgekeken. Alles was zo georganiseerd! De weg alleen al. Gewoon mooi recht, zonder hobbels of vreemde bochten, een mooie berm met tussen elke boom dezelfde afstand… Bizar. Al snel doemden de eerste flats op die niet zouden misstaan in bijvoorbeeld de Bijlmer (voor de Antwerpenaren: Luchtbal). Een overblijfsel uit de tijd net na de separatie van Maleisië, toen Singapore erg snel moderniseerde. De zogenaamde kampungs (dorpjes van hutjes, erg primitief) maakten plaats voor door de overheid gesubsidieerde flats waar de bevolking verplicht in moest gaan wonen. Een grote aanpassing voor de mensen dus. Maar al snel werden de flats condo’s, steeds mooier en moderner, steeds groter en uitbundiger. En niet lang daarna zaten we midden in de stad. De torenhoge bedrijven en hotels vlogen ons om de oren! Wat een verschil met Kuala Lumpur, waar een random hoog gebouw nog pal naast een heel basic huisje kan staan. Natuurlijk hebben we op het hoogste punt van Singapore gestaan. Bastiaan, een collega van Stijn die in Singapore gestationeerd is, nam ons daar dinsdag mee naartoe. Het bleek een rooftopbar, wat een uitzicht! Heel bijzonder om daar te staan.

We hadden een prettig hotel en dat kwam goed uit, want ik was (en ben) echt ENORM verkouden en moe en bleh. Daarnaast heb ik ook weer één of andere spierscheur in mijn voet te pakken (hoe krijg ik het elke keer voor elkaar), wat het lopen enigszins bemoeilijkt. De eerste twee dagen ben ik dus in en rond het hotel gebleven en vooral woensdag heb ik bijna alleen maar geslapen. Dat hielp want ’s avonds voelde ik me echt weer fit. Gister, de laatste dag in Singapore, ben ik vervolgens de hele dag alleen op pad gegaan. Best een overwinning, want ik ben niet echt een persoon die dat graag doet.

Maar uiteindelijk was het eigenlijk echt heel erg tof. Ik heb verschillende exposities bezocht waarvan eentje er voor mij echt met kop en schouders bovenuit steeg, namelijk WE: Defining Stories. Het ging eigenlijk over Singapore vanaf de onafhankelijk (in 1965) tot nu. Het was zo mooi gedaan en zo interessant! Het is echt bizar wat dat land in zo’n korte tijd bereikt heeft. Het helpt misschien ook wel dat Singapore erg klein is, maar ik was echt enorm onder de indruk. Zeker als je bedenkt dat het in 1965 echt nog een rotzooi was en dat er nog lange tijd regelmatig rellen waren (met de laatste rellen zelfs nog in 2011). Raar eigenlijk hoe je daar TOTAAL niets van merkt. Van tevoren hoorden we bijvoorbeeld ook al dat Singapore zo veilig was, en dat is effectief zo. Ik kon mijn tas overal laten slingeren (oftewel ik kon even mijn onhandige zelf zijn zonder dat daar eventuele consequenties aan verbonden zouden zijn ;))

Andere exposities die ik tof vond waren een audiovisuele tour over de gehele geschiedenis van Singapore (dus ook ver voor de separatie en over de oorlog etc, erg interessant) en een fototentoonstelling: Genesis, met foto’s van Sebastião Salgado. Prachtige afbeeldingen van dieren en natuurverschijnselen. Nadat ik een aantal uur exposities had afgelopen, heb ik een taxi naar het vliegveld gepakt, waar ik vervolgens wel even instortte. Mijn verkoudheid was zes keer zo hard teruggekomen en mijn voet deed echt pijn. Ik zweette me kapot en had geen schone kleren bij me. Stijn pakte daarom snel een taxi met zijn baas en na een dikke kus en wat opfrissen in het toilet werd mijn gemoedstoestand al iets beter (mijn neus helaas niet). De vlucht vond ik niet prettig met die verkoudheid, zeker niet met ook nog turbulentie, maar het is maar een korte reis dus na een uur waren we alweer in KL. En stonden we gelijk weer met beide benen op de grond… Lekker ongeorganiseerd, het duurde al meer dan drie kwartier om vanaf de gate alleen al naar de uitgang van het vliegveld te komen. Toen we eindelijk een taxi hadden bemachtigd, moest deze na vijf minuten al gelijk tanken. Op zich geen probleem, ware het niet dat de auto erna niet meer startte… Stijn stelde na een paar minuten voor om maar even te gaan duwen en daar werd zeer dankbaar en beschamend ja op geantwoord. Het hielp en de motor startte weer, en we hebben echt enorm gelachen. Heerlijk om weer thuis te zijn! Dat soort dingen maken echt dat we toch liever in KL wonen dan in Singapore, elke dag is weer een groot vraagteken, er gebeurt altijd wel iets vreemds of geks, en nogmaals: het is zo prachtig om te zien hoe ze hier nog zoekende zijn. Maar het is natuurlijk ook wel fijn om op een uur vliegen zo’n modern en mooi vluchtoord op te kunnen zoeken, met zoveel mooie musea ;) 

FEITJES (en een link naar een filmpje over mijn museumbezoek):

Ondanks dat Singapore en Maleisië grotendeels hetzelfde klimaat kennen, is het in Singapore een stuk warmer dan in KL. Dat komt onder andere omdat Singapore een eiland is en omdat het door alle grote gebouwen en de drukte in Singapore veel heter en drukkender aanvoelt. 

Singapore heeft wel een erg aparte manier om de vergrijzing tegen te gaan: subsidies voor stellen die onder de dertig jaar met elkaar trouwen en kinderen krijgen (men krijgt dan bijvoorbeeld ook korting op een appartement).

Singapore is megaduur, zeker in vergelijking met Kuala Lumpur. De mensen zijn dus bijna alleen maar aan het werk en niet iedereen is rijk, zoals sommige mensen denken.

Een bekend weetje over Singapore is dat kauwgom verboden is. Het wordt inderdaad effectief niet verkocht in winkels. Toch heeft bijna iedereen wel een pakje kauwgom in zijn of haar bezit.

De naam Stijn brengt nogal eens moeilijkheden met zich mee. Ze zeggen hier vaak “Stidjun”. Iets wat Sem, Cam en ik natuurlijk graag overnamen.

Zoals een aantal van jullie wel zullen weten, was Yves, de neef van Stijn, een aantal dagen bij ons op bezoek. Hij reist door Azië en Oceanië en heeft ook een tijdje in Maleisië doorgebracht, waaronder dus een paar dagen bij ons in KL. In het weekend hebben we een tripje gemaakt. Er zijn twee grote Indiase wijken in Kuala Lumpur, en door eentje daarvan hebben we gelopen. Het was echt fantastisch! Al die geuren en kleuren, de supergezellige marktjes, het heerlijke eten… Wij komen er zeker nog eens terug!

Na een paar uur zijn we doorgegaan naar de KL Tower. Je kon twee levels bezoeken. Het bovenste level was erg duur dus we hebben voor een level lager gekozen. Desalniettemin was het uitzicht echt adembenemend! 

De rest van het weekend houden we lekker voor onszelf (what happens in KL stays in KL) maar natuurlijk hebben we overdag wat gefilmd! Klik op de link hier beneden om het filmpje te zien.