#rsinkl

Ik weet gewoon niet eens waar ik moet beginnen. Wat was September een enorm drukke maand. En dat had natuurlijk vooral te maken met de komst van een aantal van onze ouders: Myriam, Nancy en Jan.

We hebben superveel gedaan in die drie weken dat ze er waren. Nou ja, de dames dan. Want Jan ging na tien dagen weg, iets waar hij later wel spijt van heeft gekregen (en ik ook, ik had hem gewoon moeten dwingen om te blijven). Maar ik snapte zijn overwegingen wel. Jan was vroeger ook “expat” en woonde in Nigeria, een land ook vlak bij de evenaar en ehh, nou ja, tevens in ontwikkeling zeg maar. Hij heeft naast heel veel mooie herinneringen, ook een aantal minder mooie herinneringen en was bang dat het in Maleisië ook zo zou worden. Te warm bijvoorbeeld, nog net niet goed genoeg ontwikkeld op allerlei gebieden. Maar dat viel hem gelukkig reuze mee.

Iets wat ik heel leuk vond, was dat ze bij mijn verjaardag waren. Ik heb het al jaren niet echt gevierd en vind dat eigenlijk wel jammer, want vroeger gaf ik graag feestjes. Maar vanaf dat ik naar Antwerpen ging niet meer, het eerste jaar kende ik te weinig mensen en het tweede jaar, tja, toen waren er allerlei andere dingen (bijvoorbeeld heel veel mensen op vakantie, omdat het collegejaar op 12 september nog niet begonnen is). Dit jaar werd ik 25 en ik had het toch wel superjammer gevonden als ik mijn geboortedag wederom alleen door moest brengen. Dus thank God had ik bezoek!

En ook heel veel cadeautjes. ’s Ochtends heb ik eerst een beetje uitgeslapen, en nadat Nance en Jan klaar waren met hun dagelijkse zwemroutine (die ik vanwege mijn verjaardag natuurlijk mocht skippen), kwamen ze naar boven voor het ontbijt en met een tasje vol. Mijn familie had allemaal kaartjes meegegeven vanuit Nederland, SUPERLIEF!! Ik was er echt heel blij mee.

Mijn vader had mijn moeder ook een cadeautje meegegeven, wat ik al wist, maar nog niet open mocht maken, tot die dag dus. Het was een kettinkje en echt een hele mooie. Een hartje als hangertje die je aan twee kanten kunt dragen: de ene kant is zilver en de andere kant heeft zwarte steentjes. Echt iets voor als je ’s avonds mooi uitgaat. Ik heb de ketting overdag dus met de zilveren kant naar voren gedragen, en ’s avonds met de zwarte ;)

Ik heb een traditie dat ik altijd met mijn moeder ga shoppen voor mijn verjaardag en dat ze dan iets moois of speciaals voor me koopt wat we tegenkomen. Mijn favoriete Herschel rugzak bijvoorbeeld, of voor de mensen die mij al wat langer kennen, die hele grote bruine sjaal (nog steeds mijn favoriet en ook al HAAT ik de winter, soms kan ik wel huilen om hoe erg ik die sjaal mis!). We hadden het shoppen wel een week uitgesteld, omdat we het Jan niet aan wilden doen. Maar mijn mama zou mijn mama niet zijn als ze al van alles had gekocht. Make-up bijvoorbeeld, echt een supermooie oogschaduw. Van Myriam kreeg ik een portemonneetje en geld om tijdens de shopsessie iets moois te kopen.

Na mijn aandachtuurtje en duizend verwonderingen over het feit dat ik al een kwart eeuw was, heb ik met Jan aan de film gewerkt die we samen hebben gemaakt over Stijns leven en werk in Maleisië (op aanvraag van de firma in België). Ik vond dat helemaal geen vervelende bezigheid want Jan en ik hebben in de tien dagen dat hij er was echt iets heel moois kunnen maken. Ik voelde me ook een echte filmmaker, want ik heb al liggend op de grond geluid opgenomen op Stijns werk, maar ook qua monteren heb ik weer heel veel bijgeleerd van Jan. Mijn moeder werd na een paar uur wel echt ongeduldig en dus gingen de vrouwen ’s middags een traditionele massage doen bij een massagecentrum waar alleen blinden werken. Een hele ervaring, want de blinde masseurs doen alles op hun gevoel en wisten bij ons allemaal precies de pijnlijke plekjes eruit te kiezen. Het was verder niet echt rustgevend, want ze bleven maar doorbabbelen en ons gekreun nadoen (ze zetten ons in allerlei rare posities neer en dat deed soms pijn). Wel echt hilarisch en mijn rug voelde de dagen erna veel beter aan! ’s Avonds met zijn allen heerlijk gegeten en gedronken.

De volgende dag reden we met zijn allen naar Taman Negara, het grootste en oudste nationale park van Maleisië. Ik zal daar niet al te lang over uitbreiden, want ik heb er een videoverslag van gemaakt wat je HIER kunt bekijken.

De dag nadat we terugkwamen, was Stijn jarig. Hij houdt helemaal niet van zijn verjaardag vieren, maar we wilden toch iets leuks voor hem doen. We hadden dus gereserveerd in een restaurant waar je een heerlijke steak-frites kunt eten, zijn favoriete gerecht denk ik toch. Zoals het een echte Belg betaamt. We hadden niet gezegd waar hij moest zijn, alleen het adres en het tijdstip (waar hij zich niet aan hield want hij kwam ons ophalen en had het adres natuurlijk allang opgezocht), maar hij vond het gelukkig inderdaad een hele leuke verrassing! Mission accomplished.

Helaas ging Jan de dag erna naar huis (18 september). Ik vond het echt verschrikkelijk om afscheid te nemen op het vliegveld. Toen we hem afzetten ging het nog wel, maar op de weg terug heb ik echt enorm gejankt. Hoe blij ik ook ben dat we hier zitten, het blijft ook heel lastig. Zeker als je mensen op bezoek krijgt. Want je hart wordt gevuld met warmte en liefde, en na een paar weken wordt dat net zo hard weer weggenomen. Het voelde voor mij letterlijk alsof er een stukje van mijn hart afbrak (nee paps, don’t worry, figuurlijk en dus niet van je mooie ketting ;)).

Maar de volgende dag werd ik alweer enigszins opgevrolijkt, want het was eindelijk shoptijd! Ik nam Nancy en Myriam mee naar het grootste shoppingcenter in Maleisië, nummer vier van de wereld. En ik heb zoveel mooie dingen gekregen! Mijn moeder had al kleren en schoenen voor me gekocht, maar toen we een zonnebril van Marc Jacobs zagen die 60% was afgeprijsd, heeft ze nog één keer over haar hart gestreken. En ik ben er zooooo blij mee! 

Op zaterdag hebben we gegeten met Piwi en Saras. Piwi is een achterneef van Myriam, en woont samen met zijn vrouw ook in Kuala Lumpur. Het was heel leuk om die twee weer eens samen te zien en we hebben erg lekker vegetarisch gegeten, om in een ander tentje af te sluiten met een lekker ijsje en cocktailtje. Het was zelfs zo gezellig, dat we gelijk een afspraak maakten voor de week erna om kaasfondue te eten bij Piwi en Saras thuis.

We konden het alleen niet al te laat maken, want de volgende dag gingen wij dames naar Langkawi. En ook daar zal ik niet te lang over uitweiden, want dat kun je HIER zien. Eenmaal terug hadden we een dagje rust (en tijd om te wassen en te kaasfondue’en, wederom erg gezellig, bedankt lieve Piwi & Saras), en de volgende ochtend vlogen we alweer naar Singapore, wat je HIER kunt zien. Toch handig dat ik dat monteren zo leuk vind!

We waren zondagavond pas laat terug uit Singapore en ik heb die avond bij mijn moeder “gelogeerd”. We hebben maar één logeerkamer thuis en zij had voor die drie weken één van de gastenkamers in de condo gehuurd, want die hebben ze ook hier. Ik ben wel echt blij dat ik nog ben blijven slapen, ook al waren we allebei doodmoe, maar we hebben nog heerlijk wat kunnen kletsen en gewoon samen kunnen zijn. Want de volgende dag was het helaas alweer tijd voor mijn mams en Myriam om te vertrekken. Wederom een hartbrekend afscheid, en op de terugweg heb ik dan ook keihard meegezongen met allemaal foute nummers, wat overigens heel raar klinkt als je huilt. Stijn heeft me voor deze ene keer laten zingen, want normaal is dat verboden in de auto ;) Maar ik had het even nodig.

Het was heel erg fijn om Myriam, Nancy en Jan bij ons te hebben. Ook al heeft Stijn veel gewerkt en kwam het gidsen en vermaken vooral op mijn schouders terecht, denk ik dat hij heel erg stiekem ergens van binnen toch best een klein beetje blij was met een knuffel van zijn moeder ;) Ik in ieder geval zeker wel, en gelukkig hoeven we deze keer geen half jaar te wachten, want…. 19 december vliegen wij voor drie weekjes terug naar Nederland en België! Ik hoop jullie dan allemaal te zien en te knuffelen.

EN DAN NU NOG EEN PAAR FEITJESSSSS

- Taman Negara is in 1938 opgericht en heette toen George V National Park, ter nagedachtenis van Koning George V die twee jaar ervoor overleed. Toen Maleisië echter onafhankelijk werd, werd de naam veranderd in Taman Negara, wat letterlijk nationaal (negara) park/tuin (taman) betekent. - Singapore werd in 1965 onafhankelijk (het hoorde eerst bij Maleisië) en bestaat volgend jaar dus 50 jaar! - Ook al wonen er vooral Chinezen in Singapore, de nationale taal is officieel nog steeds Bahasa Malaysia. Echter, er wordt vrijwel alleen maar Engels gesproken (in het openbaar dan toch).  - Vanaf 13 september 2014 zit ik qua leeftijd dichter bij de 30 dan bij de 20 en dat is enigszins beangstigend.