Danum_T_Ubbog

From the crowd, I saw of what seems like a familiar face, then I looked again and shrug. I can't remember where and when? But, then my gaze keeps going back to that face. Must be a look-a-like of someone I one knew. Outside, he came for a short chit-chat and while we talk a thought again, reminding me of something I can not seem to recall. Except, for a tick on my heart that seems so familiar.

I am hurting 

thus, I am going

to places

to find space 

in understanding me 

and finding glee

But then, I realized i don’t want that kind of love,

Noong umagang iyun,

tiningnan kita diretso sa iyong mga mata

at sa sandali ding iyun alam ko,

naglaho na

naglaho na

ang anumang meron tayo

ang anumang meron tayo

na di natin alam kung anong ganap

buong araw tayo magkasama

tumatawa, nag picturan, nag uusap

pero di na muling

nagtagpo ang ating mga mata

ang araw na iyon

ay isa na lamang palabas

Nakapagtataka na di ako nalungkot?

Walang kirot o sakit?

Naglaho na

naglaho nang walang kadahilanan

ang araw araw na pagbati

ng “good morning” ay

naging madalang na din

nakapagtataka?

hindi ko hinanap?

hindi ko inantay?

ang araw araw na pagtanong mo

nang “kumusta ang araw mo?”

nakapagtatataka?

hindi ko din inasam?

Dahil noong umagang iyon

alam ko sa iyong mga titig na

naglaho na

naglaho na

ang anumang meron tayo

paalam at salamat

sa araw - araw na pagbati mo ng

“good morning” at pagtanong mo nang

“kumusta ang araw mo”

naglaho man ang anuman

ngunit ang aking pasasalamat

na minsan ay naging bahagi ka

ng aking umaga at gabi